Λόφος

Του άρεσε να ανεβαίνει στο πιο ψηλό σημείο του λόφου και να αγναντεύει τον ορίζοντα. Κάθε φορά που τον έπνιγαν οι στεναγμοί σκαρφάλωνε στο λόφο του για να πάρει αέρα. Να μιλήσει με τον ουρανό. Να ακούσει το τραγούδι των αγγέλων.
Ετσι έκανε και την περασμένη Τρίτη. Το απογευματάκι βρέθηκε εκεί για να αποχαιρετήσει τον ήλιο που βασίλευε. Συναντήθηκαν οι δυο τους. Ο ήλιος χαρούμενος έβαψε τον ουρανό με τα ομορφώτερα χρώματα της παλέτας του. Ξαφνικά ο Γιώργος άκουσε θόρυβο από τα αριστερά του. Ξαφνιασμένος βλέπει ένα μικρό κορίτσι να παλεύει με δυσκολία για να ανέβει κι εκείνο. Την μια γλυστρούσε. Την άλλη σταματούσε λαχανιασμένο. Δίσταζε. Ύστερα ξεκινούσε ξανά.
Ο Γιώργος πήγε προς το μέρος της.
«Θέλεις βοήθεια;» την ρώτησε
«Φοβάμαι τόσο πολύ τα ύψη» του είπε «Υποφέρω απο υψοφοβία...» του απάντησε λαχανιασμένη
«Και τι κάνεις τότε εδώ;»
«Προσπαθώ να ξεπεράσω τον φόβο μου για να έρθω κοντά σας...»
«Μα γιατί;» απορούσε ο Γιώργος
«Επειδή μου φαινόσασταν τόσο λυπημένος και μόνος. Ήθελα να σιγουρευτώ οτι είστε καλά..»
Τότε ήταν που ο ουρανός βάφτηκε κατακόκκινος.

Οδηγός

Γιατί τέτοια διάθεση σήμερα;» ρώτησα τον οδηγό του λεωφορείου που με πήγαινε στο κέντρο.
«Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς!» μου λέει
Με τον οδηγό είμαστε καιρό γνωστοί. Και οι δυο ταξιδιώτες. Ο καθένας με τον όχημα του βέβαια
«Μα γιατί; Τι σου συμβαίνει;» τον ρώτησα
«Είμαι θυμωμένος!» μου απάντησε και κατσούφιασε ακόμα πιο πολύ
«Με μένα; Γιατί;»
«Ολο μου λες πως τα πράγματα θα πάνε καλά! Πως τα βλέπεις θετικά και άλλα τέτοια!»
«Ε, ναι, και λοιπόν; Αυτό σε κάνει να μελαγχολείς;» τον ρώτησα ξαφνιασμένος
«Εμ βέβαια! Επειδή σε μερικά δικά μου ζόρια, κάνω κουράγιο και υπομονή, φτάνω στο τέλος, αλλά εκεί είναι ακόμα πιο στραβά! Λέω από μέσα μου πως του αρέσει του Δημήτρη να με δουλεύει!"
Χαμογέλασα καλόκαρδα και του χάιδεψα την πλάτη.
«Είσαι τυχερός!» του λέω και ανοίγω τον σάκο μου. «Εχω μαζί μου ένα δωράκι, να το βάλεις εδώ, δίπλα στο τιμόνι σου να το βλέπεις!»
Με την άκρη του ματιού του κοιτάει το χέρι μου και εκείνο που κρατούσα. Αυτή η μικρή αφισούλα:

Αν καμιά φορά μπεις στο λεωφορείο του, να προσέξεις εκεί στο τιμόνι, από την μεριά του παραθύρου θα το δεις. Μπορεί να είναι και σε σένα χρήσιμο!

