Αλεξίπτωτο

Ο Πλάμπ ήταν αμερικανός πιλότος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Υστερα από εβδομηντα πέντε αερομαχίες το αεροπλάνο του καταστράφηκε από έναν πύραυλο εδάφους αέρος. Την τελευταία στιγμή εκείνος κατάφερε και εκτινάχτηκε από το φλεγόμενο αεροσκάφος και έπεσε με το αλεξίπτωτο του στο εχθρικό έδαφος. Τον συνέλαβαν και πέρασε έξι χρόνια σε μια Βιετναμέζικη φυλακή. Κατάφερε να επιζήσει και τώρα κάνει διαλέξεις για όσα έμαθε από αυτή του την εμπειρία.
Μια μέρα καθώς εκείνος και η σύζυγός του κάθονταν σε κάποιο τραπέζι σε ένα εστιατόριο τον πλησίασε ένας άνδρας και του λέει
"Εσύ πρέπει να είσαι ο Πλάμπ! Εσύ πέταγες με τα αεροπλάνα στο Βιετνάμ από το αεροπλανοφόρο Κίτυ Χωκ. Σε ρίξανε"
"Πως τα ξέρεις όλα αυτά;" τον ρώτησε ο Πλάμπ
"Εγώ είμαι εκείνος που συσκεύασα το αλεξίπτωτο σου!" απάντησε ο άνδρας
Ο Πλάμπ ξεροκατάπιε γεμάτος έκπληξη αλλά και ευγνωμοσύνη. Ο άνδρας έτριψε τα χέρια του είπε
"Βλέπω οτι δούλεψε μια χαρά"
Ο Πλάμπ τον διαβεβαίωσε
"Και βέβαια άνοιξε μια χαρά. Αλλιώς δε θα ήμουν εδώ τώρα!"
Ο Πλάμπ δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ καθώς σκεφτόταν τον άνδρα εκείνο. Ελεγε στη γυναίκα του
"Αναρωτιέμαι πως να ήταν φορώντας τη στολή του Ναυτικού. Λευκό καπέλο, φαρδύ παντελόνι, γαλάζια ζώνη. Αναρωτιέμαι πόσες φορές να τον είχα δει δίχως να του πω καλημέρα, τι κάνεις η κάτι τέτοιο, επειδή βλέπεις εγώ ήμουν πιλότος μαχητικού κι εκείνος ένας απλός ναύτης"
Σκεφτόταν πόσες ώρες είχε περάσει εκείνος ο ναύτης διπλώνοντας προσεκτικά το μεταξένιο αλεξίπτωτο, ουσιαστικά κρατώντας στα χέρια του τη μοίρα κάποιου που δεν γνώριζε.
Σε αυτό το σημείο ο Πλάμπ στρέφεται πάντα στο ακροατήριο του και τους ρωτάει
"Ποιος πακετάρει το δικό σας αλεξίπτωτο;"
Ολοι έχουμε κάποιον που μας δίνει όσα χρειαζόμαστε για να περάσουμε τη μέρα μας. Ο Πλάμπ επείσης συμπληρώνει οτι χρειάστηκε διαφόρων ειδών αλεξίπτωτα όταν χτυπήθηκε το αεροπλάνο του και έπεσε στο εχθρικό έδαφος. Χρειάστηκε το φυσικό του ελεξίπτωτο, το συναισθηματικό του και το πνευματικό του αλεξίπτωτο. Κατέφυγε σε όλα αυτά τα στηρίγματα προτού βρεθεί ασφαλής.
Ολη αυτή η εμπειρία του μας υπενθυμίζει να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τις καταιγίδες που θα μας βρουν.
Καθώς θα περνάς αυτή την εβδομάδα, το μήνα, τα χρόνια...καλό θα είναι να αναγνωρίζεις τους ανθρώπους που πακετάρουν το δικό σου αλεξίπτωτο.

το χρυσό κουτί

Ενας νεαρός μαθαίνει ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή από έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας.
Είχε περάσει λίγος καιρός από τοτε που είδε ο Γιάννης τον γέρο. Το σχολείο, τα κορίτσια, η καριέρα και η ζωή η ίδια είχαν μπει εμπόδια. Ο Γιάννης είχε έρθει στη πόλη για να κατακτήσει τα όνειρά του. Εδώ, μέσα στην βιασύνη της ζωής, ο Γιάννης είχε πολύ λίγο χρόνο για να σκεφτεί το παρελθόν του και συχνά δεν είχε καθόλου χρόνο να περάσει με τη γυναίκα και το γιο του. Δούλευε και έχτιζε το μέλλον του. Τίποτα δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει.
Μια μέρα τον κάλεσε η μητέρα του στο τηλέφωνο
"Χθες πέθανε ο Οικονομίδης. Η κηδεία είναι τη Τετάρτη"
Μέσα από το μυαλό τη πέρασαν εικόνες, μνήμες και συναισθήματα πλημύρισαν τη καρδιά του. Η παιδική του ηλικία είχε συνδεθεί στενά με αυτόν τον άνθρωπο.
"Γιαννη με άκουσες τι σου είπα;"
"Συγνώμη μάνα, ναι, σε άκουσα. Είχα πολύ καιρό να μάθω νέα του. Για να σου πω την αλήθεια, νόμιζα οτι είχε πεθάνει εδώ και χρόνια" της απάντησε
"Λοιπον για να ξέρεις, εκείνος δεν σε ξέχασε. Κάθε φορά που τον έβλεπα με ρωτούσε και ήθελε να μάθει νέα σου. Θυμόταν πολύ έντονα τις μέρες που περνούσατε έξω στο κήπο του"
"Μου άρεσε το παλιό σπίτι του" είπε ο Γιάννης
"Ξέρεις, όταν πέθανε ο πατέρας σου ο Οικονομίδης ήθελε να βοηθήσει για να συνεχίσεις να έχεις κάποιον άνδρα στην οικογένεια για πατέρα"
"Αυτός μου έμαθε ξυλουργική" είπε ο Γιάννης. Πέρασε καιρό μαζί μου για να μου διδάξει πράγματα που θεωρούσε σημαντικά. Μάνα, θα έρθω στη κηδεία του" είπε αποφασιστικά
Παρόλο που ήταν απασχολημένος κράτησε το λόγο του. Πήγε στο χωριό. Η κηδεία ήταν απλή και λιτή. Δεν είχε παιδιά δικά του και οι πιο πολλοί συγγενείς του είχαν πεθάνει.
Τη προηγούμενη νύχτα απο εκείνη που είχε προγραμματίσει να επιστρέψει στη πόλη πέρασαν με την μητέρα του από το παλιό σπίτι του μακαρίτη.
Ο Γιάννης στάθηκε κοντά στην πόρτα. Ηταν σαν να περνούσε σε μια άλλη διάσταση, ένα άλμα στο χρόνο και το χώρο. Κάθε εικόνα, κάθε έπιπλο...ξαφνικά σταμάτησε
"Τι συμβαίνει γιε μου;" τον ρώτησε η μητέρα του
"Το κουτί" είπε εκείνος "Το κουτί δεν είναι εδώ!"
"Ποιο κουτί;" ξαναρώτησε η μάνα
"Υπήρχε ένα μικρό χρυσό κουτί που το φύλαγε κλειδωμένο πάνω στο τραπέζι του. Θα τον είχα ρωτήσει χίλιες φορές τι είχε μέσα το κουτί. Μου έλεγε πάντα οτι μέσα εκεί είναι εκείνο που έχει για μένα τη πιο μεγάλη αξία" είπε ο Γιάννης
Είχε εξαφανιστεί. Ολα μέσα στο σπίτι ήταν τα ίδια όπως τα θυμόταν, εκτός από το κουτί. Ισως το είχε πάρει κάποιος από τους Ανθόπουλους
"Τώρα δεν πρόκειται να μάθω ποτέ τι είχε την μεγαλύτερη αξία για κείνον" είπε ο Γιάννης. "Ας πάμε σπίτι για ύπνο. Πρέπει να ξυπνήσω νωρίς αύριο το πρωί"
Πέρασαν περίπου δυο εβδομάδες από το θάνατο του Οικονομίδη.
Μια μέρα καθώς ο Γιάννης γύρισε στο σπίτι τον περίμενε ένα ειδοποιητήριο. Να περάσει από το ταχυρομείο για να παραλάβει ένα δέμα.
Την επόμενη μέρα πέρασε και το πήρε. Ενα παλιό κουτί που έμοιαζε σαν να το είχαν ταχυδρομήσει εδώ και είκοσι χρόνια. Δεν διακρινόταν καλά ο γραφικός χαρακτήρα αλλά η διεύθυνση του αποστολέα ήταν εκείνη που τράβηξε την προσοχή του.
"Ανθόπουλος Γεώργιος" διάβασε
Εσκισε το περιτύλιγμα. Εμφανίστηκε το χρυσο κουτί και ένας φάκελος. Τα χέρια του Γιάννη έτρεμαμ καθώς διάβαζε το σημείωμα.
"Οταν πεθάνω παρακαλώ στείλτε το κουτί και το περιεχόμενο του στον Γιάννη Ανδρέου. Περιέχει εκείνο που έχει την μεγαλύτερη αξία για μένα. Στο γράμμα είχε κολλήσει κι ένα μικρό κλειδή. Η καρδιά του Γιάννη πήγαινε να σπάσει, δάκρυα γέμισαν τα μάτια του. Ξεκλείδωσε το κουτί. Βρήκε ένα όμορφο χρυσό ρολοι τσέπης. Προσεκτικά πέρασε τα δάχτυλα του πάνω του και άνοιξε το κάλυμμα. Μέσα βρήκε χαραγμένες τις παρακάω λέξεις
"Γιάννη σε ευχαριστώ για το χρόνο του" Ι. Οικονομίδης
"Εκείνο που είχε μεγαλύτερη αξίδ ήταν...ο...χρονος μου"
Ο Γιάννης κράτησε το ρολόι για λίγα λεπτά και κάλεσε ύστερα το γραφείο που εργαζόταν για να ακυρώσουν όλα τα ραντεβού του για τις επόμενες δυο μέρες
"Γιατί;" ρώτησε η βοηθός του
"Εχω ανάγκη να περάσω λίγο χρόνο με το γιο μου" της είπε
"Α! και με την ευκαιρία που τα λέμε, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω... για το χρόνο σου!

Μαθαίνοντας

Καθώς μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε οτι ο μοναδικός άνθρωπος που υποτίθεται οτι δεν έπρεπε να μας πληγώσει, πιθανόν να το κάνει.

Θα ραγίσει η καρδιά σου πιθανόν περισσότερες από μια φορές και κάθε φορά θα πονάει πιο πολύ.

Και εσύ θα ραγίσεις καρδιές, γι' αυτό να θυμάσαι πως αισθάνθηκες οταν το ίδιο συνέβη σ' εσένα.

Θα τσακωθείς με τον καλύτερο φίλο σου.

Θα κατηγορήσεις έναν καινούργιο έρωτα, για εκείνα που σου έκανε ένας παλιός.

Θα κλάψεις, επειδή ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και στο τέλος θα χάσεις κάποιον που αγαπάς.

Έτσι λοιπόν, τράβα πολλές φωτογραφίες, γέλασε πάρα πολύ και αγάπησε σαν να μην είχες πληγωθεί ποτέ, επειδή κάθε λεπτό που περνάς αναστατωμένος, είναι ένα λεπτό ευτυχίας χαμένο, που δεν θα επιστρέψει.

Μην φοβάσαι που η ζωή σου θα τελειώσει.

Να φοβάσαι  μη και δεν ξεκινήσει ποτέ!!

Ποτέ δεν θα είσαι μόνος σου!

Κάτι το συγκλονιστικό έγινε την Κυριακή στο Φέγενορντ όταν οπαδοί της τοπικής ομάδας και της Αϊντχόβεν ενώθηκαν και τραγούδησαν μαζί το "You'll never walk alone" για έναν φίλο της Φέγενορντ που είδε την αγαπημένη του ομάδα για τελευταία φορά λόγο καρκίνου...

Συγκλονιστικό, ανθρώπινο, συγκινητικό... Το ποδόσφαιρο μπροστά στη ζωή και τη δύναμη της ψυχής ναι μπορεί να ενώσει. Έτσι έγινε στην Ολλανδία. Κυριακή μεσημέρια. Φέγενορντ - Αϊντχόβεν. Μόλις στο 11ο λεπτό και όλο το γήπεδο, με τους οπαδούς ΚΑΙ των δύο ομάδων να σηκώνουν στον αέρα τα κασκόλ και να τραγουδούν μαζί το "You'll never walk alone", για έναν φίλο της Φέγενορντ η ιστορία του οποίου προκαλεί ρίγος. Οι οπαδοί των δύο μισητών αντιπάλων είχαν συννενοηθεί μεταξύ τους να αποχαιρετήσουν κατά αυτόν τον υπέροχο και συγκινητικό τρόπο τον Ντγέι φαν Σουιλέκομ που ήταν η τελευταία φορά που θα βρισκόταν στο δεύτερο σπίτι του, το «Ντε Κούιπ». Το μίσος και η κόντρα των οπαδών είχαν ξεχαστεί για αυτή την ιδιαίτερη στιγμή.

Ο 60χρονος, πρώην οδηγός ταξί και φανατικός οπαδός της Φέγενορντ, είχε μια τελευταία επιθυμία: Να βρεθεί στις εξέδρες του σταδίου για μία ακόμη φορά. Πριν από έξι εβδομάδες ο Ντγέι εισήχθη στο νοσοκομείο με τους γιατρούς να του λένε ότι έχει καρκίνο.

Μπήκε την επόμενη μέρα στο χειρουργείο, αλλά βγήκε άμεσα. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Του ανακοίνωσαν πως έχει ζωή για κάτι περισσότερο από 6-7 εβδομάδες. Η γυναίκα του, η 45χρονη Ρία, ζήτησε από τους οπαδούς της Φέγενορντ δύο εισιτήρια για το ντέρμπι.

Ανεργοι και οι δύο, με την ίδια να έχει σοβαρά προβλήματα υγείας, έχουν δώσει όλα τους τα χρήματα στα νοσοκομεία.

«Ο Ντγέι από μικρό παιδί είχε εισιτήριο διαρκείας, αλλά από τότε που έμεινε άνεργος δεν μπορούσε να αγοράσει. Γνωρίζοντας ότι η τελευταία του επιθυμία ήταν να δει την αγαπημένη του ομάδα, παρακάλεσα χωρίς να το γνωρίζει για δύο εισιτήρια» είπε συγκινημένη χθες η Ρία φαν Σουιλέκομ.

Τα εισιτήρια βρέθηκαν άμεσα και μάλιστα στα επίσημα, με τους οπαδούς της Φέγενορντ να ζητάνε από τους μισητούς αντιπάλους τους της Αϊντχόφεν να αποχαιρετήσουν μαζί τον Ντγέι. Και το έκαναν προκαλώντας ρίγος και συγκίνηση.

Οι κάμερες έπιασαν τον 60χρονο αγκαλιά με τη γυναίκα του, όρθιο και δακρυσμένο (και δεν ήταν ο μόνος), να κοιτάει αποσβολωμένος. Ηταν η τελευταία χαρά της ζωής του...

πηγή: http://www.aek365.gr/article.php?id=160089

 

Μπισκότα

Μια νύχτα, Δεκέμβρης θάτανε, μια γυναίκα βρισκόταν στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, περιμένοντας να ακούσει την αναγγελία της πτήσης της.

Μέχρι να έρθει η ώρα εκείνη, έκανε ένα γύρο στα καταστήματα, πήρε ένα βιβλίο, ένα σακουλάκι μπισκότα και γύρισε στη θέση της.

Ήταν απορροφημένη στο βιβλίο της, όμως αυτό δεν την εμπόδισε να δει πως ο άνδρας που καθόταν δίπλα της, έπαιρνε κανένα δυο μπισκότα από το σακουλάκι που ήταν ακριβώς ανάμεσα τους. Δεν είπε κουβέντα, γιατί δεν ήθελε να δημιουργήσει σκηνή.

Έτσι μασούλαγε τα μπισκότα και κοίταγε την ώρα.

Εν τω μεταξύ εκείνος ο ελεεινός κλέφτης μπισκότων τα εξαφάνιζε σχεδόν όλα.

"Αν δεν ήμουν τόσο ευγενική θα του είχα μαυρίσει το μάτι του παλιάνθρωπου!" σκεφτόταν.

Με κάθε μπισκότο που έπαιρνε εκείνη, έπαιρνε κι εκείνος ένα. Όταν είχε απομείνει μονάχα ένα, περίμενε να δει τι θα γίνει.

Τότε εκείνος χαμογελαστός το παίρνει, το κόβει στα δύο και της δίνει το μισό.

"Α, δεν πάει άλλο!" σκέφτηκε. Απλώνει το χέρι της, του το αρπάζει το μισό, την ώρα που ετοιμαζόταν να το βάλει στο στόμα του. "Μιλάμε για πολύ θράσος" ξαναείπε από μέσα της και τον αγριοκοίταξε.

Εκείνη την στιγμή με ανακούφιση άκουσε από τα μεγάφωνα την πτήση της. Μάζεψε τα πράγματα της και δίχως να κοιτάξει πίσω της, επιδεικτικά κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο και βυθίστηκε στη θέση της. Θυμήθηκε το βιβλίο της. Σηκώθηκε να το ψάξει στις αποσκευές της.

Προς μεγάλη της έκπληξη βρήκε μέσα στην τσάντα της, το σακουλάκι με τα μπισκότα.

"Αν τα δικά μου είναι εδώ" είπε δυνατά για να το ακούσει και η ίδια " τότε τα μπισκότα στο αεροδρόμιο ήταν του άνδρα! Εκείνος προσπαθούσε να τα μοιραστεί μαζί μου! Εγώ ήμουν η αγενής!!

Πόσο αργά ήταν για να ζητήσει συγνώμη!!!

Αλήθεια πόσες φορές στη ζωή μας, είμαστε σίγουροι πως κάτι είναι έτσι όπως το νομίζουμε, μέχρι να ανακαλύψουμε οτι τελικά ήταν κάπως αλλιώς!!

Το κερί

Μια φορά κι ένα καιρό, ένα μικρό κεράκι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλα κεριά, τα περισσότερα από τα οποία ήταν πολύ μεγαλύτερα και πολύ ομορφότερα από αυτό. Μερικά ήταν δεμένα με κορδέλλες πολύχρωμες άλλα ήταν πιο απλά, σαν κι αυτό. Δεν ήξερε τον λόγο που βρισκόταν εκεί, και τα άλλα το έκαναν να αισθάνεται μικρό και ασήμαντο.

Όταν έπεσε ο ήλιος και σκοτείνιασε το δωμάτιο, είδε έναν άνθρωπο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο. Έρχονταν προς το μέρος του κρατώντας ένα αναμμένο σπίρτο. Κατάλαβε οτι θα του έβαζε φωτιά.

- Μη!! φώναξε, σε παρακαλώ μη!

Όμως ήξερε οτι δεν μπορούσε να ακουστεί και ετοιμάστηκε να υποφέρει τον πόνο, που ήταν σίγουρο οτι θα ακολουθούσε.

Προς μεγάλη του έκπληξή το δωμάτιο γέμισε με φως. Αναρωτήθηκε από που έρχεται το φως, αφού ο άνδρας είχε σβήσει το σπίρτο. Κατάλαβε ότι προερχόταν από τον εαυτό του.

Ύστερα ο άνδρας άναψε κι άλλα σπίρτα για να ανάψει με την σειρά του και τα άλλα κεριά. Όλα τα κεριά έδιναν το ίδιο φως με εκείνο.

Καθώς περνούσαν οι ώρες παρατήρησε ότι το κερί άρχισε να λιώνει. Κατάλαβε ότι σύντομα θα πέθαινε. Με την παρατήρηση αυτή, ανακάλυψε και τον λόγο είχε δημιουργηθεί.

- Ίσως ο λόγος που βρίσκομαι στη Γη, είναι για να δίνω φως μέχρι να πεθάνω, ψιθύρισε.

Και αυτό έκανε.

Θαρρώ λοιπόν πως όλοι μας μπορούμε να δώσουμε λίγο φως στον κόσμο. Δίχως να έχει σημασία το πόσο σημαντικοί ή ασήμαντοι, μικροί ή μεγάλοι είμαστε.

44

Τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή ''

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!
24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο."

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο.