Wednesday, June 2, 2010

χρήμα - ευτυχία: μια σχέση πάθους;

 


Λένε ότι «τo χρήμα δε φέρνει την ευτυχία». Μήπως, όμως, τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι; Σύμφωνα με έρευνα Κινέζων και Αμερικανών ψυχολόγων το χρήμα έχει μία μοναδική δύναμη: ανακουφίζει από το σωματικό αλλά και τον ψυχικό πόνο, ακόμη και όταν υπάρχει όχι στην τσέπη μας αλλά στο μυαλό μας!


Μοιάζει απίστευτο αλλά φαίνεται ότι όχι μόνο το άγγιγμα αλλά και η απλή σκέψη του χρήματος μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο πιο δυνατό και πιο ανθεκτικό στον πόνο ενώ παράλληλα λειτουργούν και αγχολυτικά και απομακρύνουν το φόβο της κοινωνικής απόρριψης.


Αντίθετα ακόμη και η ανάμνηση χρημάτων, που έχουμε σπαταλήσει, είναι ικανή να προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα ή να επιδεινώσει την ήδη άσχημη συναισθηματική μας κατάσταση.


Ο Κινέζος ψυχολόγος Ξίνχουε Ζου, από το πανεπιστήμιο Σουν Γιατ-Σεν, ο Αμερικανός ψυχολόγος, Ρόι Μπαουμάιστερ του πανεπιστημίου της Φλόριδα και η αμερικανίδα ΚαθλίνΒος του πανεπιστημίου της Μινεσότα στις ΗΠΑ, δήλωσαν ότι η δύναμη του χρήματος είναι τόση, που μας βοηθάει όχι μόνο να αντιμετωπίζουμε τον πόνο αλλά και να έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τις ικανότητές μας και να μην εξαρτάται η αυτοπεποίθησή μας από την έγκριση των άλλων.


Μάλιστα οι ερευνητές αναφέρθηκαν σε συγκεκριμένα πειράματα, που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της μελέτης. Σε ένα από αυτά φάνηκε ότι οι εθελοντές είχαν μεγαλύτερη αντοχή στο να κρατήσουν το χέρι τους μέσα σε ένα δοχείο με καυτό νερό, αν είχαν κρατήσει στα χέρια τους λίγο νωρίτερα λεφτά ή απλά είχαν στο μυαλό τους το χρήμα.


Από άλλο πείραμα φάνηκε ότι ακόμη και η σκέψη του χρήματος βοηθούσε τους συμμετέχοντες να είναι πιο αποτελεσματικοί και πιο απερίσπαστοι στην εκτέλεση κάποιου δύσκολου καθήκοντος, χωρίς να χρειαστεί να ζητήσουν τη βοήθεια ή την καθοδήγηση τρίτων.


Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Psychological Science».


Βέβαια, αυτή η μελέτη αφορά μόνο σε εκείνους που διαθέτουν το χρήμα. Οι υπόλοιποι αρκούνται απλά στην ακαδημαική ενημέρωση.

βρίσκεις η δημιουργείς;


Η ζωή δεν είναι για να βρεις τον εαυτό του.
Η ζωή είναι να δημιουργήσεις τον εαυτό σου.


Μπερνάρ Σω

επεα πτερόεντα2

Η συνέχεια της ραδιοφωνικής εκπομπής Επεα Πτερόεντα για την Παιδεία.


Το πρώτο μέρος θα το βρείτε εδώ.


2

Η αδικία που πληγώνει


Μία ‘επαγγελματική’ ματιά σε ένα καθαρά ανθρώπινο θέμα, ρίχνει ο παιδοψυχίατρος - ψυχοθεραπευτής κ. Δημήτρης Καραγιάννης στο νέο του βιβλίο ‘Η αδικία που πληγώνει’, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Για την επεξήγηση του κειμένου, παραθέτει αληθινά περιστατικά. Τα αλλοιώνει, όμως, με τέτοιο τρόπο, που να κρατούν την αλήθεια τους, αλλά με σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα, ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμα.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ‘Η αδικία που πληγώνει’, ανατρέχει στα επώδυνα βιώματα της παιδικής ηλικίας. Αναζητεί τους όρους και τις συνθήκες που την παράγουν στο οικογενειακό περιβάλλον.

Καταγράφει τις προσδοκίες για την απάλειψή της, αλλά και τις επώδυνες ματαιώσεις στις συντροφικές σχέσεις. Επεξεργάζεται την εμφάνισή της στο εργασιακό περιβάλλον.

Αναδεικνύει, όμως, τη δυνατότητα να μην ταυτιστεί η μοίρα του ανθρώπου με τα τραύματά του, διότι κάτι τέτοιο θα οριζόταν ως μοιραία παράδοση στην κατάθλιψη.

‘Η αδικία που πληγώνει’, είναι μία κίνηση απεγκλωβισμού από τις μονοδιάστατες κατανοήσεις των κλινικών διαγνώσεων.

Είναι μία αισιόδοξη θέαση, απόρροια μακρόχρονης κλινικής εργασίας με ανθρώπους που με αγωνία εμπιστεύτηκαν τα μυστικά της ψυχής τους στο θεραπευτή και την ίδια στιγμή που τους κυριαρχούσε ο φόβος για την κλινική ματιά του, εκείνη ακριβώς τη θαυμαστή στιγμή προκαλούσαν την απεριόριστη εκτίμησή του.




ΥΓ


Ο Δημήτρης Καραγιάννης, πέρα από εκείνα τα "επιστημονικά" που αναφέρουν παραπάνω οι συνάδελφοί του,  για μένα είναι ένας καλός φίλος, παραστάτης σε δύσκολα χρόνια της νιότης μου. Η μεγάλη του ικανότητα να παράσχει βοήθεια, μαζί με μεγάλη δόση αγάπης και νοιαξίματος, κάνει τούτο το βιβλίο να αγγίζει κάθε άνθρωπο που έχει πληγωθεί από την αδικία και θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα, πιο ψηλά.

"χονδρό πρόβλημα"


Μερικές καταστάσεις είναι, όπως και να το κάνεις, αντιφατικές.
Όμως συνεχίζουν να ταλαιπωρούν την νοημοσύνη να πω, την λογική να πω, αντε και την συμπάθειά μου.
Και εξηγούμαι.
Σε έναν κόσμο, όπου από την μια υπάρχουν παιδιά που λιμοκτονούν, και από την άλλη ευημερούν ινστιτούτα αδυνατίσματος.
Θα πει κανένας έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι.
Και γιατί παρακαλώ; Δηλαδή ποιος ορίζει την νομοτέλεια αυτή;
Βρίσκω κατά καιρους περιπτώσεις ανθρώπων που φωτίζονται από την δημοσιότητα να προσπαθούν να χάσουν κιλά.
Δεν είναι θέμα κατηγόριας, αλλά ανάδειξης αυτής της αντίθεσης. Στον ίδιο κόσμο ζούμε, μόνο που μερικοί καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο από όσο τους ανήκει. Μεταφορικά και κυριολεκτικά το λέω.
Ευθύνες;
Σε γονείς που ζυγίζουν την απουσία τους στο γεμάτο κουτάλι με το οποίο μπουκώνουν το παιδί....
Και πάει λέγοντας....η βαλίτσα μακριά...

τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα


Είναι η ηλικία μάλλον. Στην ώρα της. Στα 13.
Οι πρώτες κουβέντες για αγόρια και κορίτσια. Οι σοβαρές κουβέντες.
Οι έγνοιες, οι φόβοι, οι απογοητεύσεις, το εξωτερικό γέλιο αλλά η εσωτερική αγωνία.
Όλα αυτά εν μέσω εξετάσεων. Ομως μερικά πράγματα δεν μπορούν να περιμένουν, γιατί δεν τα ορίζεις εσύ.
Έτσι λοιπόν, να μεταφέρω θέλω το πνεύμα της συζήτησης καθώς και την δική μου θέση, στο θέμα αυτό, που τυχαίνει να συμπίπτει με τεκείνη του Ρίλκε.
"Για τους πολλούς, ο έρωτας δεν είναι παρα μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνο, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων. Αλήθεια, πόσο και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν τον σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτόυ τους! Στον δρόμο του έρωτα...δεν θα βρεις- άμα τον αντικρύζεις σοβαρά - κανένα φως, καμιάν απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. Δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες. Όσο όμως πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα. Οι απαιτήσεις, που τραχύς και δύσκολος ο έρωτας έχει απ' τη ζωή μας σ' όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμεις στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. .."
Αυτά με άλλα λόγια ειπώθηκαν.
Ένας καινούργιος, μαγευτικός και γεμάτος περιπέτειες δρόμος ανοίγεται σιγά σιγά.

Tuesday, June 1, 2010

Σοκαριστικό! Οταν η Ελλάδα αργεί.... (φωτό)


Μία ώρα να έρθει κάποιος να αναλάβει...δυο περαστικοί αμήχανοι...παρακεί καφετέριες να πνίγουν μέσα στον καφέ την Ελλάδα που κόπτεται για την Γάζα και όχι μόνο.....