εκλογές

Κάθε φορά που γίνονταν εκλογές, λες και ξανάνιωνε.
Ολες του τις έγνοιες τις πετούσε στον αέρα μαζί με τα φυλλάδια των υποψηφίων.
Σαν κονφετί. Σωστό πανηγύρι.
«Ζήτω!» φώναζε «Επιτέλους!» και γυρνούσε στους δρόμους ακολουθώντας όλους τους πολιτικούς.
Δεν έχανε ούτε μια συγκέντρωση. Είχε άποψη για τα πάντα. Στα πηγαδάκια πρώτος. Να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, να προτείνει.
«Τι να ψηφίσουμε;» τον ρωτούσαν
Είτε άνοιγες μια βρύση, είτε το στόμα του, το ίδιο ήταν. Είχε να σου πει όσα άντεχες να ακούσεις. Καμιά φορά ακόμα πιο πολλά. Πολλοί γύρευαν να τον συμβουλευτούν. Σου λέει «αυτός εδώ ξέρει πολλά».
Τη χαρά του δεν την έκρυβε.
«Να δεις που χαίρεται που θα αλλάξει η κατάσταση» έλεγαν μερικοί
«Μπα μάλλον το διασκεδάζει. Ξέρει οτι μάταια γίνονται οι εκλογές, επειδή θα μείνει στην πρωτιά τούτη η κυβέρνηση» έλεγαν άλλοι.
Κανείς ωστόσο δεν υποπτεύτηκε, ούτε για μια στιγμή, ότι ο Ανέστης μόλις τελειώσουν οι εκλογές και γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους, εκείνος θα μείνει και πάλι τόσο μόνος.

πολιτικός

Μια λίγο διασκευασμένη και πολυειπωμέμη ιστορία που φωτίζει το πνεύμα των ημερών μας.

Ένας άνθρωπος μέσα σε ένα αερόστατο κατάλαβε σε μια στιγμή ότι χάθηκε. Μείωσε το ύψος και είδε μια γυναίκα στο έδαφος από κάτω του. Κατέβηκε λίγο περισσότερο και φώναξε,
"Με συγχωρείτε, μπορείτε να με βοηθήσετε; Υποσχέθηκα σε έναν φίλο ότι θα τον συναντούσα μια ώρα πριν, αλλά δεν ξέρω που είμαι."
Η γυναίκα από το έδαφος, κοιτάει ψηλά προς το μέρος του και του λέει:
"Είστε μέσα σε ένα αερόστατο που αιωρείται περίπου 30 μέτρα επάνω από το έδαφος. Είστε μεταξύ 40 και 41 βόρειου γεωγραφικού πλάτους και μεταξύ 59 και 60 δυτικού γεωγραφικού μήκους."
"Πρέπει να είστε μηχανικός," είπε τότε ο άνδρας
"Είμαι," απάντησε η γυναίκα, "πώς το ξέρετε;"
"Να σας πω" απάντησε εκείνος, "όλα αυτά που μου είπατε είναι τεχνικά σωστά, αλλά δεν έχω καμία ιδέα τι να κάνω τις πληροφορίες σας, και υπάρχει και το γεγονός ότι είμαι ακόμα χαμένος. Ειλικρινά, δεν με βοηθήσατε καθόλου, επιπλέον με καθυστερήσατε κιόλας από το ταξίδι μου."
Η γυναίκα από κάτω απάντησε: "Εσείς πρέπει να είστε πολιτικός"
"Ναι," απάντησε ο άνδρας, "αλλά πώς το ξέρετε;"
"Λοιπόν," είπε η γυναίκα, "δεν ξέρετε που είστε ή πού πηγαίνετε. Έχετε ανέβει εκεί πάνω εξ' αιτίας μιας μεγάλης ποσότητας καυτού αέρα. Δώσατε μια υπόσχεση, την οποία δεν έχετε καμία ιδέα πώς να κρατήσετε, και περιμένετε από τους ανθρώπους κάτω από σας να λύσουν τα προβλήματά σας. Το γεγονός είναι ότι εσείς είστε ακριβώς στην ίδια θέση που ήσαστε προτού να συναντηθούμε, αλλά τώρα, με κάποιο τρόπο αυτό οφείλεται σε δικό μου φταίξιμο."

