Πρόσεξε, οι αποφάσεις για τον νέο χρόνο σε βλάπτουν!

Ο νέος χρόνος θεωρείται από πολλούς από εμάς σαν μία νέα ευκαιρία, σαν να μας δίνεται η δυνατότητα να «πάρουμε» από την αρχή τη ζωή μας. Πολλοί παίρνουμε την απόφαση ότι από το νέο χρόνο θα βελτιώσουμε τα οικονομικά μας, θα χάσουμε εκείνα τα περιττά κιλά που μας βασανίζουν, θα πιάσουμε εκείνη τη δουλειά που πάντα θέλαμε, θα έχουμε αυτόν τον σύντροφο που πάντα ευελπιστούσαμε να έχουμε, θα αγοράσουμε το σπίτι που έχουμε βάλει στο μάτι και πάει λέγοντας ...;

Όλα αυτά σύμφωνα με την οργάνωση Mind όχι μόνο δεν μας βοηθούν να πετύχουμε τους στόχους μας αλλά ενδέχεται να μας βλάψουν κι όλα. Αυτό συμβαίνει όπως αναφέρει η Mind για πολλούς λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι δημιουργούμε μία εικόνα του εαυτού μας στα ίδια μας τα μάτια, που δεν είναι θετική. Είναι σαν, αντί να σκεφτόμαστε αυτά που έχουμε να επικεντρωνόμαστε σε ό,τι δεν έχουμε, πράγμα που μπορεί με τη σειρά του να καταλήξει να γίνει «μόνιμη πηγή δυστυχίας».

Δεύτερον, όταν στα μέσα του χρόνου ή στο τέλος δούμε τη λίστα με τις αποφάσεις μας και δεν έχουμε πετύχει αυτά που είχαμε αποφασίσει, ενεργοποιούνται μέσα μας συναισθήματα αποτυχίας, ματαίωσης και η αίσθηση ότι δεν είμαστε επαρκείς.

Υπεύθυνος του οργανισμού αναφέρει μάλιστα - όπως μεταφέρει το BBC- ότι το να δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στις ελλείψεις μας, στα προβλήματά μας και στις ανασφάλειές μας, μας οδηγεί στο να νοιώθουμε απελπισμένοι, να μειώνεται η αυτοπεποίθησή μας, να αγχωνόμαστε άδικα. Ορισμένοι άνθρωποι, μπορεί να οδηγηθούν ακόμη και στην κατάθλιψη ...;

«Τιμωρούμε τον εαυτό μας για τις ελλείψεις μας - όπως τις βλέπουμε εμείς τουλάχιστον- και θέτουμε μη ρεαλιστικούς στόχους, όπως π.χ. να αλλάξουμε το χαρακτήρα μας. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη ότι όταν αποτύχουμε να επιτύχουμε το στόχο μας, καταλήγουμε χειρότερα από ό,τι είμαστε πριν» αναφέρει ο Paul Farmer. «Αντί να παίρνετε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, δείτε τη χρονιά που έρχεται θετικά» σημειώνει.

Ο ίδιος προτείνει να υιοθετήσουμε κάποιες μικρές καθημερινές συνήθειες που βελτιώνουν την ψυχική μας διάθεση και μας ευχαριστούν, όπως το να αφιερώνουμε χρόνο στον εαυτό μας, να ερχόμαστε σε επαφή με τη φύση, να κάνουμε επιτέλους ένα χόμπι, για το οποίο δεν βρήκαμε χρόνο πέρυσι, να ασχοληθούμε με τους συνανθρώπους μας κ.α. πράγματα που θα μας κάνουν να νιώσουμε καλά για τον εαυτό μας, χωρίς να τον ταλαιπωρούμε αδίκως.

 

http://www.daylife.com/article/09TUc6s8U20e4

Αμίλητο νερό στην Ιμβρο

Καλή χρονιά  σε όλους μας!

Λοιπόν εμείς, τέτοια μέρα κάναμε αρχικά ποδαρικό.



Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν τις  λαγήνες - δεν έπιναν το νερό της προηγούμενης... χρονιάς - και πήγαιναν στην βρύση οι κοπέλες να πάρουν το αμίλητο νερό. Πριν γεμίσουν, έριχναν μια πέτρα στη γούρνα. ΄Ηταν το ποδαρικό. Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτο λαγήνι, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους. Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν. Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, ναναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα. Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τέτε μοναχά μιλούσαν:

Κ α λ ή  χ ρ ο ν ι ά!

Ποδαρικό στο σπίτι του έκανε και ο νοικοκύρης, μόνο που αυτός έφερνε μια πέτρα από τον ποταμό σκεπασμένη με βρύα, ναναι αφθονα τα αγαθά στο σπίτι του σαν την βρυασμένη πέτρα. Και ηοικοδέσποινα ξεκρέμαζε από το "διατόνι" ( ένα ξύλινο δοκάρι) ένα ρόδι, το χτυπούσε με δύναμη στο πάτωμα. Το ρόδι έσκαζε και το σπίτι γέμιζε...ρουμπίνια, κι εύχονταν έτσι ναναι γεμάτο το σπίτι όλο το χρόνο.

Τα κρυμμένα ερωτηματικά

Κάθε φορά που βρισκόμαστε στο κατώφλι του νέου έτους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με εκείνα τα ερωτηματικά που λες και τα έχουμε κρυμμένα μέσα μας έναν ολόκληρο χρόνο.

Πόσο συνεπής ήμουν στους στόχους που είχα βάλει για φέτος;

Τι μαθήματα πήρα από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μου;

Δύσκολα, όμως πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα, το βαθμό που δεν παραμένουν μόνο ερωτήματα αλλά επιζητούν και τις ανάλογες απαντήσεις.

Όταν με θάρρος σταθούμε μπροστά τους, μπορεί ν' ανακαλύψουμε ότι ναι μεν δεν ήμασταν σε όλα συνεπείς όμως είναι αλήθεια πως δεν είμαστε ίδιοι όπως  πέρυσι. Κάτι άλλαξε. Στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο. Γίναμε πιο υπεύθυνοι. Προσπαθήσαμε να γίνουμε πιο χαρούμενοι.

Μα θέλει προσπάθεια η χαρά;

Αυτή κι αν θέλει.

Αναλογιζόμαστε τον κόσμο μας και εισπράττουμε απογοήτευση, θυμό, θλίψη και μιζέρια. Η χαρά είναι μια επαναστατική στάση απέναντι στη ζωή. Θέλει κουράγιο, θέλει δύναμη ψυχής, επειδή μόνο αυτή μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Μόνο αυτή έχει ελπίδα μέσα της.

Αυτός λοιπόν είναι ένας στόχος που αξίζει να τον ανανεώνει κανείς κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Να προσπαθεί να βρίσκει τη χαρά μέσα στο κάθε τι. Να μάθει να βλέπει το ποτήρι του όπως λέμε μισογεμάτο.

Η καινούργια χρονιά, μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση, ουσιαστικά δεν αλλάζει κάτι στον κόσμο, όμως αλλάζει μέσα μας. Αυτές οι αποφάσεις, αυτά τα ερωτήματα και οι απαντήσεις, μας πάνε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω. Δεν λέω πιο πέρα αλλά πιο πάνω. Επειδή για εκεί είμαστε γεννημένοι, όχι για το μακριά αλλά για το ανώτερο, το ψηλότερο.

Ο παλιός και ο καινούργιος χρόνος λοιπόν είναι ο παλιός και ο καινούργιος μας εαυτός. Είμαστε εμείς που προχωράμε η μένουμε στάσιμοι. Εμείς προτείνουμε να μην μείνουμε στα παλιά. Βαλτώνουμε και δεν κάνουμε καλό σε κανέναν. Καινούργιες προκλήσεις, άλλοι στόχοι, μικροί η μεγάλοι θα στολίσουν τις μέρες που έρχονται. Η ευχή είναι πως την επόμενη φορά του απολογισμού να έχουμε να μετρήσουμε περισσότερα από όσα έχουμε σήμερα.

Σκέψεις που ακούγονται στο πέλαγο του διαδικτύου

Η καλύβα σου έγινε στάχτη

Ο μοναδικός επιζών από το νοαυάγιο ξεβράστηκε σε ένα μικρό έρημο ξερονήσι. Επεσε στα γόνατα παρακαλώντας τον Θεό να τον σώσει. Κάθε μέρα κοιτούσε επίμονα τον ορίζοντα, μήπως και φανεί βοήθεια. Τίποτα. Εξαντλημένος, κατάφερε να φτιάξει μια μικρή καλύβα για να τον προστατεύει από τα στοιχεία της φύσης και για να αποθηκεύσει μέσα εκεί τα λίγα του υπάρχοντα.
Μια μέρα, επιστρέφοντας από την ολοήμερη αναζήτηση για φαγητό, είδε οτι η καλύβα του είχε πιάσει φωτιά. Οι φλόγες ήταν τεράστιες. Ο καπνός είχε φτάσει μέχρι τον ουρανό.
Το χειρότερο που θα μπορούσε να φανταστεί είχε συμβεί. Τα είχε χάσει όλα. Θυμωμένος γύρισε τα μάτια του στον ουρανό φωνάζοντας "Πως μπόρεσες να μου το κάνεις εμένα αυτό;".
Την άλλη μέρα, νωρίς το πρωί ξύπνησε από τον ήχο ενος πλοίου που πλησίαζε. Είχε έρθει να τον σώσει.
"Πως ξέρατε οτι είμαι εδω;" ρώτησε τον επικεφαλής της ομάδας που προσάραξε στο νησί. "Είδαμε το σινιάλο σας με την φωτιά και τον καπνό" απάντησε εκείνος.
Οταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελες, πρόσεξε μη χάσεις την καρδιά σου. Την επόμενη φορά που θα "γίνει στάχτη η καλύβα σου" ίσως είναι ένα σημάδι με καπνό για να σε επισκεφτεί κάποιο "πλοίο"!

Κατανάλωση

Εχει αρχίσει να με κουράζει αυτή η ακατάσχετη φιλολογία γύρω από το πνεύμα των Χριστουγέννων, τις συμβουλές για το πώς θα αντισταθούμε στον καταναλωτισμό των ημερών και πώς θα θωρακίσουμε τον οργανισμό μας από τις επιθέσεις του εορταστικού στρες που κατά την αρθρογραφία των ειδικών, είναι άκρως επικίνδυνη για την υγεία μας.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, τα Χριστούγεννα τα βιώνει ο καθένας όπως νιώθει, μπορεί και αντέχει. Οικονομικά και ψυχικά. Εκτός κι αν διαβάζει μανιωδώς περιοδικά ποικίλης ύλης ή βλέπει πολύ τηλεόραση. Διότι σε αυτήν την περίπτωση είναι πολύ πιθανό, ακόμη και ο πιο ψύχραιμος καταναλωτής να αγχωθεί προς στιγμήν όταν στη σελίδα με τις προτάσεις για την πιο λαμπερή βραδιά διαβάσει για την κρέμα της τάδε εταιρείας καλλυντικών που κοστίζει πεντακόσια ευρώ, αλλά είναι ακαταμάχητη, ή για το συλλεκτικό κινητό της δείνα εταιρείας με πραγματικό φύλλο χρυσού. Αν, πάλι, δεν ξεφυλλίζει περιοδικά και δεν παρακολουθεί εκπομπές μόδας και δώρων, μάλλον δεν θα πιεστεί ιδιαίτερα ψυχολογικά, αφού αποκλείεται ένας μέσος μισθωτός, για παράδειγμα, να σκεφτεί στα σοβαρά την πιθανότητα να αγοράσει ένα αντικείμενο που κοστίζει σχεδόν όσο ο μισθός του. Κι αν το σκεφτεί, θα το ξεχάσει το επόμενο λεπτό. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με έναν άνθρωπο ο οποίος δεν πιστεύει στη θρησκευτική διάσταση των εορτών και δεν συνηθίζει να εντάσσει στην καθημερινότητά του ήθη και έθιμα με τα οποία μεγάλωσε ή δεν μεγάλωσε. Θεωρώ ότι μάλλον αποκλείεται κάποιος που δεν συγκινείται από την παράδοση και δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναπαράγει έθιμα και εθνικές συνήθειες, να κατακλυστεί από το κλίμα των ημερών και να ψάχνει απεγνωσμένα τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου κουραμπιέ για να νιώσει ευτυχής.

Είναι μάλλον προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου στολίζει δέντρα γιατί έτσι έμαθε από την οικογένειά του, ανταλλάσσει δώρα γιατί αυτό θεωρεί ότι θα του δώσει χαρά, φτιάχνει ή αγοράζει γλυκά γιατί έχει μάθει να τα λαχταρά κάθε τέτοια εποχή.

Είναι επίσης προφανές ότι αυτές τις δεκαπέντε μέρες ο καθένας μας βάζει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Αλλά το βάθος έχει πάντα σχέση με το μέγεθος της τσέπης. Θα το βάλουμε μέχρι εκεί που φτάνει.

Σίγουρα, υπάρχουν κάποιοι -όχι λίγοι- οι οποίοι αισθάνονται δυστυχείς αυτές τις ημέρες. Ανθρωποι άρρωστοι, μόνοι, φτωχοί ή για οποιονδήποτε λόγο αποκομμένοι από το κοινωνικό σύνολο. Ανθρωποι που στην πραγματικότητα δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα για να νιώσουν δυστυχείς. Δεν μεγαλώνει τον πόνο τους το λαμπερό φως των εορτών. Απλώς τον φωτίζει. Και σίγουρα όλες αυτές οι συμβουλές περί αποφυγής του εορταστικού στρες δεν αφορούν τη συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών. Ούτε εκείνους που όταν ανάβουν τα φώτα της πόλης κλείνουν τα εξώφυλλα. Απευθύνονται σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, μέσου βαλάντιου πολίτες (σ.σ. διότι όπως οι πολύ φτωχοί, έτσι και οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη τέτοιων συμβουλών). Εμάς, όμως, μας καθορίζει η απαράβατη σχέση επιθυμίας - δυνατότητας. Ολα τα άλλα είναι λόγια προς κατανάλωση...

Πηγή: Καθημερινή

Βαρύ το σακί με τις πατάτες

Τέτοιες μέρες δεν μπορώ να ξεχάσω έναν δάσκαλο που είχα γνωρίσει στα νιάτα μου.

Καλή του ώρα όπου κι αν είναι τώρα...

Τέλος πάντων.

Θυμάμαι λοιπόν, όταν μια φορά είχαμε κουβεντιάσει για το πόσο απαραίτητο είναι να μην κρατάμε θυμό μέσα μας αλλά να κοιτάμε πως θα απαλλαγούμε από αυτόν, μας έβαλε να το δούμε αυτό πρακτικά.

- Αύριο, μας είχε πει, να φέρετε όλοι στο σχολείο μια πλαστική σακούλα και ένα μικρό σακί με πατάτες.

Τον κοιτάξαμε έκπληκτοι αλλά είχαμε μάθει πως δεν αστειεύεται με κάτι τέτοια. Έτσι την άλλη μέρα είχε ο καθένας μας ο,τι μας είχε ζητήσει.

Τότε εκείνος λέει:

- Κάθε φορά που αποφασίζετε να μην συγχωρέστε κάποιον, να παίρνετε μια πατάτα, να γράφετε πάνω της το όνομα εκείνου και την ημερομηνία και να την βάζετε μέσα στην πλαστική σακούλα. Δεν πέρασε πολύς καιρός που μερικές σακούλες ήταν αρκετά βαριές.

Μας είπε επίσης αυτή την σακούλα να την κουβαλάμε μαζί μας, όπου κι αν πηγαίνουμε. Στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο σχολείο, στα ψώνια παντού. Καταλαβαίνεις γιατί έτσι;

Μ' αυτό τον τρόπο ήθελε να μας δείξει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε το βάρος που κουβαλάμε. Να έχουμε επίγνωση κάθε στιγμή. Να το έχουμε μαζί μας ακόμα και στα μέρη που είναι κάπως...  καθως πρέπει. Για φαντάσου τώρα να έχεις μια σακούλα με πατάτες στην disco.

Όπως επίσης φαντάσου ότι αρκετές από αυτές τις πατάτες είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Για να μας θυμίζουν το τίμημα που έχουμε να πληρώσουμε για τον αρνητισμό και τον πόνο  μέσα μας, όταν δεν αποφασίζουμε  να συγχωρούμε.

Πάρα πολλές φορές σκεφτόμαστε πως το να συγχωρήσουμε κάποιον είναι ένα δώρο που του κάνουμε. Θαρρώ πως είναι το αντίθετο. Είναι δώρο στον εαυτό μας. Απαλλασσόμαστε από ένα περιττό βάρος.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σκεφτείς πόσο δύσκολο είναι να συγχωρέσεις κάποιον θυμήσου:

"Δεν είναι ήδη αρκετά βαριά η σακούλα σου;"

Για τους Καλικάτζαρους την Παραμονή Χριστουγέννων στην Ιμβρο

Είναι οι Καλικάντζαροι τα μικρά εκείνα δαιμόνια με τα κατσικίσια ποδαράκια, τα μεγάλα σαν νυχτερίδας αυτιά, την αποκρουστική φάτσα και τα τρελά φερσίματα, που ανεβαίνουν από τα έγκατα της γης, όπου ολοχρονίς αγνίζονται να κόψουν τον χονδρό κορμό του δένδρου που κρατά τη γη, για να την γκρεμίσουν στα τάρταρα η βγαίνουν από τα βάθη της θάλασσας, ανάμεσα Ίμβρου και Σαμοθράκης, όπου έχουν το μεγάλο μύλο που αλέθει το άλας για να αρμυρίσει το νερό και να μην μπορούν οι άνθρωποι να το χρησιμοποιήσουν.

την παραμονή των Χριστουγέννων αφήνουν τα "θεάρεστα" έργα τους και ανεβαίνουν στη γη, για να πειράξουν τους ανθρώπους, να τους χαλάσουν το γιορταστικό τους κέφι. Γι' αυτό οι νοικοκυρές την παραμονή, από την αυγή μάζευαν την στάχτη από το τζάκι και την έριχναν γύρω γύρω στο σπίτι, σύρριζα με τον τοίχο, γιατί οι "τρισκατάρατοι" φοβούνται να την πατήσουν και να περάσουν. Αλλιώς σκαρφαλώνουν στον τοίχο, ανεβαίνουν στα κεραμίδια, όπου κάνουν πολλή φασαρία, τρυπώνουν από την καπνοδόχο στο τζάκι για να κάνουν την ζημιά τους. Τους τρελαίνει η μυρωδιά του ψημένου κρέατος.

Θέλουν να πλησιάσουν και να τσιμπήσουν λίγο κρέας και αν δεν το καταφέρουν τότε το μολεύουν και φεύγουν. Για να αποτρέψει την απόπειρά τους αυτή αυτός που ψήνει κρατάει ένα ξύλο αναμμένο που έχει γίνει σαν πύρος από την φωτιά, το χτυπάει πάνω στους δαυλούς για να κάνει σπίθες λέγοντας λόγια αποτρεπτικά για τους καλικάντζαρους. Τρομαγμένοι αυτοί κάνουν πίσω μα θα ξανάρθουν.