ευχή

"Κοροιδο!" "Ε, κορόιδο!" τον ανέβαζαν για να τον κατεβάσουν στα υπόγεια της ψυχής του
Λίγο ακόμα και δεν θα θυμόταν κανείς το όνομα του. Το βαφτιστικό του.
Αριστοτέλης. Ετσι είχε παραγγείλει ο παππούς. Το είχε λέει ταμένο στον φιλόσοφο.
Ξεχάστηκε το τάμα, ξεχάστηκε ο Αριστοτέλης.
Το μόνο που είχε μείνει να θυμίζει τον παππού ήταν η καθαρή ματιά. Μόλις αντικρυζες τα μάτια του καθρεφτιζόταν το μέσα σου.
Ο Αριστοτέλης από τότε που πήγαινε στο σχολείο ήταν ο αγαθος της παρέας.
"Μου δίνεις να αντιγράψω τα Αρχαία;" ο ένας
"Δώσε μου τη Φυσική" ο άλλος
Και κανένας δεν ήθελε τον Αριστοτέλη για παρέα
Αγαπούσαν την δουλειά του και όχι εκείνον.
Στην εταιρεία που εργαζόταν οι συνάδελφοί του λες και ποτέ δεν αποφοίτησαν από το σχολείο. Λες και ήταν οι συμμαθητές του. Μόνο πιο απαιτητικοί.
"Το Σαββατοκύριακο να κάνεις του ελέγχους μου" απαιτούσαν
Δίχως να ελέγξει κανείς αν είχε κάποια ανάγκη ο Αριστοτέλης.
Η Μεγάλη Τετάρτη ήταν η παρηγοριά του. Κάθε χρόνο άκουγε διψασμένος την διήγηση για το πως ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Παραγγελία ήταν να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο. Ο Αριστοτέλης το πήρε προσωπικά. Δίχως να γκρινιάζει πια. Στην αρχή μόνο του κακοφαινόταν. Ύστερα σκέφτηκε:
"Μόνο έτσι μπορούμε να πουμε οτι ζούμε στ αλήθεια. Μόνο όταν ο ένας παραστέκεται στον άλλον"
"Μη γίνεσαι κορόιδο" του έλεγαν όσοι δήλωναν πως τον αγαπούσαν. "Κράτα κάτι και για σένα"
"Δεν έχω τίποτα δικό μου, κανένας δεν έχει" τους έλεγε
Τίποτα δεν ήθελε. Ισως σχεδόν τίποτα. Ισως θα ήθελε να γίνουν δυο. Δυο που να παραστέκονται. Για να μπορούν μετά να γίνουν άλλοι τόσοι κι ακόμα πιο πολλοί.

Συγνώμη

Δεν περνάει μέρα που να μην σηκώνεται στο σπίτι κουρνιαχτός από τη μάχη μεταξύ πατέρα και γιου. Στην πρώτη εφηβεία ο γιος στην δεύτερη του ο πατέρας. Κονταροχτιπιούνται. Ποιος θα αντέξει πιο πολύ. Ποιος θα φανεί στα ματια του άλλου ο πιο δυνατός. Κι ας πέφτουν τα παραπλανητικά τεχνάσματα βροχή.
"Το καλό σου θέλω βρε κουφιοκέφαλε, γιατί δεν το καταλαβαίνεις;"
Το οχυρό του γιου, του Αλέξανδρου, καλά κρατεί!
Στον "πόλεμο" αυτόν επιστρατεύονται κι άλλα όπλα . Προσβολές. Ενοχές. Ενα σωρό.
"Δεν λυπάσαι κανέναν εσύ! Ούτε τη μάνα σου που τρέχει από τα χαράματα για να μη σου λείψει τίποτα, ούτε τον πατέρα σου. Ντροπή γάιδαρε! Να ζητήσεις συγνώμη για τις στεναχώριες που φορτώνεις τους γονείς σου! Αλλά που! Που να ξέρεις εσύ τι θα πει συγνώμη! Αναίσθητε!"
Ούτε λόγος για συγνώμες, για συγχώρεση. Ούτε λόγος για αγάπη που ενώνει. Αυτά θα ήταν σημάδια ήττας. Δεν ήταν για πολεμιστές σαν τον πατέρα του.
Οταν σήμερα Μεγάλη Τρίτη επέστρεψε εκείνος από τη δουλειά του, βρήκε στο προσκεφάλι του το παρακάτω γράμμα:
"Μπαμπά, συγχωρώ θα πει κάθε στιγμή να θυμάμαι πως κανένας δεν είναι τέλειος.
Πως ο καθένας μας μπορεί να γλιστρήσει και να πέσει ενώ στ αλήθεια θέλει πολύ να παραμείνει όρθιος.
Πως ο καθένας μας λέει πράγματα που ευχόμασταν να μην τα έχει πει.
Πως όλοι μπορεί να ξεχάσουμε οτι πιο μεγάλη σημασία έχει να αγαπάς παρά να διεκδικείς το δίκιο σου.
Συγχωρώ θα πει πως οι άνθρωποι είμαστε πιο σημαντικοί από τα λάθη μας.
Πως είμαστε συχνά γεμάτοι συμπόνοια για τα σφάλματα των άλλων ώστε να είμαστε συμπονετικοί στα λάθη τα δικά μας.
Συγχωρώ θα πει πως έχω στην καρδιά μου χώρο για να ξεκινήσω ξανά και ξανά και ξανά και ξανά...."
Αλέξανδρος.

ομορφιά

Είναι καιρός τώρα που η ζωή της έπαψε να την καλημερίζει τα πρωινά με κείνο το καθησυχαστικό χαμόγελο.
Παλιά με το που άνοιγε τα μάτια της, η ζωή ήταν εκεί να την πάρει από το χέρι και να την ταξιδέψει. Τελευταία όμως φαίνεται πως οι δυο τους δεν τα πάνε καλά. Οπως και με την σχέση της με το Νίκο. Πως έγιναν έτσι; Αυτοί που ήταν παράδειγμα για τους συγγενείς και φίλους. Οπου πήγαιναν όλοι στα κρυφά η στα φανερά τους είχαν για πρότυπο
"Κοίτα πως αγαπιούνται" ο ένας
"Στα μάτια την κοιτάει" ο άλλος
"Αυτοί είναι γραμμένο να ζήσουν όλη τη ζωή τους μαζί" τρίτωσε το...κακό
"Προσέχετε σας ζηλεύουν" είπε η μάνα του Νίκου και το ζευγάρι μαζεύτηκε. Μαζεύτηκε τόσο όμως που έμοιαζε με το ρούχο που μίκρυνε στη πλύση και δεν είναι να φορεθεί πια.
Ετσι κι η αγάπη τους.
"Δεν είχα καταλάβει πόσο εγωίστρια είσαι!" της είπε ο Νίκος
"Ούτε κι εγώ πόσο αδιάφορος είσαι εσύ!" του είπε εκείνη
Την Μεγάλη Δευτέρα όταν άκουσαν για το περιστατικό με την συκιά και τον Χριστό σαν κάτι να κατάλαβαν. Περνούσε λέει Εκείνος από ένα δρόμο με συκιές, πλατυφυλες. Πεθύμησε να φάει καρπό. Δεν βρήκε ούτε έναν. Εχασε την ομορφιά του το δένδρο. Στ αλήθεια ποτέ δεν την είχε.
Ενα δένδρο δεν είναι απαραίτητο επειδή είναι όμορφο να βγάζει και νόστιμους καρπούς. Χρειάζεται κόπο και φροντίδα. Εκεί ανάμεσα βρίσκεται η αληθινή ομορφιά.
Οταν αποφάσισε να του τηλεφωνήσει το βράδυ, ο Νίκος βρισκόταν ήδη στην εξώπορτά της.

Τα "Βάγια" στην Ιμβρο

Την Κυριακή "τω Βαγιώ", όλοι έβγαιναν απ' την εκκλησιά με μια αγκαλιά βάγια. Χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο, χτυπώντας ελαφρά την πλάτη με τα πράσινα κλαδιά, και εύχονταν:
" Και του χρόνου και καλό Πάσχα".
Μετά τον χαιρετισμό, οι πρώτοι που δέχονταν την χαρά του "Ωσαννά" ήταν οι νεκροί. Όλοι επισκέπτονταν τους τάφους των δικών τους  και άφηναν επάνω στο "σταυρό" ή την "ταφόπλακα" ένα κλαδί βάγιας.
Στο σπίτι έκαναν ένα σταυρό με βάγια και τον κάρφωναν στο ανώφλι της πόρτας. Εκεί θα έμενε όλο το χρόνο φυλαχτό από το κακό μάτι και την κακιά ώρα. Ένα κλαδί κρέμαζαν επίσης στην πόρτα του στάβλου, της μάντρας, του κήπου.
Δεν ήταν νοητό να υπάρξει Κυριακή των Βαίων δίχως τις κούνιες. Σε κάθε γειτονιά, όπου υπήρχε μεγάλο δένδρο στήνονταν μια κούνια. Σε ένα γερό κλώνο περνούσαν ένα μακρύ σχοινί και μέ διάφορους τρόπους έφτιαχναν μια κούνια. Κάθιζαν με τη σειρά ο ένας μετά τον άλλον. Προηγούντο τα κορίτσια και τ' αγόρια έκαναν το χρέος του καβαλιέρου.
Στις κούνιες που έκαναν τα παιδιά γινόταν πόλεμος. Ποιος θα ανέβει, πόση ώρα θα καθίσει.
Τα παλιά χρόνια τω Βαγιώ οι δάσκαλοι και οι παπάδες έστελναν τα παιδιά του σχολείου στο χωριό να μαζέψουν αυγά για το Πάσχα.
Τα παιδιά έπαιρναν ένα ραβδί που τό έλεγαν "ρουμάνι', στην κορυφή του έδεναν βάγιες ( μυρσίνες), ένα κουδούνι και κόκκινες μεταξωτές κλωστές. Μαζί τους είχαν και ένα καλάθι για να βάζουν τα αυγά. Όταν έρχονταν σε κάθε σπίτι, στέκονταν μπροστά στην πόρτα και ανεβοκατεβάζοντας το ραβδί για να χτυπά το κουδούνι τραγουδούσαν ένα τραγούδι για να τους δώσει η νοικοκυρά αυγά.
Έτσι με αυτά και με αυτά ξεκινούσε η Μεγάλη Εβδομάδα

"βασιλιάς"

Εσύ ποιόν υποδέχεσαι ως βασιλιά σου;
Ποιόν ανεβάζεις σε ψηλό θρόνο και ύστερα με προθυμία υπηρετείς;
Σαν να σε βλέπω, στριμωγμένο στη κοσμοσυρροή, να ορθώνεσαι στις μυτες των ποδιών σου, να τον προυπαντήσεις.
Κάποιες φορές τον ακους από τα μεγάφωνα και λιώνεις...
Ποιόν υποδέχεσαι με δάφνες στην είσοδο της καρδιάς σου και τον θρονιάζεις εκεί να σε προστάζει;
"Ευλογημένος ο ερχόμενος" ! φώναζες δίχως να σε νοιάζει πως εκείνος θα σε διαφεντέψει ως δυνάστης.
Μέσα σου τον περίμενες ως πατέρα. Σου έχει λείψει ο πατέρας. Σε καταλαβαίνω.
Τώρα είσαι θυμωμένος. Το ξέρω.
Πια δεν πιστεύεις σε κανέναν. Την καρδιά σου την κρατάς κλειδωμένη.
Ωστόσο σήμερα η Αλήθεια, ο Χριστός ταπεινά πορεύεται δίπλα στην καρδιά σου. Εχεις το κουράγιο να Τον αντικρύσεις;
Δεν γυρεύει υποκλίσεις και υπηρέτες. Αντί γι αυτό ζητά να σε στέρξει στις δυσκολίες σου.
Θα Του δώσεις το κλειδί της καρδιάς σου;
Το κλαδί της δάφνης σε περιμένει να το ανεμίσεις.
Θα είσαι αυτή τη φορά νικητής η θα παραμείνεις πικραμένος και μόνος;

φίλος

Ήταν μεσημέρι όταν χτύπησέ το τηλέφωνο.
Στην άλλη άκρη της γραμμής, ο γιός του ζευγαριού που επέστρεφε από το πόλεμο
"Ακούστε", είπε στους γονείς του, "θέλω να μου κάνετε μια χάρη, μια μεγάλη χάρη. Έχω ένα φίλο, πολεμήσαμε μαζί και θέλω να τον φέρω στο σπίτι."
"Και το ρωτάς"; είπαν με ένα στόμα αυτοί.
" Ναι αλλά έχει ένα πρόβλημα. Έπεσε σε νάρκη σε μια μάχη, και έχει χάσει το ένα χέρι και το ένα πόδι του. Δεν έχει που να μείνει. Τι λετε;"
-"Θα του βρούμε εμείς ένα μέρος", λέει ο πατέρας.
"Όχι, αυτό δεν γίνεται, θα ήθελα να μείνει μαζί μας".
" Γιε μου, αυτό είναι πολύ δύσκολο. Ένας τέτοιος άνθρωπος θα  ήταν εμπόδιο στη ζωή μας. Θα πρέπει να τον φροντίζουμε. Έχουμε όμως ήδη τα δικά μας προβλήματα και δεν μπορούμε να αναλάβουμε μαι τέτοια δέσμευση."
Σε αυτό το σημείο, ο γιος έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν τους ξανατηλεφώνησε για καιρό.
Ένα πρωινό, τους κάλεσε η αστυνομία.
"Θα πρέπει να περάσετε από δω για να αναγνωρίσετε ένα πτώμα. Μάλλον πρέπει να είναι ο γιος σας", τους είπαν.
Βουτηγμένοι στη θλίψη, έσυραν τα βήματα τους μέχρι το στο νεκροτομείο. Προς μεγάλη τους έκπληξη τότε είδαν ότι ο γιος τους είχε ένα πόδι και ένα χέρι...

Πηγή: Ο παγκόσμιος δάσκαλος ο Πόνος που διδάσκει σε όλα τα μήκη και τα πλάτης της Γης

Υπενθύμηση: Ο Χριστός δεν εγκατέλειψε το φίλο του το Λάζαρο. Ελπίζω ούτε κι εμείς ο ενας τον άλλον.

δάσκαλος

Τώρα που έκλεισε το σχολείο και φιληθήκαμε για να ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον καλό Πάσχα, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται:
"Τι είδουςδάσκαλος είμαι αλήθεια;"
 Κατέληξα σε σπουδαία συμπεράσματα.
Ξέρω πως είμαι ένα αποφασιστικό στοιχείο στη τάξη.
Επειδή από την δική μου προσέγγιση εξαρτάται το κλίμα, από την δική μου διάθεσή ο καιρός μέσα εκεί είναι καλός η κακός.
Ξέρω πως έχω πολύ μεγάλη δύναμη.
Μπορώ εύκολα να κάνω τη ζωή ενός παιδιού η μίζερη ή χαρούμενη.
Μπορώ να γίνω ένα εργαλείο βασανισμού ή ένα εργαλείο έμπνευσης.
Μπορώ να εξευτελίσω αλλά μπορώ και να εξανθρωπίσω. Να προκαλέσω πόνο αλλά και να θεραπεύσω.
Να επιλέγω πως διαχειρίζομαι τις κρίσεις: ανθρώπινα η δικτατορικά.
Με αυτές τις σκέψεις, αγκάλιασα πιο σφιχτά τα παιδιά.
Μέχρι να τα ξαναβρεθούμε.