Κραυγές και ψίθυροι

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος" είπε ένας άλλος μαθητής.

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; "

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...

και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,

για να καλύψει την απόσταση...

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά...

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν,   γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού".

Mahatma Gandhi

Εχεις φτερά;

Ο πατέρας είπε: « Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό. «Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε. «Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυαντό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.
Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν: «Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν: «Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του. «Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»
 Χόρχε Μπουκάι

Από την παρουσίαση του βιβλίου Μικρασίας Έρως στον "Παρνασσό"

Πριν από λίγες μέρες, η Ελληνική Λέσχη Βιβλίου www.elbi.gr οργάνωσε παρουσίαση του βιβλίου Μικρασίας Ερως στην αίθουσα Κωστής Παλαμάς, του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός.

Ηταν μια εξαιρετικά ζεστή και συγκινητική βραδυά. Σκοπός μας, δεν ήταν να πούμε δυο λόγια για τα καλά και τα άσχημα του συγκεκριμένου βιβλίου, αλλά να γίνουμε μια αυλή, σαν κι εκείνες που αγκαλιάζει τις ζωές και τις φιλεύει με παραμυθία.
Οι ήρωες της καθημερινότητας, ξεπέρασαν τα προβλήματα και τα εμπόδια, και παρά την βροχή, μαζεύτηκαν ανοίγοντας την ψυχή τους και την διάθεση τους να μοιραστούν χαρές και λύπες.

Υστερα από τα λιγοστα πρώτα αναγνώσματα από την Μαριάννα και την Κατερίνα, ξεκίνησε δειλά δειλά συζήτηση και ύστερα φούντωσε σε γέλια και συγκίνηση

Και στο τέλος, αφού είπαμε πολλά και ταξίδεψε ο νους μας, αφήσαμε την μουσική να μας πάει ακόμα πιο μακρυα.
Εκτός από τις δυο υπέροχες μαθήτριες μου την Μαριάννα και την Κατερίνα, η Τέτη, παλιά μου μαθήτρια κι αυτή ανέλαβε την ξενάγηση στον κόσμο των συναισθημάτων, της μνήμης με την μουσική της

Χωρίσαμε δίχως να χωρίσουμε. Μείναμε όλοι μαζί, επειδή αυτή η βραδυά μας έφερε όλους πιο κοντά.

 

 

Το δενδράκι και η ελευθερία

Βρήκα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του γέροντα Παίσιου, του αγιορείτη.

Το δουλέψαμε αρκετά το πρωί και θα ήθελα να το θυροκολήσω στο σπιτικό μου, έτσι για να μου θυμίζει το πολύ δημιουργικό πρωινό. Ισως, έχει την δύναμη να πει κάτι σε κάποιον περαστικό που βγήκε για απογευματινή cyber βόλτα...

"Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους ανθρώπους ότι όλα επιτρέπονται. Αυτή είναι σκλαβιά. Για να προκόψη κανείς πρέπει να δυσκολευθή.
Να ένα παράδειγμα: Έχουμε ένα δεντράκι. Το περιποιούμαστε, του βάζουμε πάσσαλο και το δένουμε με σχοίνι. Δεν το δένουμε όμως με σύρμα, γιατί θα του κάνουμε κακό. Με τους τρόπους αυτούς δεν περιορίζουμε το δέντρο; Και όμως δεν γίνεται αλλιώς. Για κοιτάξτε και το παιδάκι. Του περιορίζουμε την ελευθερία από την αρχή. Μόλις συλλαμβάνεται είναι περιορισμένο το κακόμοιρο στην κοιλιά της μητέρας· μένει εκεί εννιά μήνες ...; μόλις αρχίζει να μεγαλώνη του βάζουν κάγκελα κ.λ.π ...; Όλα αυτά είναι απαραίτητα για να μεγαλώση. Φαίνονται ότι του στερούν την ελευθερία, αλλά δίχως αυτά τα προστατευτικά μέτρα το παιδί θα πέθαινε από την πρώτη στιγμή."
- Γέροντας Παΐσιος

Τι βλέπεις στον καθρέφτη;

Όταν κοιτάτε το πρόσωπό σας στον καθρέφτη κάθε πρωί, ποτέ δεν σκέφτεστε να αναρωτηθείτε αν το πρόσωπο που βλέπετε είναι πράγματι ο εαυτός σας. Η εικόνα που αντικρίζετε σας φαίνεται οικεία και συμβατή με την μοναδική αντίληψη και αναγνώριση της προσωπικής εικόνας σας.

Όμως μια καινοτομική μελέτη, του έλληνα ερευνητή δρ. Μάνου Τσακίρη, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLoS ONE, έρχεται να ανατρέψει αυτή την κοινή αντίληψη ότι η εικόνα του εαυτού μας είναι σταθερή και αναλλοίωτη. Η μελέτη δείχνει, για πρώτη φορά, ότι η εικόνα που έχουμε για το πρόσωπό μας στην πραγματικότητα μεταβάλλεται μέσω των κοινών εμπειριών που έχουμε με τα πρόσωπα άλλων ανθρώπων.

Η έρευνα αποκαλύπτει ότι η αναγνώριση του προσώπου μας δεν είναι τόσο διαχρονικά σταθερή όσο νομίζουμε. Η ικανότητα των ανθρώπων να αναγνωρίζουν το πρόσωπό τους αλλάζει, όταν παρακολουθούν το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου να αγγίζεται, την ίδια ώρα που και το δικό τους πρόσωπο αγγίζεται, σαν να κοιτάζουν ένα καθρέφτη.
Έτσι, όταν οι άνθρωποι καλούνται να αναγνωρίσουν την εικόνα του δικού τους προσώπου, διαλέγουν, ανάμεσα σε πολλές παραπλήσιες, εκείνη που περιλαμβάνει και στοιχεία από το πρόσωπο του άλλου ανθρώπου που προηγουμένως έβλεπαν. Αυτό όμως δεν συμβαίνει όταν τα δύο πρόσωπα δεν αγγίζονται ταυτόχρονα, αλλά σε διαφορετικό χρόνο το καθένα.

