Αλλο λεξιλόγιο, πριν τους υπολογιστές

Πριν τον Υπολογιστή,
Memory ήταν κάτι που το έχανες καθώς γερνούσες
Application ήταν αίτηση που έκανες για δουλειά
Program ήταν ένα show στην TV
Keyboard ήταν το πιάνο
Web ήταν το σπίτι της αράχνης
Virus ήταν η γρίππη
Hard drive ήταν ένας δύσκολο ταξίδι στον δρόμο
Mouse pad ήταν το μέρος που ζούσε το ποντίκι
Το καμάρι σου βέβαια ήταν το 3,5 inch floppy disk.
Ολα αυτά, τότε που μπορούσες να ζεις σε ένα κόσμο με διαφορετικό λεξιλόγιο...

Χιλιοι καθρέφτες

Τα πολύ παλιά χρόνια, σε ένα μικρό μακρινό χωριό, ήταν ένα μέρος που το έλεγαν "Το Σπίτι με τους χίλιους καθρέφτες".

Ένα μικρό, ευτυχισμένο σκυλάκι, έμαθε για αυτό το μέρος και μια μέρα αποφάσισε να το επισκεφτεί. Όταν έφτασε εκεί, χαρούμενα ανέβηκε τις σκάλες και έφτασε μέχρι την πόρτα. Κοίταξε μέσα με τα αυτιά του τεντωμένα και την ουρά του να πηγαίνει πέρα δώθε, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Προς μεγάλη του έκπληξη είδε άλλα χίλια ευτυχισμένα σκυλάκια να τον κοιτούν και νανκουνάνε τις ουρίτσες τους όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Τους χαμογέλασε πλατιά και εκείνα του ανταπέδωσαν το χαμόγελο. Φεύγοντας σκέφτηκε πως είναι ένα υπέροχο μέρος αυτό το σπίτι. Αποφάσισε να το επισκέπτεται πιο συχνά.

Στο ίδιο χωριό, ζούσε ένα άλλο σκυλάκι, που δεν ήταν τόσο ευτυχισμένο όσο το πρώτο.  Αργά αργά σκαρφάλωσε τα σκαλιά μέχρι την εξώπορτα. Με κατεβασμένο το κεφάλι κοίταξε μέσα από την πόρτα. Τότε είδε χίλια σκυλάκια, μουρτζούφλικα να τον κοιτούν. Γρύλισε εκείνο δυνατά, δείχνοντας τα δόντια του. Τρομαγμένο τότε είδε πως χίλια σκυλάκια ανταπέδωσαν το γρύλισμα.  Καθώς έτρεχε να φύγει σκέφτηκε πως δεν υπάρχει στον κόσμο άλλο πιο απαίσιο μέρος από αυτό. Βέβαια αποφάσισε να μην ξανάρθει ποτέ πια.
Θαρρώ λοιπόν πως όλα τα πρόσωπα στον κόσμο είναι καθρέφτες.
Άραγε τι αντανάκλαση βλέπεις στα πρόσωπα που συναντάς στον δρόμο σου;

Καλημέρα!

