της μάνας

Κάθε φορά που κυκλοφορούσε με την μητέρα του μαζί ένιωθε πολύ άβολα.
Δεν ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος μαζί της.
Οταν χρειαζόταν να έρθει εκείνη στο σχολείο του, ο Γιώργος εξαφανιζόταν. Να μην την συναντήσει. Να μην τον δουν οι συμμαθητές του μαζί της. Επειδή όλοι θα τον κοροιδευαν.
"Η μονόφθαλμη" θα του έλεγαν.
Βλέπεις η κυρία Τασία είχε μόνο ένα μάτι. Η θέση του άλλου ματιού ήταν πάντα κλειστή. Σαν τάφος.
"Σου έχω πει να μην έρχεσαι στο σχολείο! Τι δεν καταλαβαίνεις;" της έλεγε κάθε φορά και κλεινόταν στο δωμάτιο του χτυπώντας πίσω του την πόρτα. Ισια στο πρόσωπο της.
Ενα πρωινό καθώς ο μικρός πήγε στη κουζίνα για το πρωινό του, την είδε να κλαίει ήσυχα. Σαν απαλή βροχούλα.
Δίχως να της μιλήσει βγήκε από τη κουζίνα. Επέστρεψε στο δωμάτιο του. Εκεί υποσχέθηκε στον εαυτό του να γίνει μεγάλος, επιτυχημένος. Να ξεφύγει από την μονόφθαλμη μάνα του και την μεγάλη φτώχεια τους.
Ο Γιώργος εργάστηκε σκληρά. Μετακόμισε σε άλλη πόλη. Εγινε πετυχημένο στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας. Παντρέφτηκε. Εχει δυο παιδιά και ζει σε ένα σπίτι που δεν του θυμιζει καθόλου της μητέρας του.
Μια μέρα χτύπησε η πόρτα. Ο Γιώργος άνοιξε. Στη θέα της μάνας του έγινε έξαλλος.
«Τι θέλεις; Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ! Τ ακούς;» της ειπε «Καμία»
«Συγνώμη, μάλλον έκανα λάθος στο σπίτι» του είπε και έφυγε.
«Ευτυχώς δεν με γνώρισε» σκέφτηκε ο Γιώργος
Τον επόμενο μήνα μετά από την συγκέντρωση των παλιών συμμαθητών στο παλιό του σχολείο πέρασε για λίγο από το μέρος που αποκαλούσε το σπίτι της μάνας του. Την βρήκε να είναι πεσμένη στο πάτωμα. Δεν της χάρισε ούτε ένα του δάκρυ. Εσκυψε και βρήκε δίπλα της ένα κομμάτι χαρτί. Ο Γιώργος διάβαζε
«Γιέ μου, μου είναι πολύ δύσκολο να έρχομαι στο σπίτι σου να σε βλέπω. Μόλις έμαθα οτι γίνεται στο σχολείο συγκέντρωση των συμμαθητών σου σκέφτηκα να έρθω να σε δω. Ομως σταμάτησα. Δεν ηθελα να συνεχίσω να σε φέρνω σε δύσκολη θέση με το μάτι μου. Να σε προσβάλλω.  Οταν ήσουν πολύ μικρός είχες κάποιο ατύχημα. Οι γιατροί είπαν οτι πρέπει να σου αφαιρέσουν το μάτι σου. Σου έδωσα το δικό μου. Ο γιος μου είπα πρέπει να βλέπει όλον τον κόσμο και όχι τον μισό. Οταν μεγάλωσες και με μάλωνες και με έδιωχνες έλεγα μέσα μου οτι κατα βάθος με αγαπά. Παρηγοριόμουν. Πόσο θα ήθελα να ήσουν μικρούλης πάλι και να σε είχα να τριγυρνάς κοντά μου. Μου λείπεις γιε μου. Είσαι ο,τι πιο πολύτιμο έχω στη ζωή μου»
Ο Γιώργης για πρώτη φορά στη ζωή του δάκρισε για τον άνθρωπο που έδωσε την ζωή της για κείνον. Την μάνα του.

Πηγή: Ο ωκεανός της αγάπης που δεν γνωρίζει τόπο και χρόνο

τεχνική υποστήριξη

Τεχνική Υποστήριξη: Παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω;
Πελάτης: Χμ... μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να εγκαταστήσω το πρόγραμμα που λέγεται "Αγάπη".
Μπορείτε να με καθοδηγήσετε πώς να το κάνω;
Τ.Υ. : Φυσικά μπορώ. Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε;
Π: Είμαι λίγο άσχετος από τεχνολογία, αλλά ας προσπαθήσουμε. Τι πρέπει να κάνω;
Τ.Υ.: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε και να ανοίξετε το παράθυρο "Η Καρδιά μου".
Μπορείτε να την εντοπίσετε;
Π: Ναι, αλλά υπάρχουν άλλα τόσα προγράμματα που τρέχουν αυτή τη στιγμή. Υπάρχει πρόβλημα να εγκαταστήσω το "Αγάπη" ενώ τρέχουν τα άλλα;
Τ.Υ: Ποια προγράμματα τρέχουν τώρα;
Π: Μισό λεπτό να δω... υπάρχει ένα που λέγεται "Παλιά Τραύματα", "Χαμηλή Αυτοεκτίμηση", ένα άλλο "Μνησικακία" και "Εκδίκηση".
Τ.Υ.: Δεν υπάρχει πρόβλημα. Μόλις εγκαταστήσετε το πρόγραμμα 'Αγάπη', θα διαγράψει βαθμιαία αυτά τα προγράμματα αυτά από το λειτουργικό σύστημα.
Μπορεί να παραμείνουν στη μνήμη αλλά δεν θα εμποδίζουν τη λειτουργία άλλων προγραμμάτων.
Το πρόγραμμα "Αγάπη" θα αντικαταστήσει το "Χαμηλή αυτοεκτίμηση" με μια άλλη ενότητα που λέγεται "Υψηλή αυτοεκτίμηση".
Όμως, θα πρέπει να διαγράψετε οριστικά τα υπόλοιπα δύο προγράμματα: "Μνησικακία" και "Εκδίκηση".
Αυτά τα δύο εμποδίζουν την εγκατάσταση του προγράμματος 'Αγάπη'.
Π: Πως γίνεται να τα διαγράψω; Μπορείτε να μου πείτε;
Τ.Υ.: Με χαρά. Πηγαίνετε με το ποντίκι στην οθόνη σας κάτω αριστερά, εκεί που λέει 'Εκκίνηση' και επιλέξτε το πρόγραμμα "Συγχώρεση" και κάνετε ένα κλικ.
Επαναλάβετε τη διαδικασία όσες φορές χρειαστεί μέχρι να διαγράψετε τελείως τα δύο προγράμματα.
Π: Α, ωραία! Έγινε κιόλας. Ώχ... όμως το πρόγραμμα "Αγάπη" ξεκίνησε μόνο του την εγκατάσταση. Είναι φυσιολογικό αυτό;
Τ.Υ.: Ναι, αλλά να θυμάστε ότι έχετε μόνο τη πρώτη έκδοση του βασικού προγράμματος. Θα χρειαστεί να συνδεθείτε με άλλες "Καρδιές" για να κάνετε αναβάθμιση.
Π: Ωχ! Μου εμφανίζεται ένα μήνυμα λάθους που λέει: 'Error - Το πρόγραμμα δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξωτερικές παρεμβάσεις'... τι είναι αυτό;
Τ.Υ.: Μην ανησυχείτε. Αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα "Αγάπη" έχει φτιαχτεί για να τρέχει με εσωτερικές "Καρδιές" αλλά δεν έχει ακόμα τρέξει στη δική σας "Καρδιά".
Σε μη-τεχνική γλώσσα, σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσετε τον εαυτό σας πριν είστε έτοιμος να αγαπήσετε τους άλλους.
Π: Δηλαδή; Τι κάνω τώρα;
Τ.Υ.: Κατεβάστε το πρόγραμμα "Αποδοχή εαυτού" και κάντε κλικ στα παρακάτω αρχεία: "Συγχώρεση εαυτού", "Συνειδητοποίηση της αξίας μου", "Αναγνώριση των ορίων μου".
Π: Εντάξει, το έκανα.
Τ.Υ.: Ωραία. Τώρα αντιγράψτε αυτά τα αρχεία στο βασικό σας φάκελο "Η Καρδιά μου".
Το σύστημα θα διαγράψει οποιοδήποτε ασύμβατο αρχείο και θα επιδιορθώσει τα όλα τα λανθασμένα αρχεία.
Επίσης, χρειάζεται να διαγράψετε τα "Αρνητική Κριτική", "Φλυαρία". Μετά πηγαίνετε στο Κάδο ανακύκλωσης και διαγράψτε τα οριστικά και από εκεί.
Π: Έγινε. Ωπ!! O φάκελος "Η Καρδιά μου" αρχίζει να γεμίζει με νέα αρχεία. Τα "γαλήνη" και "πληρότητα" αντιγράφουν μόνα τους τα αρχεία στο φάκελο "Η Καρδιά μου".
Είναι φυσιολογικό αυτό;
T. Y.: Ναι. Αυτό δείχνει ότι το πρόγραμμα "Αγάπη" έχει εγκατασταθεί και ήδη τρέχει. Κάτι τελευταίο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο.
Το πρόγραμμα "Αγάπη" είναι free, δεν χρειάζεστε κωδικό ενεργοποίησης, γι' αυτό δώστε το σε όσους μπορείτε.
Μπορεί να σας ανταποδώσουν μερικά καλά αρχεία για αναβάθμιση.

Πηγή: Από την θάλασσα του διαδικτύου

Ατύχημα

Τις προάλλες ήμουν έτοιμος να διασχίσω ένα σταυροδρόμι. Ενα γύρω φανάρια. Εγγυητές της ασφάλειας.

«Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα» είπα περιμένοντας να ανάψει το πράσινο.

Τον τελευταίο καιρό συνέχεια ακούω πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

«Μα ποιος είναι αυτός ο λογος;» αναρρωτιέμαι νευριασμένος. «Στο κάτω κάτω ίσως να μη θέλω να τον μάθω κιόλας. Δεν μπορεί τα πράγματα να γίνονται έτσι..απλά; Δίχως εξηγήσεις;»

Αναψε το πράσινο.

Δεν είχα προλάβει να ολοκληρώσω το πρώτο βήμα μου και βλέπω με την άκρη του ματιού μου  από απέναντι ένα φορτηγάκι να περνάει το κόκκινο και να τρέχει σαν τρελό κατα πάνω μου.

«Μα τι κάνει;» πρόλαβα να σκεφτώ.

Είναι φορές που τα δευτερόλεπτα δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τον αιώνα. Ο χρόνος πάγωσε. Σαν το φόβο του θανάτου. Μας χώριζαν μερικά μέτρα. Λένε πως όταν ζεις ένα μεγάλο σοκ, γίνεσαι στήλη άλατος. Το διάβαζα πολλές φορές μέχρι να το ζήσω. Είναι έτσι.

Το φορτηγάκι κατευθυνόταν ακριβώς πάνω μου. Λες και ήθελε να με πάρει μαζί του.

Δεν πρόλαβα να δω τον οδηγό. Επειδή στην κόψη του χρόνου πέρασε από μπροστά μου με απίστευτη ταχύτητα ένα άλλο αυτοκίνητο και χτύπησε το φορτηγάκι ακριβώς στη μέση, ακριβώς την ώρα που θα με παρέσυρε.

Ο σωρός από τραυματισμένες λαμαρίνες και ανθρώπους σύρθηκε αρκετά μέτρα προς  τα αριστερά μου.

Μέσα στον κουρνιαχτό και τις φωνές δεν μπόρεσα όσο κι αν προσπάθησα να ξεχωρίσω τον λόγο για τον οποίο γίνονται όσα γίνονται.

μάθημα

«Ελα μη στεναχωριέσαι άλλο, φτάνει!» της είπα προσπαθώντας να την συνεφέρω
«Δεν την μπορώ την υποκρισία, δεν την μπορώ!» είπε και αναστέναξε κρατώντας το κεφάλι της με τα δυο της χέρια, σαν να προσπαθούσε να το συγκρατήσει
«Αφού σου το είχα πει πως δεν πρέπει να περιμένεις από τον άλλον να συμπεριφέρεται όπως θέλεις εσύ..»
«Ναι, το ξέρω, όμως είναι τόσο σκληρό...να δείνεις τα πάντα και να εισπράττεις περιφρόνηση..Τόση γαιδουριά πια, τόση; Ετσι μαθαίνεις να μην είσαι καλός με κανέναν! Τ ακους; Με κανέναν!» είπε και έψαξε τα μάτια μου
Εγώ έσκυψα προσπαθώντας να τα αποφύγω...
«Γιατί δεν με κοιτάς;» με ρώτησε πιάνοντας και ανασηκώνοντας το σαγόνι μου στο ύψος των ματιών της «Αδικο έχω;»
«Καθόλου» της είπα «Αλλά να, καλό είναι να δεχόμαστε τον άλλον όπως είναι και να βρούμε αν ταιριάζει στη ζωή μας κάπου..» πρόσθεσα
Εκείνη παράτησε τα μάτια μου και αναζήτησε άλλον ορίζοντα. Τον ουρανό.
Αραγε να θυμήθηκε οτι αυτά που της έλεγα τα είχα μάθει από κείνη με σκληρό τρόπο, όταν μου είχε ραγίσει την καρδιά πριν από μερικά χρόνια;

Λόφος

Του άρεσε να ανεβαίνει στο πιο ψηλό σημείο του λόφου και να αγναντεύει τον ορίζοντα. Κάθε φορά που τον έπνιγαν οι στεναγμοί σκαρφάλωνε στο λόφο του για να πάρει αέρα. Να μιλήσει με τον ουρανό. Να ακούσει το τραγούδι των αγγέλων.
Ετσι έκανε και την περασμένη Τρίτη. Το απογευματάκι βρέθηκε εκεί για να αποχαιρετήσει τον ήλιο που βασίλευε. Συναντήθηκαν οι δυο τους. Ο ήλιος χαρούμενος έβαψε τον ουρανό με τα ομορφώτερα χρώματα της παλέτας του. Ξαφνικά ο Γιώργος άκουσε θόρυβο από τα αριστερά του. Ξαφνιασμένος βλέπει ένα μικρό κορίτσι να παλεύει με δυσκολία για να ανέβει κι εκείνο. Την μια γλυστρούσε. Την άλλη σταματούσε λαχανιασμένο. Δίσταζε. Ύστερα ξεκινούσε ξανά.
Ο Γιώργος πήγε προς το μέρος της.
«Θέλεις βοήθεια;» την ρώτησε
«Φοβάμαι τόσο πολύ τα ύψη» του είπε «Υποφέρω απο υψοφοβία...» του απάντησε λαχανιασμένη
«Και τι κάνεις τότε εδώ;»
«Προσπαθώ να ξεπεράσω τον φόβο μου για να έρθω κοντά σας...»
«Μα γιατί;» απορούσε ο Γιώργος
«Επειδή μου φαινόσασταν τόσο λυπημένος και μόνος. Ήθελα να σιγουρευτώ οτι είστε καλά..»
Τότε ήταν που ο ουρανός βάφτηκε κατακόκκινος.

Οδηγός

Γιατί τέτοια διάθεση σήμερα;» ρώτησα τον οδηγό του λεωφορείου που με πήγαινε στο κέντρο.
«Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς!» μου λέει
Με τον οδηγό είμαστε καιρό γνωστοί. Και οι δυο ταξιδιώτες. Ο καθένας με τον όχημα του βέβαια
«Μα γιατί; Τι σου συμβαίνει;» τον ρώτησα
«Είμαι θυμωμένος!» μου απάντησε και κατσούφιασε ακόμα πιο πολύ
«Με μένα; Γιατί;»
«Ολο μου λες πως τα πράγματα θα πάνε καλά! Πως τα βλέπεις θετικά και άλλα τέτοια!»
«Ε, ναι, και λοιπόν; Αυτό σε κάνει να μελαγχολείς;» τον ρώτησα ξαφνιασμένος
«Εμ βέβαια! Επειδή σε μερικά δικά μου ζόρια, κάνω κουράγιο και υπομονή, φτάνω στο τέλος, αλλά εκεί είναι ακόμα πιο στραβά! Λέω από μέσα μου πως του αρέσει του Δημήτρη να με δουλεύει!"
Χαμογέλασα καλόκαρδα και του χάιδεψα την πλάτη.
«Είσαι τυχερός!» του λέω και ανοίγω τον σάκο μου. «Εχω μαζί μου ένα δωράκι, να το βάλεις εδώ, δίπλα στο τιμόνι σου να το βλέπεις!»
Με την άκρη του ματιού του κοιτάει το χέρι μου και εκείνο που κρατούσα. Αυτή η μικρή αφισούλα:

Αν καμιά φορά μπεις στο λεωφορείο του, να προσέξεις εκεί στο τιμόνι, από την μεριά του παραθύρου θα το δεις. Μπορεί να είναι και σε σένα χρήσιμο!

εκλογές

Κάθε φορά που γίνονταν εκλογές, λες και ξανάνιωνε.
Ολες του τις έγνοιες τις πετούσε στον αέρα μαζί με τα φυλλάδια των υποψηφίων.
Σαν κονφετί. Σωστό πανηγύρι.
«Ζήτω!» φώναζε «Επιτέλους!» και γυρνούσε στους δρόμους ακολουθώντας όλους τους πολιτικούς.
Δεν έχανε ούτε μια συγκέντρωση. Είχε άποψη για τα πάντα. Στα πηγαδάκια πρώτος. Να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, να προτείνει.
«Τι να ψηφίσουμε;» τον ρωτούσαν
Είτε άνοιγες μια βρύση, είτε το στόμα του, το ίδιο ήταν. Είχε να σου πει όσα άντεχες να ακούσεις. Καμιά φορά ακόμα πιο πολλά. Πολλοί γύρευαν να τον συμβουλευτούν. Σου λέει «αυτός εδώ ξέρει πολλά».
Τη χαρά του δεν την έκρυβε.
«Να δεις που χαίρεται που θα αλλάξει η κατάσταση» έλεγαν μερικοί
«Μπα μάλλον το διασκεδάζει. Ξέρει οτι μάταια γίνονται οι εκλογές, επειδή θα μείνει στην πρωτιά τούτη η κυβέρνηση» έλεγαν άλλοι.
Κανείς ωστόσο δεν υποπτεύτηκε, ούτε για μια στιγμή, ότι ο Ανέστης μόλις τελειώσουν οι εκλογές και γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους, εκείνος θα μείνει και πάλι τόσο μόνος.