Σύμφωνα με τον Τσακίρη, το να μοιράζεται κανείς μια εμπειρία (όπως το άγγιγμα) με έναν άλλο άνθρωπο, μπορεί να αλλάξει την αντίληψη που έχουμε για το δικό μας πρόσωπο και γενικότερα για τον εαυτό μας. Σαν συνέπεια των κοινών εμπειριών, τείνουμε να αντιλαμβανόμαστε τους άλλους ανθρώπους σαν πιο παρόμοιους με μας και αυτό έχει επίπτωση επίσης στην αναγνώριση του δικού μας προσώπου.
Αυτή η διαδικασία ίσως βρίσκεται στη ρίζα της κατασκευής της ταυτότητας του εαυτού μας σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, σύμφωνα με τον δρ. Τσακίρη, η έρευνα του οποίου χρηματοδοτήθηκε από το Συμβούλιο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας της Βρετανίας.

Όπως επίσης επισημαίνεται στη μελέτη, αν κάποιος αισθάνεται ότι οι άλλοι (π.χ. άτομα διαφορετικού φύλου ή χρώματος) του μοιάζουν περισσότερο, τότε μπορεί να τους συμπεριφερθεί διαφορετικά, με λιγότερα στερεότυπα.

Πηγή: Flash.gr

για την σχολική συμπεριφορά

Να και μια καλή εξήγηση για την "κακή" συμπεριφορά των ενηλίκων.

Και αναρρωτιώμασταν για ποιούς λόγους μπορεί ένας άνθρωπος να οδηγηθεί σε παραβατική συμπεριφορά.

Λονδίνο: Τα άτομα που είχαν κακή συμπεριφορά στο σχολείο είναι πιθανότερο να έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας και κοινωνικές δυσκολίες, σύμφωνα με 40ετη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο British Medical Journal.

Ομάδα Καναδών επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα μελέτησαν στοιχεία για 3.500 άτομα, που είχαν συγκεντρωθεί και αφορούσαν την περίοδο από 13 μέχρι και τη συμπλήρωση των 50 ή 60 ετών.

Όσοι είχαν προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο ήταν πιθανότερο να είναι καταθλιπτικοί, χωρισμένοι ή να έχουν οικονομικά προβλήματα.

Στα τέλη της δεκαετίας του '50 και στις αρχές του '60, οι δάσκαλοι σε ολόκληρη τη Βρετανία είχαν ερωτηθεί για την συμπεριφορά ενός αντιπροσωπευτικού εθνικού δείγματος παιδιών, όλα γεννημένα το 1946.

Το ένα τέταρτο των παιδιών περιγράφονται από τους καθηγητές τους ως έχοντα κάποιο ήπιο ή πιο σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς.

Οι συμμετέχοντες επανεξετάστηκαν από τους ερευνητές όταν ήταν 36-53 ετών και ερωτήθηκαν για την ψυχική υγεία, την οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση.

Όσοι είχαν περιγραφεί ως έχοντες προβλήματα συμπεριφοράς από τους καθηγητές τους δεκαετίες νωρίτερα, ήταν πιθανότερο να έχουν εγκαταλείψει το σχολείο χωρίς επαρκή εφόδια, και να υποφέρουν από έναν αριθμό προβλημάτων κατά την ενήλικη ζωή τους.

Σε αυτά περιλαμβάνονταν η κατάθλιψη και το άγχος, οι αποτυχημένες σχέσεις, οι εφηβικές εγκυμοσύνες και οι οικονομικές δυσκολίες.

Ακόμη και όταν τα αποτελέσματα προσαρμόστηκαν σε έναν αριθμό παραγόντων όπως το φύλο, η κοινωνική τάξη των γονέων, η κατάθλιψη στην εφηβεία και ο δείκτης νοημοσύνης, ο συσχετισμός με την συμπεριφορά εξακολουθούσε να ισχύει.

Οι ερευνητές εξηγούν ότι το δεδομένο μακροχρόνιο κόστος για την κοινωνία και η δυσάρεστη επίπτωση στους ίδιους τους εφήβους, κάνουν τα ευρήματά τπους ιδιαιτέρως σημαντικά για τους ανθρώπους που σχεδιάζουν την πολιτική δημόσιας υγείας.

Ωστόσο η κλινική ψυχολόγος Λιντα Μπλερ σημειώνει ότι γενικά τα παιδιά που έχουν γεννηθεί τη δεκαετία του '40 αντιμετώπισαν ένα τελείως διαφορετικό σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον, συγκριτικά με τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα. Για παράδειγμα, η αυστηρότητα στο σχολείο και οι επικρίσεις των γονέων για την κακή συμπεριφορά συντελούσαν σε έναν φαύλο κύκλο χαμηλής αυτό-εκτίμησης και κακών σχολικών και κοινωνικών επιδόσεων.

Μια από τις πηγές είναι εδώ: http://www.bmj.com/content/338/bmj.a2981.abstract

Παράξενη αριθμητική

Όταν συναντιώνται δύο άνθρωποι, είναι παρόντες έξι.

 

 

 

 

Υπάρχει ο κάθε άνθρωπος όπως βλέπει τον εαυτό του

 

 

 

 

 

Υπάρχει ο κάθε άνθρωπος όπως τον βλέπει ο άλλος

 

 

και υπάρχει ο κάθε άνθρωπος όπως είναι πραγματικά.