Για την παράσταση "Δακρυγόνα" του Αλέξη Σταμάτη

Προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου για να ξεδιπλώσω το νήμα των συναισθημάτων μου, φεύγοντας από την παράσταση Δακρυγόνα, για λίγη ώρα έμεινα αναποφάσιστος. Το τηλέφωνο, τα φώτα, το παράθυρο, οι ζωγραφικοί πίνακες που ήταν στον τοίχο και όμως δεν ήταν; Την περιπλάνηση μου σταμάτησε ο ήχος ενός ερωτήματος της Ελλης:
Ποιος είσαι;
Η ερώτηση που σε πιάνει από τον γιακά και σε τινάζει μπρος πίσω. Για λίγο το ξεχνάς. Μα σε συνεφέρνει το χτύπημα του κινητού της Ελλης. Ο τηλεφωνητής του Μάνου. Οι δικές σου εσωτερικές φωνές.
Ποιος είσαι;
Οι επιλογές σου; Τα όνειρά σου;
Η παράσταση "Δακρυγόνα" ακτινογραφεί το θάρρος που έχεις να κάνεις να κάνεις αυτή την ερώτηση.
Κι εκεί που είχες τακτοποιήσει τις αποσκευές σου, για άλλη μια φυγή, ξαφνικά δίνεις μια και τα σκορπάς στο πάτωμα.
Το παζλ που επιμελώς συνταιριάζεις διαλύεται σε χίλια κομμάτια. Οσες και οι κρυψώνες σου.
Δακρυγόνα. Η λάμψη. το ξάφνιασμα. Τα μάτια κλείνουν η μένουν ανοιχτά για να αντιμετωπήσουν την λάμψη; Τον κρότο;
Τα Δακρυγόνα φέρνουν δάκρυα. Τα δάκρυα λύτρωση. Οι δυο πρωταγωνιστές, η Ελλη και ο Μάνος δεν τα φοβούνται. Αποζητούν την λύτρωση. Μα την φοβούνται κιόλας. Αλλωστε, τι θα απογίνουν δίχως τους φόβους τους; Αυτοί κι εκείνοι, ένα.
Ποιος είσαι;
Σφυροκοπούν τα μηνίγγια οι νότες του τραγουδιού του Αντριάννο Τζελεντάνο. Γιουπι Ντου. Άγριος χορός σε παρασέρνει στα κατάβαθα της ύπαρξής σου. Θέλεις να πιαστείς κι εσύ από το μπράτσο του Μάνου και της Ελλης. Να ξορκίσεις τα φαντάσματα που σε ταλαιπωρουν και να διεκδικήσεις την ελευθερία σου. Μα φοβάσαι ακόμα τα δακρυγόνα.
Αραγε για πόσο ακόμα;
Ο θολός καθρέφτης μας ξαφνικά φωτίστηκε από μια εκκωφαντική λάμψη. Εμεις έπρεπε να αποφασίσουμε, σε κλάσματα δευτερολέπτου, να κλείσουμε η να κρατήσουμε ανοιχτά τα μάτια μας.
Η Ελλη και ο Μάνος μας κοίταξαν βαθιά, ίσια στην ψυχή μας. Τα δακρυγόνα που κρατούσαν έσκασαν μπροστά μας. Αμείλικτα όσα έχουμε φυλακίσει, εκτελέσει, ζωντάνεψαν.
Ποιοί είμαστε;
Σίγουρα όχι αυτό που νομίζουμε.
Επιασαν να μιλήσω για την παράσταση, όμως μίλησα για μένα. Το τραυματισμένο ευχαριστώ μου για την παράσταση, θα αναρρώσει, ελπίζω πιο δυνατό καιπιο αληθινό!
Μια παράσταση, μια ευκαιρία, μοιάζει με ανεμοστρόβιλλο. φέρνει τα μέσα έξω. Καλό το σκοτάδι μας, όμως δεν μας κρατά για πάντα. Απρόσμενα σκάει κάποιο δακρυγόνο. Καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι.

cd η βιβλία; πως φτάνεις "πιο ψηλά";

τι ήθελα και τα έμαθα

Είναι αλήθεια πως μου πήρε πολύ καιρό να συμπληρώσω έναν πρώτο κατάλογο, ο οποίος βέβαια, φαντάζομαι πως όσο περνούν τα χρόνια, θα μεγαλώνει.
Ετσι λοιπόν, είπα σήμερα, να τον γράψω, να τον δω κιόλας από μια άλλη οπτική γωνία, και ίσως αλλάξω κάποια από αυτά.
Έχουμε και λέμε:

*
Μακάρι να μην είχα μάθει ποτέ, ότι δεν αξίζω να αποκτήσω ο,τι θέλω.
*
Μακάρι να μην είχα μάθει πως η αξία μου προσδιορίζεται από τους άλλους.
*
Μακάρι να μην είχα μάθει οτι το να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου αλλά και ασφαλής, είναι ένας μύθος.
*
Μακάρι να μην είχα μάθει, ότι το να φωνάζω για τα δικαιώματα μου είναι χάσιμο χρόνου,
*
Μακάρι να μην είχα μάθει ότι μπορώ να αλλάξω την κατάσταση μου με το να είμαι τέλειος και εφοδιασμένος με χίλια "πρέπει".
*
Μακάρι να μην είχα μάθει πως δεν είναι αρκετός....

Είναι πολλά ακόμα τέτοια μακάρι, αλλά καθώς τα κοίταζα ξανά, τελικά αποφάσισα να αρκεστώ στα παραπάνω, συνειδητοποιώντας για μια φορά ακόμα πως θα χρειαστώ πολύ καιρό γι' αυτό το ξεκαθάρισμα, αφού, ακόμα και τούτη τη στιγμή αγωνίστηκα να ξεφύγω από κακο-μαθημένα "πράγματα".

Tηλεόραση (στο πάνθεο των παγκόσμιων ημερών)

Για τους αγγέλους

Μήπως έχεις ανακαλύψει,

πως γίνεται και μερικοί άγγελοι

συμπαθούν εκείνους που θεραπεύουν με το χαμόγελό τους,

εκείνους που βοηθούν να φωτίσει ο δρόμος για τους άλλους,

ενώ στον δικό τους πέρασμα παραμερίζουν ακόμη και τα λουλούδια;

Έχεις καταλάβει μήπως, οτι αυτοί οι άγγελοι

είναι μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους;

Μήπως έχεις παρατηρήσει επίσης,

οτι ούτε καν το ξέρουν αυτοί πως είναι άγγελοι;

Ε ! Να σου πω ! Έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη τελευταία;