Φλεβάρης. Μάθε γι αυτόν.

Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης είναι ο δεύτερος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Έχει 28 ημέρες, ενώ όταν το έτος είναι δίσεκτο έχει 29.

Δεν είναι τυχαία η λαϊκή μας παρετυμολογία του λατινικού Februarius, που σήμαινε το μήνα των καθαρμών (η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε στους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς και ο Φέβρουος ο θεός των νεκρών), επειδή ήταν ο τελευταίος του Ρωμαϊκού έτους και επομένως «διαβατήριος» και αποκαθαρτικός. Τον παρετυμολογήσαμε, από τις βροχές και τα πολλά νερά του, και είπαμε (λαϊκά) Φλεβάρης, επειδή ανοίγει «τις φλέβες του» και γεμίζει τον κόσμο νερά.

Το περιεχόμενο του Φεβρουαρίου είναι πρώτ'απ'όλα -και αυτό είναι κοινό για όλους τους ελληνικούς τόπους- το μήκος του. Είναι ο μήνας ο Κουτσός, ο Κούντουρος και Κούτσουρος (δηλαδή με κομμένη ουρά, όπως τον λένε στον Πόντο), ο Κουτσούκης, ή Μικρός ή Κούτσουλος (όπως τον λένε στην Κύπρο) και φυσικά ο Κουτσοφλέβαρος.

Είναι επίσης ο μήνας με τον πιο άστατο καιρό, όπως και ο Μάρτης:

Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει
μα αν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.

Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

Στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Γι'αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης ονομάζεται σε ορισμένα μέρη, όπου είναι βέβαια ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.

Ο Φεβρουάριος αρχίζει με τρεις γιορτές που μ'ένα κοινό όνομα λέγονται Συμόγιορτα και τιμώνται πολύ από τον λαό. Αυτές είναι: του αγίου Τρύφωνα (1), της Υπαπαντής (2) και του αγίου Συμεών (3).

Η πρώτη είναι κατ'εξοχήν αγροτική γιορτή. Ο άγιος Τρύφωνας (1) θεωρείται φύλακας των αμπελιών και προστάτης των αγρών, της βλάστησης και της καλλιέργειας.
Κατά το συναξάρι του, ο φτωχός χηνοβοσκός ζούσε στη Μ. Ασία (κοντά στη Νίκαια) στα τελευταία χρόνια των χριστιανικών διωγμών. Νέος είχε προσχωρήσει στη νέα θρησκεία, μαρτύρησε με βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε.
Μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό όνομα του αγίου καθώς και η νεαρή ηλικία του συσχετίστηκαν με τη λέξη «τρυφερός».

Η Υπαπαντή (2) γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον μικρό Ιησού, αλλά στη γλώσσα του λαού έγινε Αποπαντή και τέλος Πακουή ή Πακού, δηλαδή η αγία που ακούει, η Παναγία. Λέγεται και Παναγία η Μυλιαργούσα, επειδή οι μύλοι αργούν.

Οι γεωργοί τιμούσαν τη γιορτή και έκαναν προβλέψεις σχετικά με τον καιρό:
Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Και με τη σοδειά:
Παπαντούλα χιονισμένη, και τ'αμπάρια γιομισμένα!
Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Ο άγιος Συμεών (3) που έδωσε το όνομά του και στις δύο προηγούμενες γιορτές, εξαιτίας της παρετυμολογίας του ονόματός του (από το «σημειώνω» = κάνω σημάδι) τιμάται κατ'εξοχήν από τις έγκυες, που την ημέρα αυτή απέχουν από κάθε εργασία και παίρνουν μύριες προφυλάξεις από φόβο μη γεννηθεί το παιδί «σημειωμένο».

    «Είχε, θυμάμαι, εδωνά πάνω στο μπούτι, και μια καφεδιά βούλα.
    Η μάνα της, μούπε, τότες που την είχε στην κοιλιά,
    έπιασε τηγάνι ανήμερα τ' Αγιού Συμνιού,
    και σαν το θυμήθηκε σκουπίστηκε τρομαγμένη στο μερί της.
    Και το κορίτσι γεννήθηκε "σημνιωμένο" μ'αυτή τη δαχτυλιά.»

    (Η ζωή εν τάφω, Στρατή Μυριβήλη)

Μια λαϊκή παροιμία λέει: η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ'αντί.
Αυτό σημαίνει ότι στις αρχές του Φεβρουαρίου σταματούν οι γιορτές, που από τα Χριστούγεννα διαδέχονται η μία την άλλη. Σταματά η αργία και η σχόλη. Όμως δύο ακόμη γιορτές του αγίου Χαραλάμπη (10) και του αγίου Βλάση (11) γιορτάζονταν με μεγάλες τιμές και σεβασμό, προπάντων από τους αγρότες.

Τέλος, ο Φλεβάρης είναι και μήνας χορευταράς και ξένοιαστος, γιατί μέσα στο Φλεβάρη πέφτουν συνήθως οι Απόκριες:

Το τριβδόμαδο γλέντι -με την Προφωνήσιμη, την Κρεατινή και την Τυρινή Εβδομάδα- μέχρι το επιστέγασμα της Καθαρής Δευτέρας.
Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του 'πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο

• Φυτεύουν πατάτες.
  


• Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
  


• ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
  


• Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
  


• Καθαρίζουν τα μαντριά.
  


• Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
  


• Σβαρνίζουν τα χωράφια.

 

Και το πιο γλυκό το άφησα για το τέλος:

Ερμηνευτής:Παντελής Θαλασσινός ,Στιχουργός:Ηλίας Κατσούλης

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
Την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
Μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
Σαν άσωτη επιστρέφει μα δε μένει
.
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
Κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
Στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
.
Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης Τελεσφόρου Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Ευθαλασσίου Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
Φέγγει απότομα και λιώνει της Υπαπαντής το χιόνι
.
Η νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου
Αθώος ξένου αίματος και φόνου
Ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
Και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

 

Πηγή: Η αθάνατη ελληνική παράδοση και τα παιδιά της σε όλο το μήκος και το πλάτος της ζωής!

Είσαι ο,τι αγαπάς! Των Τριων Ιεραρχών.

Παιδεία δίχως αγάπη μοιάζει με  "κύμβαλον αλαλάζον".
Διάλεξα δυο λόγια από τον Γρηγόριο Νύσσης, τον ένα από τους Ιεράρχες και τα πασπάλισα μ εκείνατου γέροντα Πορφύριου, για να μοσχομυρίσει το ιστολόγιο σήμερα που "γιορτάζει" κιόλας!
"Παίρνεις κάτι από την φύση εκείνου στο οποίο μετέχεις. Για παράδειγμα η ανάσα σου αρωματίζεται όταν δοκιμάσεις ένα αρωματικό φυτό ενώ γίνεται δυσάρεστη αν φας σκόρδο η κάτι ανάλογο... και επειδή στην αγαπητική σχέση ζυμωνόμαστε με εκείνο που αγαπάμε, γι' αυτό γινόμαστε ο,τι διαλέγουμε να αγαπάμε.!!!

 

 

 

Για να συμπληρώσει ο Γέροντας Πορφύριος:
Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Πρέπει να πονάεις. Ν' αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι' αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα αγρυπνεί, τρέχει, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες και δεν λογαριάζει τίποτα!

Ναμαστε καλά λοιπόν για να γινόμασε ό,τι αγαπάμε!

"Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα" Παρουσίαση στη Realnews

Στην σημερινή Realnews φιλοξενείται η παρουσίαση του βιβλίου μου "Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα"

Ορίστε και το βίντεο-παρουσίαση του βιβλίου

Η ζωγραφιά

H Μαίρη ήταν ένα αποφασιστικό τετράχρονο κορίτσι. Την ενδιέφεραν τα πάντα, αλλά η ζωγραφική ήταν το καλύτερο της. Η μητέρα της της αγόραζε χαρτιά, χρωματιστά μολύβια, πινέλα κι η Μαίρη τα ξόδευε όλα σε καμια δυο μέρες.
Αυτή τη φορά είχε αποφασίσει οτι ήθελε να μάθει πως να ζωγραφίζει σπίτια.  οπου και να κοίταζες θα έβλεπες χαρτιά με ζωγραφιές που απεικόνιζαν κάθε είδος σπιτιού, με λογιώ λογιώ παράθυρα, με καπνοδόχους να καπνίζουν και τον καπνό κουλουριαστό να ανεβαίνει στον καταγάλανο ουρανό οπου θα συναντούσε κάποιο περαστικό σύννεφο. Γύρω από τα σπίτια ένα εκπληκτικό πράσινο λιβάδι πασπαλισμένο με πολύχρομα λουλούδια. Πόσο πολύ αγαπούσε τα λουλούδια η Μαίρη!
Εδειχνε τις ζωγραφιές της σε όλους. Μα κυρίως ήθελε να εντυπωσιάσει τον πατέρα της. Είναι μια περίοδος στη ζωή που η κόρες και οι μπαμπάδες τους δένονται πολύ γερά και η Μαίρη αγαπούσε τον πατέρα της και ήθελε να έχει δυνατή σχέση μαζί του, όμως εκείνος ήταν πολύ απασχολημένος. Η μητέρα με βαριά καρδιά  παρακολουθούσε τον άντρα της πόσο  σπάνια έπαιζε με τη Μαίρη και πως εκείνος αντιδρούσε κάθε φορά που εκείνη πήγαινε να του δείξει τις ζωγραφιές της.
"Ναι αγάπη μου, είναι πολύ ωραίες" της έλεγε αδιάφορα δίχως να ρίξει ούτε μια ματιά στις ζωγραφιές και ύστερα απαντούσε στο τηλεφωνό του η πήγαινε να ασχοληθεί με τις δουλειές του.
Μια μέρα η Μαίρη πέρασε πολλές ώρες για να ζωγραφίσει ένα σπίτι με πολλές λεπτομέρες. Ηταν καταπληκτικό. Χρωμάτισε τις κουρτίνες, τα κουτρινόξυλα, τα τραπέζια, τους τοίχους. Ολα. Εβαλε μέσα στο σπίτι τον εαυτό της, την μητέρα και τον πατέρα της να κοιτάζουν από το παράθυρο. Μπροστά από το σπίτι πάνω στο καταπράσινο γρασίδι έπαιζε ο Γκούφη. Το αγαπημένο της σκυλάκι που τόσο ήθελε να αποκτήσει.
"Μαμά κοίτα" είπε τρέχοντας να της δείξει τη ζωγραφιά της
"Μαιρούλα, τι υπέροχη που είναι! Η καλύτερη που έχεις φτιάξει!"
Αστραψε από χαρά η μικρή.
"Πάω να τη δείξω στο μπαμπά " είπε και έτρεξε στο γραφείο του.
Ηταν κλειδωμένο. Η μητέρα της είδε στο πρόσωπο της κόρης της την απογοήτευση. Πλησίασε κι εκείνη. Η μικρή δοκίμασε ξανά να γυρίσει το πόμολο.
"Μπαμπά;"
Τον άκουγαν να μιλά στο τηλέφωνο με κάποιον. Υστερα οι ομιλίες σταμάτησαν.
ΜΠΑΜΠΑ! φώναξε η Μαίρη και χτύπησε τη πόρτα. Θέλω να δεις τη ζωγραφιά μου!"
"Συγνώμη Μαίρη, έχω δουλειά" ακούστηκε η φωνή του μέσα από το δωμάτιο "Γιατί δεν τη δείχνεις σε κάποιον άλλον;"
"Δεν θέλω να τη δείξω σε κανέναν άλλον. Θέλω να τη δείξω στον μπαμπά μου. Είσαι ο μοναδικός μπαμπάς που έχω!"
Τα τελευταία της λόγια ήταν σχεδόν ψιθυριστά και όμως έμειναν εκεί κρεμασμένα στον αγέρα σαν κάποιον να τα είχε βροντοφωνάξει.
Η μητέρα της Μαίρης αισθάνθηκε ένα μεγάλο βάρος στη καρδιά της και την πλησιάσε να της δώσει μια ζεστή αγκαλιά. Αλλά πριν να προλάβει να κάνει ένα βήμα άκουσε ένα θόρυβο. Η πόρτα ξεκλείδωσε και εμφανίστηκε ο πατέρας. Εμοιαζε ενοχλημένος.
"Συγνώμη Μαίρη. Ημουν πολύ ανόητος". Φίλησε τη κόρη του στο μάγουλο "Ελα να δούμε την ζωγραφιά σου"
Η κόρη και ο μοναδικός πατέρας μπήκαν μέσα στο δωμάτιο για να καμαρώσουν το έργο τέχνης της Μαίρης.

"Γιατί είμαστε στο παράθυρο όλοι;" τη ρώτησε δείχνοντας τη ζωγραφιά της.
Η μικρή γέλασε πλατιά ευχαριστημένη που για πρώτη φορά ο πατέρας της σχολίαζε με ενδιαφέρον το έργο της
"Επειδή μπαμπά είναι η ώρα που θα βγει ο ήλιος. Περιμένουμε όλοι να τον δούμε να ανατέλλει" του είπε και τον αγκάλιασε τρυφερά. Οπως ο πρωινός ήλιος τα υπομονετικά συννεφα.

Τιμοκατάλογος

Προχθές ο μικρός Γιάννης μπήκε στη κουζίνα την ώρα που η μητέρα του ετοίμαζε το βραδυνό της οικογένειας. Την πλησίασε και της έδωσε μια σελίδα απο το τετράδιο του για να διαβάσει κάποια πράγματα που είχε γράψει. Η μητέρα του σκουπισε τα χέρια της, πήρε το χαρτί και ξεκίνησε να διαβάζει
"Για το συμμαζεμα του δωματίου μου 2 Ευρώ
Για το πέταγμα των σκουπιδιών 2 Ευρώ
Για τους βαθμούς μου 5 Ευρώ
Για το κουβάλημα από το Σουπερ 5 Ευρώ
Σύνολο που μου χρωστάς: 14 Ευρώ.
Οταν εκείνη τελείωσε το διάβασμα, κοίταξε το γιο της που περίμενε με ανυπονησία και για λίγο ξέφυγε ο νους της στα περασμένα. Υστερα, πήρε ενα άλλο κομμάτι χαρτί, στυλό και έγραψε τα παρακάτω
Για τους εννέα μήνες που σε κουβαλούσα στη κοιλιά μου  Δωρεάν
Για τις ατέλειωτα βράδυα που ξενυχτούσα στο προσκεφάλι σου να σε προσέχω και να σε φροντίζω  Δωρεάν
Για όλα τα δάκρυα και τη κούραση που μου προκάλεσες όλα αυτά τα χρόνια  Δωρέαν
Για τα παιχνίδια, το φαγητό, το σχολείο, τα ρούχα  Δωρεάν
Αν τα προσθέσεις αυτά το κόστος της αγάπης μου είναι Δωρεάν

Οταν ο μικρός τέλειωσε να διαβάζει όσα του είχε γράψει η μητέρα του, γέμισαν δάκρυα τα μάτια του. Την κοίταξε βαθιά στα μάτια και της είπε
"Μαμά στα σίγουρα σ αγαπώ"
Μετά πήρε το στυλό και με μεγάλα γράμματα έγραψε στο δικό του χαρτί τα παρακάτω λόγια
"Ξεπληρώθηκαν στο ακέραιο"

Ο Ατρόμητος

Η Μαρία και ο Θανάσης είχαν ένα σκύλο. Τον Ατρόμητο.
Ο Ατρόμητος ήταν άλλο πράγμα. Είχε μερικές ιδιορυθμίες. Οποτε το ζευγάρι είχε επισκέψεις στο σπίτι, κυρίως όταν φιλοξενούσαν κάποιον, τον προειδοποιούσαν να μην αφήνει τις βαλίτσες του ανοιχτές επειδή ο Ατρόμητος θα έπαιρνε οτιδήποτε του γυάλιζε στο μάτι. Βέβαια όλο και κάποιος θα ξεχνούσε να κλείσει τις αποσκευές του και όλο και κάτι θα τους έλειπε. Τότε η Μαρία και ο Θανάσης πήγαιναν στο κουτί με τα παιχνίδια του Ατρόμητου και έβρισκαν το χαμένο θησαυρό μαζί με τα υπόλοιπα παιχνίδια του. Ο Ατρόμητος πάντα έβαζε ό,τι έβρισκε μέσα στο κουτί με τα παιχνίδια του και φρόντιζε να μένουν εκεί.
Μια μέρα η Μαρία διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους. Κάτι της έλεγε μέσα της οτι δεν θα τα κατάφερνε να βγει ζωντανή από αυτή τη περιπέτεια της.  Κανόνισε να κάνει διπλή μαστεκτομή, μήπως και προλάβει κάτι.
Την προηγούμενη νύχτα προτού κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο, κρατούσε τον Ατρόμητο στην αγκαλιά της και τον χάιδευε. Τότε ξαφνικά μια σκέψη περνάει μέσα από το μυαλό της. Μια σκέψη που την τρόμαξε πιο πολύ και από το δικό της ενδεχόμενο θάνατο
«Τι θα απογίνει ο Ατρόμητος αν πάθαινε εκείνη κάτι; Ναι μεν ήταν ο Θανάσης αλλά ο Ατρόμητος ήταν δικός της. Δεν θα καταλάβαινε οτι δεν ήθελε με τίποτα να τον εγκαταλείψει και οτι τον αγαπούσε πολύ!»
Με αυτή τη στεναχώρια πήγε στο νοσοκομείο. Τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν όπως τα περίμεναν οι γιατροί. Η κατάσταση ήταν χειρότερη από όσο περίμεναν. Ετσι η Μαρία έμεινε στο νοσοκομείο για αρκετό καιρό. Οταν επιτέλους ήρθε η ώρα να πάρει εξιτήριο, με πολύ δυσκολία πήγε στο σπίτι. Αισθάνονταν πολύ κουρασμένη  και αδύναμη. Ο Θανάσης τη βοήθησε να ξαπλώσει στο καναπέ.
Ο Ατρόμητος ήταν πιο πέρα και παρατηρούσε την άφιξη της Μαρίας. Τον φώναξε να έρθει κοντά της αλλά εκείνος έμεινε ακούνητος στη θέση του. Μην έχοντας η Μαρία άλλη δύναμη αποκοιμήθηκε εκεί στο καναπέ.
Οταν ξύπνησε ένιωσε ένα παράξενο συναίσθημα. Στην αρχή δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν. Ζέστη ερχόταν από το κεφάλι της και το υπόλοιπο σώμα της ήταν βαρύ και ζεστό επίσης. Πέρασε λίγη ώρα για να αντιληφθεί τι είχε γίνει.
Ηταν καλυμμένη από πάνω μέχρι κάτω με τα παιχνίδια του Ατρόμητου.
Οση ώρα εκείνη κοιμόταν το σκυλί πήγαινε πέρα δώθε στο κουτί με τα παιχνίδια του και την είχε καλύψει με τους θησαυρούς του. Η Μαρία εκείνη την ώρα ξέχασε το θάνατο. Αντίθετα μέρα με τη μέρα μαζί με τον Ατρόμητο πήγαιναν βόλτες μακρινές και ξεχνούσαν τα πάντα.
Εχουν περάσει 12 χρόνια από τότε και η Μαρία δεν έχει παρουσιάσει υποτροπή.
Οσο για τον Ατρόμητο ακόμα κλέβει θησαυρούς όπου βρεί και τους καταχωνιάζει μέσα στο κουτί με τα παιχνίδια του. Η Μαρία όμως είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός του.

Δεν τα βλέπεις σωστά

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν σταμάτησαν στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας για να περάσουν τη νύχτα τους. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν αγενείς και αρνήθηκαν να επιτρέψουν στους αγγέλους μπουν στην έπαυλή τους. Αντί γι αυτό, τους επέτρεψαν να κοιμηθούν σε μια γωνιά κάτω στο υπόγειο.
Καθως εκείνοι ετοίμαζαν το κρεβάτι τους, ο ηλικιωμένος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επιδιόρθωσε. Οταν το είδε αυτό ο νεώτερος, τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό
"Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται" του εξήγησε εκείνος
Το επόμενο βράδυ οι ίδιοι άγγελοι έφτασαν στο σπίτι ενός φτωχού ζευγαριού. Αφού μοιράστηκαν το λιγοστό φαγητό τους ο αγρότης και η γυναίκα του άφησαν τους αγγέλους να περάσουν τη νύχτα τους στη δική τους κρεβατοκάμαρα για να ξεκουραστούν καλά ωστε να συνεχίσουν το ταξίδι τους την άλλη μέρα.
Οταν ανέτειλλε ο ήλιος το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν την γυναίκα του αγρότη να κλαίει. Η μοναδική τους αγελάδα, που τους έδινε το γάλα της για να ζήσουν, το μοναδικό έσοδο τους, τη βρήκαν πεθαμένη στο λιβάδι.
"Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται" απάντησε ο πιο ηλικιωμένος άγγελος. "Οταν μέναμε σε εκείνο το υπόγειο της έπαυλης, παρατήρησα ένα άνοιγμα στο τοίχο. Εκεί ο ιδιοκτήτης είχε κρύψει χρυσάφι. Από τη στιγμή που ήταν παθιασμένος με απληστία και δεν ήθελε να μοιραστεί τον πλούτο του, σφράγισα το τοίχο για να μη μπορεί να το ξαναβρεί."
"Χθες;" ρώτησε με αγωνία ο μικρότερος
"Την περασμένη νύχτα ήρθε ο άγγελος του θανάτου για την σύζυγο του αγρότη. Αντι γι αυτήν του έδωσα την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται"

Σχόλιο:

Κάποια μέρα ίσως απαντηθούν όλα τα "γιατί" μας. Προς το παρόν γυρνάμε από σπίτι σε σπίτι...