Όπου αγγίζεις

Πάνω σε ό,τι αγγίζουν τα χέρια μας,
αφήνουμε τα αποτυπώματα μας.
Στους τοίχους, στα έπιπλα, στα πόμολα,
στα πιάτα, στα βιβλία.
Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Καθώς αγγίζουμε, αφήνουμε την ταυτότητα μας.
Τι γίνεται όμως με τις καρδιές μας;
Ακριβώς το ίδιο.
Πάνω σε ό,τι αγγίζουν οι καρδιές μας,
αφήνουμε το αποτύπωμα της.
Δεν ξεφεύγει κανένας.
Ο ένας έχει το αποτύπωμα του άλλου.
Στην καρδιά του.

Μυγδαλιά

Θαρρετές πολεμίστριες του χειμώνα. 

Την ώρα που εμείς είμαστε βυθισμένοι στην θλίψη και την καταχνιά , εκείνη ξεσπαθώνει την ομορφιά της.
Μυγδαλιές. Νύφες λεβέντισσες, ντύνονται, στολίζονται για να σταθούν ολόρθες.
Μερικές πιο νωρίς από τις άλλες. Πάντα άλλωστε υπάρχουν πρωτοπόροι. Εκείνοι που βιάζονται να φέρουν την άνοιξη. Οι μυγδαλιές είναι συνεπείς. Εκεί που λες "δεν αντέχω άλλο το κρύο, ναχα τώρα λίγο ήλιο", νάτες με τα μαγικά κλαδιά τους, έτοιμες να φωτίσουν εκείνες τα σκοτάδια μας πρώτες. Λες και συναγωνίζονται το φως. Μα αυτές μιλούν πρώτα στη ψυχή.
Ας είναι λοιπόν ο ουρανός μας κουρσεμένος από σύννεφα και ο αγέρας να μυρίζει καμμένα όνειρα. Φωλιάζει μέσα μας η αντίσταση και η ελπίδα.
Μας το λέει η μυγδαλιά.
ΥΓ
Η φωτογραφία από την Ίμβρο, την πατρίδα!!

Ιχνη

Χθες το βράδυ είδα ξανά το όνειρο που βλέπουμε όλοι. Το ίδιο όνειρο. Γι αυτό ξέρουμε να το διηγούμαστε τόσο όμορφα. Όλοι.

Περπατούσα λέει στην ακρογυαλιά παρέα με το Θεό.
Πολλές στιγμές από τη ζωή μου προβάλλονταν σαν ταινία πάνω στον ουρανό.
Σε κάθε σκηνή παρατήρησα ίχνη πάνω στην άμμο.
Μερικές φορές ήταν δύο ζευγάρια ίχνη, άλλες φορές μόνο ένα.
Αυτό με ενόχλησε γιατί είδα οτι στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου, ήταν μόνο ένα ζευγάρι από ίχνη.

Τότε θυμωμένα γύρισα στο Θεό και του είπα:
Μου υπσχέθηκες πως αν σε ακολουθούσα, θα ήσουν μαζί μου πάντα.
Στις καλές και κακές στιγμές μου.
Γιατί όμως όποτε σε χρειαζόμουν πολύ, όταν υπέφερα από αγωνία, μοναξιά, φόβο
δεν ήσουν κοντά μου;
Εκείνος απάντησε:
Τις στιγμές που περνούσες δύσκολα
και έβλεπες ένα ζευγάρι ίχνη στην άμμο
ήταν τότε που σε κουβαλούσα στην αγκαλιά μου, παιδί μου!

Λίγο ακόμη..

Την περασμένη Κυριακή ήταν μια υπέροχη μέρα για περίπατο στο πάρκο.
Μια γυναίκα καθόταν δίπλα σε έναν άνδρα σε κάποιο παγκάκι, κοντά στην παιδική χαρά.
"Αυτός είναι ο γιος μου" ειπε η γυναίκα στον άνδρα δείχνοντας το αγοράκι με το κόκκινο μπλουζάκι. "Του αρέσει πολύ να κάνει τσουλίθρα"
"Είναι υπέροχος"! είπε ο άνδρας. "Η κόρη μου είναι το κοριτσάκι με το άσπρο φόρεμα. Της αρέσει να κάνει ποδήλατο."
Σε λίγο κοίταξε το ρολόι του και φώναξε στην κόρη του:
"Τι λες πάμε;"
Το κορίτσι τον παρακάλεσε:
"Πέντε λεπτά ακόμα μπαμπά!"
Εκείνος της έγνεψε καταφατικά και εκείνη συνέχισε χαρούμενη να κάνει βόλτες με το ποδηλατάκι της.
Ύστερα από λίγο της ξανακάνει νόημα:
"Μήπως να πηγαίναμε τώρα;"
"Πέντε λεπτά ακόμα μπαμπάκα μου, σε παρακαλώ!" τον ξαναπαρακάλεσε.
Εκείνος χαμογέλασε και είπε"
"Εντάξει"
"Πρέπει να είστε πολύ υπμονετικός πατέρας" σχολίασε η γυναίκα που καθόταν δίπλα του.
Ο άνδρας χαμογέλασε και είπε"
"Ο μεγάλος της αδελφός ο Γιάννης, σκοτώθηκε σε τροχαίο πέρυσι. Τον χτύπησε ένας μεθυσμένος οδηγός την ώρα που έκανε ποδήλατο εδώ κοντά. Και τι δεν θα έδινα για πέντε λεπτά με τον γιο μου. Ορκίστηκα να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος με την κόρη μου. Αυτή νομίζει οτι της δίνω άλλα πέντε λεπτά να παίξει με το ποδήλατο της. Η αλήθεια είναι οτι κερδίζω εγώ πέντε λεπτά παραπάνω που την βλέπω να χαίρεται."