Αυτά λοιπόν για όσα πρόκειται να ακούσουμε στις ειδήσεις, καθώς και από δώ και από εκεί, σήμερα...

ανταμοιβή

Χθες το απόγευμα επιστρέφοντας στο σπίτι, την προσοχή μου τράβηξαν μουσικές νότες . Στάθηκα στην άκρη του δρόμου. Με είχαν αιχμαλωτήσει για τα καλά. Έπρεπε να βρώ την πηγή τους. Εκείνες όλο και κυλούσαν σαν το γάργαρο νερό μέσα στο απόγευμα.
Στη γωνία ένα κορίτσι έπαιζε μουσική με κάποιο αρμόνιο.
  Σαγηνεμένος πλησίασα. Ήταν η πιο όμορφη μουσική που είχα ακούσει.
Στάθηκα σε κάποια απόσταση. Εκείνη δεν φαίνεται να με είχε προσέξει. Δεν σταμάτησε να παίζει. Κόσμος περνούσε από δίπλα της, όμως κανείς δεν την έβλεπε. Ήταν αόρατη για τους διαβάτες.
Ενιωσα ότι έπρεπε να την ανταμείψω για τούτο το δώρο που μου πρόσφερε. Εβγαλα λίγα κέρματα. Πλησίασα να της τα προσφέρω.
Τα αρνήθηκε.
"Δεν παίζω για τα χρήματα. Το κάνω για μένα!" μου είπε "Το αρμόνιο είναι η διαφυγή μου. Είναι η ευτυχία μου. Δίχως αυτό θα πέθαινα στα σίγουρα. Αν με πληρώσεις που παίζω, είναι σαν με πληρώνεις που αναπνεύω"
"Τι θα μπορούσα να κάνω για σένα;" τη ρώτησα
"Μου είναι αρκετό να καθήσεις κοντά μου και να απολαύσουμε μαζί τη μουσική" μου είπε και γλύστρισε στον παράδεισο των πλήκτρων.

αλήθεια;

"Πες μας κάτι να γλυκάνει το μέσα μας" με παρακάλεσαν χθες φίλοι που περνούσαμε μαζί την Πρωτομαγιά
"Ήταν Παρασκευή 12 Αυγούστου 2005" ξεκίνησα  "όταν μια γυναίκα πήρε τα τρία της ανίψια και την κόρη της, δεκαπέντε μηνών, για να τα πάει για μπάνιο στη θάλασσα. Σταμάτησε, όπως όλοι, στο πάρκινγκ της πλαζ και κατέβασε τα παιδιά δίπλα στο αυτοκίνητό της. Όπως έσκυψε για να πάρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, η κόρη της ελευθερώθηκε και πήγε δίπλα στα ξαδέλφια της, πίσω ακριβώς από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Όταν γύρισε να την κοιτάξει, έντρομη είδε το παιδί να βρίσκεται ακριβώς πίσω από το αυτοκίνητο που έκανε όπισθεν, ενώ τα ανίψια της ήταν λίγο πιο πίσω.. Έσπευσε ενώ το αυτοκίνητο βρισκόταν ένα μέτρο από την κόρη της.
"Ούρλιαζα αλλά αυτός συνέχιζε… Ούρλιαζα…", μου είπε.
Μπροστά στα μάτια της, η ρόδα του αυτοκινήτου πέρασε το κοριτσάκι από τα πόδια του σε όλο του το κορμάκι και σταμάτησε στο κεφάλι του.
"Ήταν σαν να το είχαν βάλει αλφάδι κάτω από τη ρόδα,» μου είπε. «Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Στεκόμουν και κοιτούσα το παιδί μου με ένα ολόκληρο αυτοκίνητο σταματημένο πάνω στο κεφάλι του».
Επάνω στο σοκ και τον πανικό της, έπιασε το αυτοκίνητο και προσπάθησε να το σηκώσει. Εν τέλει, ο οδηγός έκανε πάλι μπροστά περνώντας για ακόμη μια φορά πάνω από το σώμα του μωρού, αφήνοντας το παιδί αναίσθητο στο έδαφος.
"Δεν έπρεπε να το μετακινήσω, μου είπαν, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Νόμιζα ότι ήταν νεκρό. Το πήρα στην αγκαλιά μου και ευτυχώς μετά από λίγο έκανε ένα «γκουχ» και συνήλθε».
Το παιδί μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Παπανικολάου και από εκεί στο Ιπποκράτειο. Όταν του έκαναν οι γιατροί την αξονική σε όλο το σωματάκι του, δεν πίστευαν στα μάτια τους.
 "Έβγαιναν έξω ένας ένας και μου έλεγαν ”κάνε το σταυρό σου, κορίτσι μου”. Δεν πείσθηκαν με την πρώτη αξονική -τόσο δεν το πίστευαν- και του έκαναν και δεύτερη. Πάλι δεν έδειξε τίποτα. Αν δεν έβλεπαν το ρουχαλάκι του που έχει επάνω την ροδιά του αυτοκινήτου, δεν θα πίστευαν τι είχε συμβεί. Η ρόδα είχε αφήσει το αποτύπωμά της ακόμα και στο μάγουλο του παιδιού». Ένας γιατρός μάλιστα, όταν του είπε ότι έπιασε το αυτοκίνητο να το σηκώσει, της είπε
"Ποιος ξέρει τι δύναμη είχες εκείνη τη στιγμή".
Αλλά το απίστευτο δεν σταματά εδώ. Ο άντρας της βρισκόταν στην Κύπρο για δουλειές και θα επέστρεφε απροειδοποίητα την Κυριακή για να τους κάνει έκπληξη. Μόλις έγινε το ατύχημα, την Παρασκευή, η γυναίκα του τον ειδοποίησε να έρθει αμέσως, και εκείνος κατάφερε να βρει την μία και μόνη κενή θέση που υπήρχε το Σάββατο από Κύπρο για Ελλάδα. Εάν δεν είχε γίνει το ατύχημα, ο άντρας της τώρα θα ήταν νεκρός. Η πτήση που είχε κλείσει για την Κυριακή, 14 Αυγούστου 2005, ήταν με το μοιραίο αεροσκάφος Helios που συνετρίβει στο Γραμματικό, θυμάστε έτσι;
Όσο για τη δύναμη που είχε όταν σήκωνε το αυτοκίνητο; Μου είπε ότι σε κάποια φάση που έκλαιγε στο νοσοκομείο, πήγε ο τριών χρονών ανιψιός της και της είπε:
"Μην κλαις, θεία. Δεν έχει τίποτα η μικρή. Την ώρα που την πατούσε το αυτοκίνητο ήρθε μια ψηλή κυρία με μακριά ρούχα και σήκωνε το αυτοκίνητο μαζί με ‘σένα. Την είδα".
"Αλήθεια είναι αυτό;" με ρώτησαν οι φίλοι
"Και τι είναι η αλήθεια;" τους ρώτησα κι εγώ καθώς τους κοιτούσα έναν ένα στα μάτια…

Μάης

Ο Μάιος είναι ο πέμπτος μήνας του Γρηγοριανού (Νέου) Ημερολογίου.

Η λατινική ονομασία του μήνα είναι Maius και οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στο γεγονός ότι ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στους προγόνους τους, τους majores. Κατ' άλλους πήρε το όνομά του από τη Μαία -λατ. Maia- κόρη του Άτλαντα και μητέρα του Ερμή.

