Αργοπεθαίνεις;

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Αργοπεθαίνει....
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον  δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει....
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο  " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει....
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα   για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει....
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει....
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει....
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
''Pablo Neruda''

Το κομμάτι που λείπει

Καλή μας εβδομάδα! Σε όλους μας λείπει (ευτυχώς) κάποιο κομμάτι, για να απευθυνθούμε σε κείνον που έχει εκείνο που μας λείπει και να το ανταλλάξουμε με αυτό που λείπει από κείνον. Πολλοί από μας όμως, μένουν με τη πίκρα της έλλειψης και γιγαντώνουν μέσα τους τη μιζέρια που τους εξουθενώνει μέρα με τη μέρα. Είναι υπέροχη ιδέα να ξεκινήσει η μέρα μας, η κάθε μέρα μας με την παρακάτω ιστορία, φάρμακο, για να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι!

.

Αγαπάς τα λάθη σου;

Της Μαρίας της Αιγυπτίας ξημέρωσε.
Η μέρα που τα πάθη, μας πάνε στον Παράδεισο.
Τα λάθη σε παιδεύουν με ενοχές. Να σε στήσουν στο τοίχο όρθιο.
Ω μα είσαι αξιολύπητος! Ράκος για συλλέκτες αποτυχιών.
Σήμερα όμως μπορείς να παρακάμψεις το σκοτάδι σου.
Ρίξε μια ματια! Έχει φως εκεί έξω.
Μπορεί να έμαθες να ζεις στη μοναξιά των παθών
Όμως σκούπισε τα δάκρυά σου για να δεις καθαρά:
Σε αγαπούν, σε αγαπούμε, όπως είσαι.
Δεν ζητά κανείς από σένα τίποτα παραπάνω από ο,τι είσαι.
Δεν μας νοιάζει το τι έχεις, αλλά το τι είσαι.
Ποιος είσαι; Αυτό αγαπάμε.
Εσύ αγαπάς τα λάθη σου;
Αυτά σε φέραν σε μας.
Για να γνωρίσεις τα δικά μας.
Να χωρέσουμε μαζί στον ίδιο τόπο.
Να συγχωρεθούμε, να χωρέσουμε και την αγάπη.
Κάνε χώρο λοιπόν στα λάθη σου,
Καθρέφτησε τους λογισμούς σου, με θάρρος
Για να διακρίνεις ολόλευκα τα φτερά σου.

Το βάζο της μαγιονέζας

Όταν τα πράγματα στη ζωή σας φαίνονται πολύ δύσκολα να τα χειριστείτε, όταν 24 ώρες σε μια ημέρα δεν είναι αρκετές, θυμηθείτε το βάζο μαγιονέζας...... και την μπύρα.

Ένας  καθηγητήςφιλοσοφίας στάθηκε μπροστά στην τάξη του, και είχε μερικά αντικείμενα μπροστά του. Όταν άρχισε το μάθημα, δίχως να πει λέξη, πήρε ένα πολύ μεγάλο και κενό βάζο μαγιονέζας και προχώρησε να την γεμίσει με μπάλες γκολφ. Ρώτησε έπειτα τους σπουδαστές εάν το βάζο ήταν πλήρες. Συμφώνησαν ότι ήταν. Έτσι ο καθηγητής πήρε έπειτα ένα κουτί  χαλίκια και έβαλε στο βάζο . Τίναξε το βάζο ελαφριά. Τα χαλίκια κύλησαν στις ανοικτές περιοχές μεταξύ των σφαιρών γκολφ. Ρώτησε έπειτα τους σπουδαστές πάλι εάν το βάζο ήταν πλήρες. Συμφώνησαν ότι ήταν. Ο καθηγητής πήρε έπειτα ένα κουτί άμμο και την έριξε στο βάζο. Φυσικά, η άμμος γέμισε επάνω όλα τα άλλα. Ρώτησε ακόμα μια φορά εάν το βάζο ήταν γεμάτο. Οι σπουδαστές αποκριθήκαν με έναν ομόφωνο "ναι."
Ο καθηγητής άνοιξε έπειτα δύο  κουτιά με μπύρα έχυσε  ολόκληρο  το περιεχόμενο στο βάζο, γεμίζοντας το κενό διάστημα μεταξύ της άμμου. Οι σπουδαστές γέλασαν.
"Τώρα," είπε ο καθηγητής, καθώς το γέλιο υποχωρούσε, "εγώ θέλω από σας να αναγνωρίσετε ότι αυτό το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.
Οι σφαίρες γκολφ είναι τα σημαντικά πράγματα - η οικογένειά σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι φίλοι σας, τα αγαπημένα πάθη σας - πράγματα ότι εάν όλα τα άλλα χαθούν και μείνουν μόνο αυτά, η ζωή σας θα ήταν ακόμα πλήρης.
Τα χαλίκια είναι τα άλλα πράγματα που έχουν σημασία όπως η εργασία σας, το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας. Η άμμος είναι όλα τα άλλα - μικρά πράγματα." "Εάν βάλατε την άμμο στο βάζο πρώτα", συνέχισε, "δεν υπάρχει κανένας χώρος για τα χαλίκια ή τις σφαίρες γκολφ. Το ίδιο πράγμα γίνεται και στη ζωή.
Εάν ξοδεύετε όλο σας τον χρόνο και την ενέργειά σας στα μικρά πράγματα, δεν θα έχετε ποτέ χώρο για τα πράγματα που είναι σημαντικά για σας. Δώστε προσοχή στα πράγματα που είναι σημαντικά για την ευτυχία σας. Παιχνίδι με τα παιδιά σας. Πάρτε  χρόνο να κάνετε ιατρικές εξετάσεις. Πηγαίνετε έξω για καφέ η φαγητό με ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Θα υπάρχει πάντα χρόνος για να καθαριστεί το σπίτι, και να βγάλετε έξω τα σκουπίδια.
Φροντίστε τις μπάλες γκολφ πρώτα, τα πράγματα που είναι  σημαντικά. Θέστε τις προτεραιότητές σας. Το υπόλοιπο είναι ακριβώς άμμος."
Όταν τελείωσε, δεν μιλούσε κανένας. Κατόπιν ένας από τους σπουδαστές σήκωσε το χέρι του και με μια  μπερδεμένη έκφραση, ρώτησε τι αντιπροσώπευε η μπύρα  Ο καθηγητής χαμογέλασε. "Είμαι ευτυχής που ρωτήσατε. Σου δείχνει με ακρίβεια ότι ανεξάρτητα από το πόσο η ζωή σας μπορεί να φανεί γεμάτη, πάντα θα υπάρχει χώρος για καμιά δυο μπύρες!!!!"

Η μοναξιά βλάπτει σοβαρά την υγεία

Λες και δεν το ξέραμε.
Απλά ήρθε η επιβεβαίωση η επιστημονική να στηρίξει την αδιάψευστη εμπειρία μας. Απέδειξαν λοιπόν οτι η έλλειψη κοινωνικών σχέσεων με άλλους ανθρώπους, όχι μόνο μπορεί να κάνει κάποιον δυστυχισμένο, αλλά επίσης μπορεί να βλάψει τη σωματική και νοητική του υγεία.

Η έρευνα του πανεπιστημίου του Σικάγο, υπό τον καθηγητή ψυχολογίας John Cacioppo, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Journal of Cognitive Neuroscience" δείχνει ότι η κοινωνική απομόνωση επηρεάζει τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου.

Σύμφωνα με τον ερευνητή, η μοναξιά υποσκάπτει την υγεία και μπορεί να κάνει ίδια ζημιά με το κάπνισμα.

Το αίσθημα κοινωνικής απόρριψης ή απομόνωσης αυξάνει την πίεση του αίματος, το επίπεδο του άγχους, εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα και αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης Αλτσχάιμερ, κατάθλιψης και αϋπνίας.

Από την άλλη, μειώνει το επίπεδο της θέλησης και επιμονής, επηρεάζοντας έτσι αρνητικά την ικανότητα κάποιου να ακολουθεί ένα υγιεινό στιλ ζωής.
Πόσες φορές αλήθεια το έχουμε διαπιστώσει αυτό;
Όμως εκείνο που με κάνει να αναρρωτιέμαι είναι τούτο:
Πως γίνεται και ενώ ξέρουμε πως το τσιγάρο μας βλάπτει εμείς το τιμούμε ιδιαιτέρως; Αμ, την μοναξιά; Το ίδιο. Τώρα θα μου πεις, ποιος θέλει την μοναξιά; Όλοι αποζητούμε την συντροφικότητα. Τότε, γιατί υπάρχει τόσος πόνος οξύμωρος;

Τα ίχνη

Είδα χθες βράδυ ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκα πως περπατούσα στην αμμουδιά
με το Θεό και ψηλά στον ουρανό φωτίζονταν σκηνές απ' τη ζωή μου.
Για κάθε σκηνή στην άμμο υπήρχαν δύο χνάρια
Τα δικά μου και του Θεού.
Όταν η τελευταία σκηνή της ζωής μου φωτίστηκε μπροστά μου γύρισα πίσω και είδα πως πολλές φορές στη διαδρομή της ζωής μου δεν ήταν δύο τα χνάρια αλλά ένα και βλέποντας καλύτερα πρόσεξα ότι αυτό συνέβαινε πάντα στις πιο δύσκολες και λυπημένες στιγμές της ζωής μου.
Στενοχωρέθηκα και είπα στο Θεό:
«Κύριε, είπες πως αν έπαιρνα το δρόμο σου θα ήσουν πάντα δίπλα μου αλλά βλέπω ότι στις ποιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου υπάρχουν μόνο τα δικά μου χνάρια στην άμμο.
Τις στιγμές που σε χρειαζόμουνα περισσότερο εσύ με εγκατέλειψες».
Και ο Θεός μου απάντησε:
«Αγαπημένε μου,
σ' αγαπώ τόσο πολύ και ποτέ δε θα μπορούσα να σ' εγκαταλείψω.
Στις δύσκολες στιγμές της προσπάθειας και του πόνου...
όταν στην πορεία μας είδες πως δεν ήταν δύο τα χνάρια στην αμμουδιά
ήταν γιατί σε κρατούσα στην αγκαλιά μου».

Για την απόγνωση. Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος

«Υπάρχει απόγνωση που οφείλεται στο πλήθος των αμαρτιών και στο βάρος της συνειδήσεως και στην αφόρητη λύπη, διότι γέμισε εξ ολοκλήρου η ψυχή από τραύματα και καταποντίσθηκε από το βάρος τους στο βυθό της απογνώσεως. Και υπάρχει κι άλλο είδος απογνώσεως που μας συμβαίνει από υπερηφάνεια και οίηση (έπαρση), διότι θεωρούμε ότι ο εαυτός μας δεν άξιζε να πάθει μια τέτοια  πτώση (όταν κάποιος επιθυμεί πράγματα που δεν μπορεί να πετύχει ή που δεν κάνει τίποτα για να πετύχει αυτά που θέλει ή που τα θέλει από έπαρση για να τονώσει τον εγωισμό του και στην αποτυχία του απογοητεύεται). Τούτο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα που θα διακρίνει ένας προσεκτικός παρατηρητής στο κάθε είδος απογνώσεως. Στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος παραδίδεται στην αδιαφορία, ενώ στη δεύτερη συνεχίζει με απόγνωση και τρόπο επιζήμιο τους αγώνες του (χωρίς ορθό προσανατολισμό, βασανίζοντας και βασανιζόμενος). Θεραπεία της πρώτης μορφής απογνώσεως είναι η εγκράτεια και η ευελπιστία, της δεύτερης μορφής η ταπείνωση ( η θυσία αυτού που θέλεις και δεν μπορείς κι η ταύτιση της ευτυχίας  σου μ’ αυτό που έχεις ή μ’ αυτό που μπορείς να πετύχεις με βάση τις δυνατότητες σου και την βοήθεια του Θεού), σε συνδυασμό με την προσπάθεια μας να σταματήσουμε να κρίνουμε τους άλλους».

Κεφ. 26, παρ. 61

Επειδή χρειάζεται να επιστρέψουμε που και που στη "Πηγή" για να ξεδιψάμε αληθινά.