"Ένα μείον Ένα κάνει..." Αφιερωμένο στη Παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου

"Ένα κι ένα κάνουν δύο".

Έτσι άρχιζε και έτσι τελείωνε κάθε συζήτηση. Τον είχαν μάθει πια όλοι. Ο μαθηματικός. Ο λάτρης της λογικής. Ακραιφνής. Ακέραιος. Ένας αριθμός. Χωρίς συμβιβασμούς. Τι να συζητήσεις άραγε  όταν ένα κι ένα κάνει δύο.
Η μοναξιά δεν τον πείραζε. Οι φίλοι μονάχα καμιά φορά τον πείραζαν. Επίτηδες του τάραζαν τους κύκλους. Έβαλαν και μια κοπέλα να του κάνει τα γλυκά μάτια.

"Μηδέν από μηδέν, μηδέν", είπε και πήγε να κλάψει μοναχός.
Σκάκι και τάβλι οι αγάπες του. Και η Ελένη η μοναδική αδερφή του. Εκείνη ήξερε τα μονοπάτια της καρδιάς του και τα γέμιζε φως. Κάθε φορά. Για την ανατολή, για το δειλινό, του έλεγε με την δική της γλύκα. Εκείνος δάμαζε το άτι μέσα του χαϊδεύοντας τα μαλλιά μικρού Αλέξανδρου. Του γιου της Ελένης. Μονάκριβος. Ταμένος στην Παναγιά την Εκατοπιλιανή. Μια φορά  πήγαν να τον χάσουν στην θάλασσα της Πάρου. Η Παναγιά τον έσωσε είπαν και από τότε τον έταξαν στην χάρη της.
"Οι γονείς πρέπει να προσέχουν τα παιδιά τους", έτσι είχε είπε εκείνος.
Στην αυστηρή ματιά του ιερέα απάντησε με την λατρεία που είχε  στην λογική. Δεν συναντήθηκαν.
Για να ανοίξει σπιτικό, ήταν αναγκασμένος το δύο να το κάνει ένα. Τον έπιανε ίλιγγος μόνο με την ιδέα. Το δύο είναι πάντα δύο, πως είναι δυνατόν να γίνει και ένα. Της εκκλησίας τα γράμματα δεν τα πολυήθελε. Τον μπέρδευαν. Τον θύμωναν. Το εγώ να γίνει εμείς. Αδιανόητο.
"Ο πόνος είναι ο γιατρός", του είπε κάποτε η Ελένη.
Όταν της απάντησε πως όλα μέσα στη ζωή είναι, ένα σκοτάδι του γράπωσε την καρδιά.

"Οι γιατροί δεν είναι θαυματοποιοί. Θα κάνουν ο,τι καλύτερο μπορούν για τον Αλέξανδρο". Αυτά βρήκε να πει.

Λευχαιμία. Βαριά αρρώστια. Ο μονάκριβός τους θα ακύρωνε τα μαθηματικά.

"Είμαστε σαν τον ανθό σε καταπράσινο λιβάδι. Φυσάει ο βοριάς και δεν μας ξαναβλέπει κανείς. Ξανασυναντιόμαστε στην αγκαλιά του Θεού", παρηγορούσε ο ιερέας.
Στο τραπέζι, δίπλα στην Ελένη  δεν καθόταν κανείς. Στον καναπέ, η θέση του Αλέξανδρου, άδεια.
"Ο άνθρωπος είναι  ένα μηδενικό", είπαν οι συγγενείς.
Ανάμεσά στα δάκρυά του, τον άκουσαν να ψιθυρίζει κάτι σαν:
«Ένα μείον ένα κάνει πάλι ένα. Αλέξανδρέ μου.»

Απόσπασμα από το Μυθιστόρημα "Μικρασίας Έρως"

Ο ιστός της αράχνης

Κατα τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου ένας στρατιώτης έχασε τη μονάδα του μέσα στον χαμό των εκρήξεων και τον πυροβόλων. Εψαξε για τους συμπολεμιστές του αλλά προς μεγάλη του θλίψη δεν μπόρεσε να τους βρει.
Είχε μείνει μόνος του σε κείνο το τόπο. Ακουγε τους εχθρούς να έρχονται κατα το μέρος του. Απεγνωσμένα έψαχνε για καταφύγιο και κάποια στιγμή το μάτι του έπεσε σε κάποιες σπηλιές στα αντυκρινά βράχια. Γρήγορα σκαρφάλωσε και χώθηκε σε μια από αυτές. Παρότι ήταν για την ώρα ασφαλής, διαπίστωσε οτι οι εχθροί δεν θα αργούσαν να σκαρφαλώσουν κι αυτοί, να ψάξουν τις σπηλιές να τον βρούν και να τον σκοτώσουν.
Οση ώρα περίμενη προσευχήθηκε στο Θεό
"Σε παρακαλώ Θεεέ μου, αν θέλεις προστάτεψε με. Παρόλα αυτά ό,τι είναι θέλημα σου σε αγαπώ και σε εμπιστεύομαι"
Οταν τέλειωσε τη προσευχή του ξάπλωσε ήρεμος και άκουγε τους εχθρούς που πλησίαζαν. Σκέφτηκε
"Οπως βλέπω ο Θεός δεν πρόκειται να με βοηθήσει να γλυτώσω αυτή τη φορά"
Τότε παρατήρησε μια αράχνη που ξεκίνησε να υφαίνει τον ιστό της στην είσοδο της σπηλιάς.
"Χα!" σκέφτηκε "Αυτό που θέλω είναι πέτρες και τούβλα και ο Θεός μου έστειλε μια αράχνη και τον ιστό της. Μα τη πίστη μου ο Θεός έχει χιούμορ!"
Καθώς πλησίαζε ο εχθρός απο τη σκοτεινή μεριά της σπηλιάς έβλεπε τους στρατιώτες που εξερευνούσαν την μια σπηλιά ύστερα από την άλλη. Οταν έφτασαν στη δική του ήταν έτοιμος να δώσει την τελευταία του μάχη. Ομως προς μεγάλη του έκπληξη οι στρατιώτες έριξαν μόνο μια ματιά μέσα και συνέχισαν στην επόμενη.
Ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι με τον ιστό στην είσοδο της σπηλιάς φαινόταν οτι ήταν κλειστή εδώ και πάρα πολύ καιρό.
¨Θεέ μου, συγχώρεσε με" είπε ο νεαρός στρατιώτης "Είχα ξεχάσει οτι ο ιστός της αράχνης είναι πιο δυνατός από ένα τοίχο φτιαγμένο από τούβλα"!

Φλεβάρης. Μάθε γι αυτόν.

Ο Φεβρουάριος ή Φλεβάρης είναι ο δεύτερος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Έχει 28 ημέρες, ενώ όταν το έτος είναι δίσεκτο έχει 29.

Δεν είναι τυχαία η λαϊκή μας παρετυμολογία του λατινικού Februarius, που σήμαινε το μήνα των καθαρμών (η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε στους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς και ο Φέβρουος ο θεός των νεκρών), επειδή ήταν ο τελευταίος του Ρωμαϊκού έτους και επομένως «διαβατήριος» και αποκαθαρτικός. Τον παρετυμολογήσαμε, από τις βροχές και τα πολλά νερά του, και είπαμε (λαϊκά) Φλεβάρης, επειδή ανοίγει «τις φλέβες του» και γεμίζει τον κόσμο νερά.

Το περιεχόμενο του Φεβρουαρίου είναι πρώτ'απ'όλα -και αυτό είναι κοινό για όλους τους ελληνικούς τόπους- το μήκος του. Είναι ο μήνας ο Κουτσός, ο Κούντουρος και Κούτσουρος (δηλαδή με κομμένη ουρά, όπως τον λένε στον Πόντο), ο Κουτσούκης, ή Μικρός ή Κούτσουλος (όπως τον λένε στην Κύπρο) και φυσικά ο Κουτσοφλέβαρος.

Είναι επίσης ο μήνας με τον πιο άστατο καιρό, όπως και ο Μάρτης:

Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει
μα αν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει.

Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

Στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Γι'αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης ονομάζεται σε ορισμένα μέρη, όπου είναι βέβαια ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.