Τον Μάιο οι Ρωμαίοι τελούσαν δύο μεγάλες γιορτές προς τιμήν των νεκρών: τα Λεμούρια και τα Ροζάλια. Τα Ροζάλια πήραν το όνομά τους από τα τριαντάφυλλα (λατ. rosa) γιατί τη μέρα της γιορτής συνήθιζαν να στολίζουν τους τάφους των προγόνων τους με τριαντάφυλλα. Η συνήθεια διατηρήθηκε και στο Βυζάντιο και λεγόταν Ροδισμός. Στο ελληνικό λαϊκό εορτολόγιο τα Ροζάλια έχουν γίνει Ρουσάλια και είναι επίσης γιορτή των νεκρών. Το Σάββατο της Πεντηκοστής (Μέγα Ψυχοσάββατο) λέγεται του Ρουσαλιού το Σάββατο.

Ο μήνας Μάιος αντιστοιχεί στον αρχαίο ελληνικό αττικό μήνα Θαργηλιών, κατά τον οποίον τελούνταν τα Θαργήλια προς τιμήν κυρίως του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Τα Θαργήλια ήταν γιορτή με ευετηριακό (δηλ. σχετικό με την καρποφορία) και καθαρτικό χαρακτήρα.

Για τον Μάιο υπάρχουν τα ακόλουθα προσωνύμια: Τριανταφυλλάς (για τα πολλά τριαντάφυλλα), Καλομηνάς, Λούλουδος, Πράσινος, Κερασάρης (γιατί ωριμάζουν τα κεράσια στα χαμηλότερα μέρη), Πεντοδείλινος (για τα πολλά γεύματα του μια και η μέρα είναι μεγάλη) αλλά συγχρόνως και καταραμένος.

Εκείνο που γιορτάζεται από τον λαό μας πολύχρωμα και εθιμοτυπικά είναι η πρώτη του ημέρα, η Πρωτομαγιά. Οι άνθρωποι ανθοστολίζουν τα σπίτια τους και βγαίνουν από νωρίς στις εξοχές για να πάρουν τη δροσιά του. «Τώρα μαγιά, τώρα δροσιά, τώρα το Καλοκαίρι». Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η μόναδική λαϊκή γιορτή που δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.

Υπάρχουν πολλά έθιμα σχετικά με την Πρωτομαγιά. Ας δούμε μερικά:
Το έθιμο της Πρωτομαγιάς να στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια και τότε συμβόλιζε την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό. Στα μέρη της Μικράς Ασίας σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε το καίγανε στις φωτιές του αγίου.

Την παραμονή της πρωτομαγιάς στα Ξηρονορίτικα χωριά, λούζονταν, άλλαζαν, σταματούσαν να γνέθουν και άναβαν το καντήλι. Πρωί- πρωί οι νοικοκυρές έκοβαν κοτσικόβεργες, αγριολούλουδα από τις αποκράδες, έπλεκαν και κρέμαγαν πάνω από την κύρια είσοδο του σπιτιού το Μαγιάτικο στεφάνι. Νύχτα ακόμη πριν φέξει η μέρα, δάγκωναν σκόρδο για το μάτι και κουμπώναν. Με το κούμπωμα επιτίθενταν για να κατανικήσουν ανθρώπους, πνεύματα, πουλιά, ζώα και φυσικά φαινόμενα ή να αποκρούσουν τις κακές διαθέσεις που στρέφονταν εναντίον τους. Επαναλάμβαναν τρεις φορές:
σε κούμπωσα σε κλείδωσα
σαΐτα στο λαιμό σου...

Στην Κεφαλονιά η έννοια της Πρωτομαγιάς συνδέεται άμεσα με τη διεξαγωγή ενός μεγάλου λαϊκού πανηγυριού. Η εορτή σχετίζεται περισσότερο με τα Ανθεσφόρια και τα Floralia παρά με τους εργατικούς αγώνες και το Σικάγο. Ήταν η γιορτή της άνοιξης, που γιόρταζαν μαζί εργοδότης και εργαζόμενος. Μάλιστα, επειδή συνήθως συμπίπτει να γιορτάζεται ελάχιστα μετά το Πάσχα ήταν ευκαιρία να τσουγκρίσουν τα εναπομείναντα αυγά και να επιδοθούν σε κρασοποσία, αλλά και ένα μεγάλο τσιμπούσι.

Ο Μάης κοντά στα καλά του, όμως, έχει και και τις κακές του μέρες. Κρύβει πολλά κακά και φέρνει πολλές αρρώστιες στην καλλιέργεια και στ' αμπέλια. Οι δεισιδαιμονίες, οι φόβοι και οι απαγορεύσεις που τον συνοδεύουν είναι πολλές.
Οι μαγιάτικες βροχές για τη γεωργία είναι σχεδόν καταστροφή, γι' αυτό και λέγεται «Στον καταραμένο τόπο μήνα Μάη βρέχει».

Επίσης, ο λαός μας συνέδεσε παρετυμολογικά τον Μάιο με τα μάγια και κατά τόπους έπαιρναν διάφορες προφυλάξεις για να προστατευτούν από αυτά.
Στη Μήλο έκαναν νωρίς το πρωί της Πρωτομαγιάς κρασοψυχιά, δηλαδή έτρωγαν ένα κομμάτι μαγιοκούλουρο (ειδικό ψωμί για την Πρωτομαγιά με ζυμάρι της Λαμπρής), που το βουτούσαν σ' ένα ποτήρι κρασί.

Η ημέρα μνήμης της Αγ. Μαύρας (3) θεωρούνταν αποφράδα και δεν έκαναν καμία δουλειά.

Τον Αγ. Ιωάννη τον Θεολόγο (8) σε πολλά μέρη τον αποκαλούν Βροχάρη ή Χαλαζά επειδή παίρνει κατά κάποιο τρόπο πάνω του την ευθύνη για των κίνδυνο της καταστροφής των σπαρτών, που είναι σχεδόν πια ώριμα για το θερισμό. Μαζί του μοιράζεται την ευθύνη και ο Αγ. Χριστόφορος (9). Γι' αυτό και στην Ήπεριο έλεγαν «αϊ-Γιάννης το πήζει (το χαλάζι) κι ο αϊ-Χριστόφορος το ρίχνει».

Τέλος, τον Μάιο απαγορεύονταν οι γάμοι γιατί αφενός ο μήνας συνδεόταν με τους νεκρούς αλλά και γιατί κατ' αυτόν τον μήνα ερωτοτροπούν οι γάιδαροι.

Στις αρχές του Μάη πέφτει, τις περισσότερες φορές, η θερμοκρασία κι αυτή η ψύχρα θυμίζει άλλον καιρό. Γι' αυτό και ο λαός μας λέει: «Όταν πρέπει δεν χιονίζει και τον Μάη δροσολογά».

Η μεγαλύτερη πανελλήνια γιορτή του μήνα είναι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21). Εκείνη την ημέρα τελείται και το έθιμο της πυροβασίας, τα Αναστενάρια (από τη λέξη ασθενάρια=πρόσωπα εκστασιαζόμενα, και όχι από το αναστενάζω).

Παροιμίες για τον Μάιο:

«Ο Μάης φτιάχνει τα σπαρτά κι ο Μάης τα χαλάει.»

«Μάης άβρεχος
Τρυγητής χαρούμενος.»

«Μάης πενταδείλινος και πάντα δείλι θέλει.»

Ο Μάης έχει μυστικά

Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο
που ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλι πικραμένο
έχει και άνεμο τρελό που κουβαλάει τη γύρη
και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι
και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι...

Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι
από κλαδί ροδακινιάς και από λεύκας χνούδι
δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει...

Ο Μάης είναι μια φωτιά, μια φλόγα μαγεμένη
έχει τη μέρα αγκαλιά, τη νύχτα ερωμένη
έχει και ήλιο κυνηγό που ξέρει από σημάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι..

Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει.