Τα σχολεία σ όλο τον κόσμο ξεκινούν

Πιασμένοι από το χέρι των γονιών ή μόνοι. Ανετοι ή αγχώδεις. Εξοπλισμένοι με όλα τα απαραίτητα ή ξυπόλητοι. Καλοντυμένοι ή φορώντας απλώς ένα κομμάτι ύφασμα. Με λεωφορείο ή με βάρκα. Με τα πόδια ή αγκαλιά. Σε καλογυαλισμένα θρανία ή στο χώμα. Στο γραφείο ή στο πάτωμα. Την ώρα της διαδρομής ή κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Οι εικόνες μαθητών από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη μας υπενθυμίζουν απλώς ότι τίποτα ακόμα και σήμερα για κάποιους δεν είναι αυτονόητο. Ούτε καν το δικαίωμά τους στην μάθηση. Ας το θυμόμαστε πού και πού. 

Στη Γάζα τα σχολεία ξεκίνησαν στις 25 Αυγούστου. Μικρές Παλεστίνιες από την πρώτη τους μέρα. 

20 Ιουνίου και ο 9χρονος Λεόν πάει στο σχολείο του στην Δυτική Ελβετία.

Νεαρά κορίτσια από την Ινδία μελετούν στην τάξη τους το Ιερό Κοράνι κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. 

Η νταντά της 5χρονης Μάγια την αγκαλιάζει λίγο πριν την αφήσει στον σχολείο της στο Χονγκ Κονγκ.

Κένυα: Με την σάκα του στον ώμο ο 12χρονος Κέλβιν δεν παραμελεί -πριν πάει στο σχολείο- τις αγροτικές του υποχρεώσεις. 

 Η Μαργκαρίτα Σαμαγιόα δίνει ένα φιλί στην 6χρονη κόρη της Βαλεντίνα και τη στέλνει στο σχολείο της στη Γουατεμάλα. 

6χρονα πιτσιρίκια στο Τόκιο (όλα με παρόμοιες κασετίνες) σηκώνουν χέρι για να πουν μάθημα.

Στην Κολομβία τα παιδιά μιας οικογένειας (αδέρφια και ξαδέρφια) συγκεντρώνονται σε μικρές ομάδες για να διασχίσουν τα επικίνδυνα μονοπάτια.

Η 10χρονη Σίλβια προετοιμάζεται για το σχολείο της που βρίσκεται σε ένα μικρό χωριό, 50 χιλιόμετρα δυτικά του Ελ Σαλβαντόρ.  

Η 9χρονη Νοτιοκορεάτισσα Λιμ πηγαίνει μόνο σχολείο στην περιοχή Γκογιάνγκ, βόρεια της Σεούλ.

Μια 8χρονη στην Μανίλα προσπαθεί να ολοκληρώσει τις εργασίες που της ανέθεσαν για το σπίτι. 

Ο 6χρονος μαθητευόμενος μοναχός Τάντι Ντόρτζι καθώς περπατά σε ένα μοναστήρι του Τιμπου (πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μπουτάν) στο οποίο ζουν περισσότεροι από 200 μοναχοί.

Ο Λεομπάρντο Μεντίνα, 8 ετών στο δρόμο για το σχολείο του στο Καράκας της Βενεζουέλας.

Ο Αλντεμάρ, 12 ετών είναι Βόσνιος. Εδώ τον βλέπουμε να περπατά στα προάστια του Σεράγεβο πηγαίνοντας σχολείο. 

Ο Κένιερ Αλβαράντο φροντίζει τον γιο του Γκεράλ πριν τον στείλει στις 22 Αυγούστου στο σχολείο του στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. 

Ο 9χρονος Βέι ετοιμάζει την τσάντα του λίγο πριν αναχωρήσει για το σχολείο στο Πεκίνο.

Ο μικρούλης Αιγύπτιος φτιάχνει τα υπάρχοντά του στο Βρετανικό Σχολείο του Καϊρου.  

Χωρίς παπούτσια αλλά με ισχυρή θέληση μια νεαρή Νοτιοαφρικανή μαθήτρια πηγαίνει προς το σχολείο της το οποίο συμπτωματικά βρίσκεται κοντά στην γενέτειρα του Νέλσον Μαντέλα. 

Τσάντες φτιαγμένες από λινάτσα και ό,τι περίσεψε. Κασετίνες τακτοποιημένες και τσάντες με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ. Τη δύναμη και την ανάγκη της μάθησης τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να την επηρεάσει. 

Τα χαριτωμένα αυτά 6χρονα παιδάκια παρακολουθούν με προσήλωση τον δάσκαλό τους να τους μιλά για τα κομπιούτερ. Στην Μπανγκόκ.

Η μαμά κρατά από το χέρι την 7χρονη Εμα και παρέα πάνε στο σχολείο της στην Πράγα.

Μια 8χρονη βγαίνει από το σπίτι, για να μπει στο μικρό βαρκάκι που θα την οδηγήσει στο σχολείο της στην Μανίλα. 

Μαθητευόμενοι μοναχοί με τον δάσκαλό τους εν ώρα διδασκαλίας σε μοναστήρι του Τιμπου (πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μπουτάν).

Σε ένα σχολείο στην καρδιά της Σενεγάλης, η 7χρονη Νιντέγιε έχει σηκωθεί στον πίνακα και λέει το μάθημά της. 

Κορίτσια μπαίνουν στη σειρά για να κατευθυνθούν προς τις τάξεις στο Ελ Σαλβαντόρ.  

Τάξη σχολείου σε επαρχιακή πόλη στο βόρειο τμήμα της Κένυας...

Ο Ζεράλντ Σεκουέιρα μελετά στην τάξη του. Στην Κόστα Ρίκα. 

Η Βαλεντίνα Ρόντας (6 ετών) κατά τη διάρκεια της γυμναστικής σε σχολείο της Γουατεμάλα.

Η Φράνσις Μακ Μίλαν είναι μια 6χρονη μαθήτρια σε σχολείο των προαστίων του Σίδνεϋ. 

Ενα μικρό σπιτάκι φτιαγμένο από λάσπη και μια φλόγα που καίει αρκούν στον 12χρονο Κενυάτη Κέλβιν για να μελετήσει τα μαθήματά του πλάι στην υπόλοιπη οικογένεια.

Η 10χρονη Γιμπανατί Ματικίνκα κάνει τα μαθήματα στο σπίτι της στη Νότια Αφρική.

Ενας Ούγγρος πιτσιρικάς χρησιμοποιεί το τραμ για να πάει στο σχολείο του στη Βουδαπέστη. 

Κορίτσια στην Γάζα, την πρώτη μέρα του σχολείου. 

Ο μπαμπάς και η μαμά πηγαίνουν στο σχολείο την μικρή τους. Στην Μπανγκόκ.

Η Οτομν Γουάτσον κάνει υπολογισμούς για να ετοιμάσει τα μαθήματά της στην τραπεζαρία του σπιτιού της στο Μέριλαντ. 

Μαθητές ιδιωτικού σχολείου στην Νιγηρία το διασκεδάζουν. 

Εξι χρονών αλλά με κινητό ο  6χρονος Ιάπωνας Σεϊσι Νισίντα τρέχει για το σχολείο.

lifo.gr

Πηγή: http://www.boston.com/

Φωτογραφίες

Ένας φωτογράφος απαθανατίζει όλα τα στάδια του καρκίνου που πέρασε η γυνάικα τους ως το τέλος…

Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να ξυπνάς. Σήμερα το πρωί ο φίλος Ίωνας μου έστειλε στο mail μου αυτές τις φωτογραφίες και μου μετέφρασε το κείμενο από τα ισπανικά στα ελληνικά.

Πρόκεται για τις στιγμές που απαθανάτισε ο φωτογράφος Angelo Merino τη σύζυγό του Jennifer κατά τη διάρκεια όλων των σταδίων του καρκίνου μέχρι το τέλος.

Κοιτάζοντάς τις αντιλαμβάνομαι ότι σημαντικότερο αγαθό είναι η ίδια μου η ζωή. Το ότι ακόμη μπορώ και ανοίγω τα μάτια κάθε πρωί, ότι μπορώ να δω το φως της ημέρας, ότι μπορω να αγγίζω, να αισθάνομαι, να αγαπώ, να ονειρέυομαι… Ότι ζω. Έχω το πολυτιμότερο αγαθό, τη ζωή μου. Ας μην την σπαταλώ. Οι στιγμές τις Τζένιφερ είναι συγκλονιστικές.

Ο σύζυγός της συνοδεύει τις φωτογραφίες του με το πιο κάτω κείμενο:

«Δυστυχώς η πλειοψηφία του κόσμου προτιμά να μη συζητά αυτές τις πραγματικότητες. Ο κόσμος νομίζει ότι πρόκειται γενικά κι αόριστα για μια εμπειρία που αν επιβιώσεις, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Όμως η κανονικότητα δεν υφίσταται στα χωρικά ύδατα του καρκίνου. Αυτοί που πάσχουν, πρέπει να καθορίζουν μια νέα πραγματικότητα κάθε μέρα. Πως μπορούν όμως να καταλάβουν αυτό που ζούσαμε κάθε μέρα; Οι φωτογραφίες μου δείχνουν αυτή την “συμβίωση”. Δείχνουν τις προκλήσεις, τις δυσκολίες, τον φόβο, την θλίψη και την ελπίδα που η Τζένιφερ είχε να αντιμετωπίσει ενώ πάλευε με την ασθένεια. Το σημαντικότερο όμως από όλα: αυτές οι φωτογραφίες δείχνουν την αγάπη μας».

Το κείμενο και στα ισπανικά:

«Desgraciadamente, la mayoría de la gente prefiere no escuchar estas realidades. La gente asume que el tratamiento te hace mejor persona, que la vida vuelve a la normalidad. Pero la normalidad no existe en el territorio del cáncer. Quienes sufren cáncer tienen que definir una nueva normalidad cada día. ¿Cómo podían entender los demás lo que teníamos que vivir cada día? Mis fotografías muestran esta cotidianidad. Muestran los desafíos, las dificultades, el miedo la tristeza y la soledad que Jennifer tuvo que afrontar mientras luchaba contra su enfermedad. Y lo más importante de todo: estas fotografías muestran nuestro amor.»

Ίωνά μου σε ευχαριστώ!

http://migueldepalabras.net/

Μπουκάλι

Ένα μπουκάλι είναι ο κόσμος! Ένα βαθύ, σκοτεινό μπουκάλι με μακρύ λαιμό. Άθραυστο, ανήλιαγο με ελάχιστο οξυγόνο που μπαίνει από το στενό στόμιο, σε μικρές, μετρημένες δόσεις. Έτσι ίσα-ίσα για να επιβιώνεις, να κρατιέσαι ζωντανός. Κάποιες ασαφής πνοές, δροσερού αέρα. Ψήγματα ομορφιάς, εικονικής τελειότητας. Ακριβές ψευδαισθήσεις για να ξεγελιέσαι, να ξεγλιστράς από τις δαγκάνες της θλίψης, έτσι ώστε να γίνεται υποφερτή η φυλακή του πνεύματος, τα κάγκελα της ψυχής. Άνθρακας ο θησαυρός. Αδιαπέραστο, άτρωτο, ασφυκτικό μπουκάλι…. Μόνο ένα σχοινί μπορεί να σε σώσει από τον πάτο. Να σ’ ανεβάσει πάνω… Ποιος έχει τη διάθεση να το κάνει και γιατί; Έχει το δικό του μπουκάλι να σκεφτεί. Γύρνα στις στάχτες σου μίζερε. Γύρνα στη σκόνη, στη λάσπη. Γύρνα εκεί που σου αξίζει… Στον πάτο του μπουκαλιού.
Μια μποτίλια, μια φιάλη, όποια λέξη κι αν χρησιμοποιήσεις το ίδιο παραμένει, ένα μπουκάλι που σε κρατά μόνιμα φυλακισμένο.
Κάποιοι γηραιοί κοιτούν συνεχώς την ώρα. Βιάζονται να φύγουν από το γλέντι ή μήπως κοιτούν το ’ρολόι της ζωής κι αναρωτιούνται αν ήρθε η στιγμή της αναχώρησης; Και οι νέοι, ω! οι νέοι! Μέσα στην τρέλα της νιότης, την ένταση, τη δίψα για ζωή, για γνώση για εμπειρίες, νομίζουν πως έφτασαν στο χείλος. Μια δρασκελιά και θα το υπερπηδήσουν, θα περάσουν στ’ άβατα. Κοίτα πως ξαναγλιστρούν με γδούπο στον πάτο! Αλίμονο, τίποτα δεν ξεφεύγει από το μπουκάλι, ακόμη κι αν το πώμα έχει χαθεί.

Colin J. Hyde

"Αγαπώ τον εαυτό μου αληθινά"

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμεΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα "υγιή εγωισμό". Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Τσάρλι Τσάπλιν.... Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία.

Ουρλιάζουν

“Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;”
-”Γιατί χάνουν την ηρεμία τους” απάντησε ο ένας.

-”Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;” ξαναρωτά ο σοφός.
-”Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος”είπε ένας άλλος μαθητής.
Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: “Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;
Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..
“Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;
Γιατί όταν θυμώνουν δύο άνθρωποι, οι…καρδιές τους απομακρύνονται πολύ..και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,για να καλύψει την απόσταση..
Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν’ακουστούν.
Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..
Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν… παρά μονάχα ψιθυρίζουν.
Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:
“Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σαν απομακραίνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού”