χειρότερο και απο μοναξιά

Πόσους βιασμούς αντέχει η Ιμβρος ακόμη;

Αυτό θέλεις

Όταν καταλάβεις οτι εκείνο που πραγματικά θέλουν οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι απλά να αισθάνονται όμορφα με τον εαυτό τους,  και όταν συνειδητοποιήσεις οτι μόνο με μερικές, όμορφα διαλεγμένες, λέξεις μπορείς σχεδόν κάθε άνθρωπο που ζει πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη να τον βοηθήσεις να το  καταφέρει αυτό, θα αρχίσεις να βλέπεις πόσο απλή είναι η ζωή και πόσο δυνατός είσαι εσύ!

Γιορτάζουν οι "καλοί" σήμερα

Είναι η μέρα του "Όχι" σήμερα.

Μια ιδιαίτερα διδακτική μέρα για όσους από εμάς μεγάλωσαν με την υποχρέωση να λένε "ναι" εκεί που κάποιος άλλος "απαίδευτος" θα έλεγε "όχι" και με αυτόν τον τρόπο θα γλίτωνε την ψυχική του υγεία.

Τούτη εδώ η μικρή εγγραφή απευθύνεται σε όλους εμάς, που ξοδέψαμε πολύ χρόνο και πόνο για να μάθουμε το "οχι". Γι' αυτό και μας θεωρώ ήρωες κάθε φορά που τολμάμε να λέμε αυτό το "όχι" ριψοκινδυνεύοντας να φανούμε σκληροί και αγενείς.

Δεν έχει τόση σημασία φαντάζομαι το πως λες κάτι αλλά το οτι το λες.

Το βλέπεις στα μάτια των άλλων όταν ορθώνεσαι μπροστά τους αυθεντικός και ολοκληρωμένος. Να πατάς στα πόδια σου. Να ξέρεις τι θέλεις. Να διαγράφεις τα όρια σου με αξιοπρέπεια και χαρά.

Τότε δεν επιτρέπεις  τστους "Γερμανούς" να εισβάλλουν. Επειδή ξέρεις πως δεν αφήνεις κανένα παραθυράκι ανοιχτό, καμιά κερκόπορτα, δίχως εσύ να το θελήσεις. Ώστε δεν θα κατηγορήσεις και κανέναν άλλον παρεκτός τον εαυτό σου, όταν μπουν στη ζωή σου άνθρωποι που δεν θέλησες. Το "Οχι" σου δεν ήταν δυνατό. Θελημένα ή όχι εσύ ξέρεις.

Γιορτάζουν λοιπόν σήμερα όσοι τολμούν να διατυπώσουν την αλήθεια τους. Να βάλουν όρια. Να είναι ευτυχισμένοι επειδή εκείνοι το διάλεξαν. Όσοι επιλέγουν να μην είναι άβουλα έρμαια. Να μην είναι "καλοί άνθρωποι". Αλλά να είναι αληθινοί!!!!!

Ηρωες

Ηρωική μέρα η σημερινή.

Φωτίζει τους απανταχού ήρωες, όλων των εποχών.

Το Οχι τους περίτρανα στεφανώνει την δική μας ζωή.

Τι είναι όμως ένας 'ήρωας";

Στην αναζήτηση μου βοήθησε ένας γάλλος εθνολόγος, ο Πιέρ Σενλιβρ. Μεταξύ των άλλων λέει και τα εξης ενδιαφέροντα και σημερινά:
Οι ήρωες δεν έχουν κανένα λόγο να είναι πολεμοχαρείς. Παρατηρούμε πάνω τους πολλές νέες τάσεις. Πολύ συχνά σήμερα, ήρωας είναι «αυτός που λέει όχι». Μια μορφή αμφισβητία της καθεστηκυίας τάξης. Απέναντι στην παγκόσμια τάξη που εγκαθίσταται, απέναντι στον άγριο φιλελευθερισμό, τον εγωισμό των κατεχόντων, σ' αυτή την παγκοσμιοποίηση που τρομάζει, είναι αυτός που αντιστέκεται. Αντιπροσωπεύει τη σταγόνα νερού που αρνείται να διαλυθεί στον ωκεανό της ενιαίας σκέψης. Γι' αυτόν το λόγο, κατά έναν τρόπο, ο Ζοζέ Μποβέ στηριζόμενος σε ηρωικές μορφές, όπως ο Βερσινζετορίξ, ακόμη και ο Αστερίξ, ο μικρός Γαλάτης, μπορεί να ενσαρκώσει μια νέα μορφή του φαινομένου. Ο ήρωας ενσαρκώνει το χωριό που αντιπαρατίθεται σε μια αυτοκρατορία».

- Εχουν κουραστεί σήμερα οι ήρωες;

«Πράγματι. Ο 21ο αιώνας αναδεικνύει νεές μορφές ηρωισμού. Οπως, παραδείγματος χάριν, ο ανθρωπιστής ήρωας που αγωνίζεται εναντίον της αδικίας και της φτώχειας. Οπως ο Ρομπέν των Δασών και ο Ζορό, ο αβάς Πιερ έχει γίνει σήμερα μια εμβληματική μορφή. Αλλες αξίες, όπως το ξεπέρασμα των ορίων του εαυτού σου, κάνουν αθλητές, όπως τον Ζιντάν, νέες ηρωικές φιγούρες. Υπάρχει ωστόσο δυστυχώς και μια αρνητική εξέλιξη σ' αυτό το φαινόμενο, που αφορά πρόσωπα της τηλεόρασης που έχουν αρχίσει να μιαίνουν το πάνθεον των ηρώων και να προβάλλουν "ήρωες" μιας χρήσης, είδωλα που ξεχνιούνται αμέσως».

- Πώς εξελίσσονται τα μυθιστορηματικά πρόσωπα;

«Οι ηρωικές λαϊκές μορφές που συναντάμε στη λογοτεχνία, στον κινηματογράφο ή στα κόμικς πλησιάζουν πολύ τους αρχαίους ήρωες. Από τον Ταρζάν έως τον Τεντέν συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις παγκόσμιες αξίες. Ωστόσο, μετά την απελευθέρωση των γυναικών μια νέα τάση σκιαγραφείται: οι ηρωίδες, όπως η Μπαρμπαρέλα, η Νικίτα ή η Λάρα Κροφτ. Αλλη νέα τάση είναι αυτή των αντιηρώων, μορφές αρκετά σύνθετες. Αν και δεν διαθέτουν εξαιρετικά χαρίσματα, αρέσουν στο κοινό. Η δειλία τους, καμιά φορά η ανοησία τους ακόμα και η κακία τους, τους κάνουν αγαπητούς στο κοινό. Λες και το κοινό έχει κουραστεί να του παρουσιάζονται τέλεια ινδάλματα. Δεν ξέρω γιατί ο αντιήρωας γοητεύει, ίσως όμως να συμβαίνει επειδή προτείνει έναν άλλο τρόπο να θεωρήσει κανείς το σύστημα».

Οταν γιόρταζα στην πατρίδα

Στην Ίμβρο δεν γιόρταζαν γενέθλια, Πολλές φορές, κι αυτός που είχε τα γενέθλια του δεν τα θυμόταν. Γιορτή του καθένος ήταν η ονομαστική, η ημέρα της γιορτής του Αγίου που είχε το όνομά του. 'Ολοι είχαν χριστιανικά ονόματα και μάλιστα αγίων ονομαστών. Αυτό το φρόντιζαν πολύ. " Να μην έχει μαθέ το παιδί γιορτή;"

Εθνικά ονόματα δεν είχαμε, ένας στους εκατό, μπορεί και όχι.

Έτσι λοιπόν, όλοι είχαν τη γιορτή τους. Κάθε μέρα του χρόνου, που ήταν γιορτή κάποιου Αγίου, η μέρα για όλο το χωριό ήταν γιορτή, ήταν σχόλη. Το σήμα το έδινε το πρωί η καμπάνα. Του Αι Δημήτρη σήμερα, μεγάλ' η χάρη του κι έκαναν τον σταυρό τους. Κόσμος πολύς στις εκκλησιές και πιο πολύ αυτοί που γιόρταζαν. Κάποιοι έκαναν και αρτοκλασία. Τα πέντε πρόσφορα στο πανέρι. Πολλή ευλάβεια, πολλή συγκίνηση, σε όσους στέκονταν γύρω στο τραπέζι, όπου ήταν τοποθετημένα ένα πρόσφορο από κάθε πανέρι, το λάδι, το κρασί και οι αναμμένες λαμπάδες, " πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν" και κλείνει η αυλάια της αρτοκλασίας. Παίρνει η καθε μια το πανέρι της, κόβει μερικά πρόσφορα σε μικρές φετούλες και τις μοιράζει στο εκκλησίασμα.

Όσι δεν έχουνε "άρτο" φέρνουν ένα μόνο πρόσφορο το "σταυρό" και το δίνουν στον παπά την ώρα της προσκομιδής, να μνημονεύσει το όνομα, "υπερ υγείας" του εορτάζοντος.

Μέρα γιορτής λοιπόν, άρα αργία, σκόλη. Μόνο τα μπακάλικα, τα κρεοπωλεία, τα κουρεία είναι ανοιχτά. Μετά την εκκλησία οι εορτάζοντες στα καφενεία κερνούν όλους τους πελάτες του μαγαζιού και αυτοί τους εύχονται "χρόνια πολλά".

Το βράδυ, όσα σπίτια γιορτάζουν φαίνονται από τα πολλά φώτα. Σήμα! Γιορτάζουμε! Ορίστε!

Το σπίτι που γιορτάζει έχει Λαμπρή. Λάμπει, αστράφτει, γελά! Πάστρα και στόλισμα. Το μικρό σαλονάκι του καταστόλιστο με μεταξωτα υφαντά, κεντήματα, νταντέλες. Όλα από τα χέρια της νοικουράς.

Το βράδυ έρχονται οι επισκέπτες, συγγενείς, γείτονες, φίλοι, γεμίζει το σπίτι όχι μόνο ανθρώπους αλλά και εγκάρδιες εκδηλώσεις, σφιχτές χειραψίες, αγκαλιές, φιλιά, αγάπη. Ενα μόνο λειπει, το δώρο. Τούτη την άχρηση πολυτέλεια δεν την συνηθίζαμε.

Κάθονται οι επισκέπτες, σφιχτά ο ένας κοντά στον άλλον (μικρό το σαλονάκι), και προσπαθούν να βρουν κάτι να πουν να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα. Η κοπέλα που μπαίνει με τον δίσκο τους βγάζει από την αμηχανία. Ένας μεγάλος δίσκος με μικρά ποτήρια, μ' ένα ποτό και μεγάλα ποτήρια με νερό και στη μέση ένας κεσές με γλυκό του κουταλιού, πλάι μικρά κουταλάκια. Παίρνει ο καθένας γλυκό με ένα κουταλάκι, πίνει το νερό του και στη σειρά ένα ποτηράκι με ποτό και χαιρετά " χρόνια πολλά!" και μαζί όσες ευχές έχει στην καρδια του γι' αυτόν που γιορτάζει. Στο δεύτερο γύρο, άλλος δίσκος με πιατάκια του γλυκού το καθένα, κουραμπιέδες, αμυγδαλωτά, παντεσπάνι, μπακλαβού, όλα επίσης από τα αχέρια της γυνάικας, της μάνας, της αδελφής.

Στο μεταξύ έρχονται άλλοι, ο χώρος είναι μικρός, φεύγουν λοιπόν οι πρώτοι και κάθονται οι καινούργιοι. Αυτό γίνεται και πέρα από τα μεσάνυχτά!

Αχ!!! Αυτή η μυρωδάτη ατμόσφαιρα γλυκαίνει το παρόν και το μέλλον μου.

νόμοι για σκύλους η ανθρώπους;

Να μερικοί νόμοι (;) που ισχύουν σε ανθρώπινες (;) κοινωνίες και αφορούν την ιδιοκτησία... Γιατί μπορεί να αφορά και σε σκυλίσιες (;) κοινωνίες (;)

* Αν μου αρέσει, τότε είναι δικό Μου.
* Αν μπορώ να σου το πάρω, είναι δικό Μου.
* Αν το είχα πριν από λίγο, είναι δικό Μου.
* Αν είναι δικό μου, ποτέ δεν πρέπει να εμφανιστεί οτι είναι δικό σου και με κανένα τρόπο.
* Αν κόβω κάτι με τα δόντια μου, τότε όλα τα κομμάτια είναι δικά Μου.
* Αν μοιάζει να είναι δικό μου, τότε είναι δικό Μου
* Αν το είδα πρώτος, τότε είναι δικό Μου.
* Αν παίζεις με κάτι και το αφήσεις κάτω, τότε αυτόματα γίνεται δικό Μου.
* Αν σπάσει, τότε είναι δικό σου.

Σκυλίσιοι νόμοι...που θυμίζουν πολύ τους ανθρώπινους....

Μπέρδεμα;