Ο Φεβρουάριος αρχίζει με τρεις γιορτές που μ'ένα κοινό όνομα λέγονται Συμόγιορτα και τιμώνται πολύ από τον λαό. Αυτές είναι: του αγίου Τρύφωνα (1), της Υπαπαντής (2) και του αγίου Συμεών (3).

Η πρώτη είναι κατ'εξοχήν αγροτική γιορτή. Ο άγιος Τρύφωνας (1) θεωρείται φύλακας των αμπελιών και προστάτης των αγρών, της βλάστησης και της καλλιέργειας.
Κατά το συναξάρι του, ο φτωχός χηνοβοσκός ζούσε στη Μ. Ασία (κοντά στη Νίκαια) στα τελευταία χρόνια των χριστιανικών διωγμών. Νέος είχε προσχωρήσει στη νέα θρησκεία, μαρτύρησε με βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε.
Μπορούμε να πούμε ότι το ελληνικό όνομα του αγίου καθώς και η νεαρή ηλικία του συσχετίστηκαν με τη λέξη «τρυφερός».

Η Υπαπαντή (2) γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον μικρό Ιησού, αλλά στη γλώσσα του λαού έγινε Αποπαντή και τέλος Πακουή ή Πακού, δηλαδή η αγία που ακούει, η Παναγία. Λέγεται και Παναγία η Μυλιαργούσα, επειδή οι μύλοι αργούν.

Οι γεωργοί τιμούσαν τη γιορτή και έκαναν προβλέψεις σχετικά με τον καιρό:
Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Και με τη σοδειά:
Παπαντούλα χιονισμένη, και τ'αμπάρια γιομισμένα!
Παπαντή καλοβρεμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Ο άγιος Συμεών (3) που έδωσε το όνομά του και στις δύο προηγούμενες γιορτές, εξαιτίας της παρετυμολογίας του ονόματός του (από το «σημειώνω» = κάνω σημάδι) τιμάται κατ'εξοχήν από τις έγκυες, που την ημέρα αυτή απέχουν από κάθε εργασία και παίρνουν μύριες προφυλάξεις από φόβο μη γεννηθεί το παιδί «σημειωμένο».

    «Είχε, θυμάμαι, εδωνά πάνω στο μπούτι, και μια καφεδιά βούλα.
    Η μάνα της, μούπε, τότες που την είχε στην κοιλιά,
    έπιασε τηγάνι ανήμερα τ' Αγιού Συμνιού,
    και σαν το θυμήθηκε σκουπίστηκε τρομαγμένη στο μερί της.
    Και το κορίτσι γεννήθηκε "σημνιωμένο" μ'αυτή τη δαχτυλιά.»

    (Η ζωή εν τάφω, Στρατή Μυριβήλη)

Μια λαϊκή παροιμία λέει: η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ'αντί.
Αυτό σημαίνει ότι στις αρχές του Φεβρουαρίου σταματούν οι γιορτές, που από τα Χριστούγεννα διαδέχονται η μία την άλλη. Σταματά η αργία και η σχόλη. Όμως δύο ακόμη γιορτές του αγίου Χαραλάμπη (10) και του αγίου Βλάση (11) γιορτάζονταν με μεγάλες τιμές και σεβασμό, προπάντων από τους αγρότες.

Τέλος, ο Φλεβάρης είναι και μήνας χορευταράς και ξένοιαστος, γιατί μέσα στο Φλεβάρη πέφτουν συνήθως οι Απόκριες:

Το τριβδόμαδο γλέντι -με την Προφωνήσιμη, την Κρεατινή και την Τυρινή Εβδομάδα- μέχρι το επιστέγασμα της Καθαρής Δευτέρας.
Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του 'πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο

• Φυτεύουν πατάτες.
  


• Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
  


• ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
  


• Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
  


• Καθαρίζουν τα μαντριά.
  


• Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
  


• Σβαρνίζουν τα χωράφια.

 

Και το πιο γλυκό το άφησα για το τέλος:

Ερμηνευτής:Παντελής Θαλασσινός ,Στιχουργός:Ηλίας Κατσούλης

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
Την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
Μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
Σαν άσωτη επιστρέφει μα δε μένει
.
Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
Κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
Στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει
.
Μάρωνος και Νικηφόρου και Ανθούσης Τελεσφόρου Χαραλάμπους και Βλασσίου, Κασσιανού και Ευθαλασσίου Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυχτίου
Φέγγει απότομα και λιώνει της Υπαπαντής το χιόνι
.
Η νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου
Αθώος ξένου αίματος και φόνου
Ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
Και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

 

Πηγή: Η αθάνατη ελληνική παράδοση και τα παιδιά της σε όλο το μήκος και το πλάτος της ζωής!