Είχες τη τύχη να μεγαλώσεις ως παιδί.

Εμεις που γεννηθήκαμε μέχρι το 1985  βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους  γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....

Αταίριαστη (;) φιλία

Είπα να τολμήσω να μεταφέρω λίγο από  το κλίμα και τις διεργασίες της σχολικής μου τάξης σ' αυτή την ανάρτηση. Κι αυτό, επειδή θαρρώ πως είναι κάτι τοσο δυνατό που μερικές φορές νιώθω πως είναι σα να γρονθοκοπεί  τοίχους για να βγεί "προς τα έξω".
Λέω λοιπόν, θα τολμήσω, επειδή  υπάρχουν γονείς, που ίσως να ενδιαφέρονταν να ακούσουν τι λένε τα παιδιά τους, όταν αφήνουν κατα μέρος τα Μαθηματικά κατεύθυνσης, τα Αρχαία κλπ, και ανοίγουν την καρδιά τους, σε κείνον που έχει διάθεση να τα ακούσει.
Ειλικρινά, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια ανάμεσά τους, ούτε στιγμή δεν έπαψα να ευγνωμονώ το Θεό, τις συγκυρίες, δεν ξέρω ποιόν να πρωτοευχαριστήσω, που με οδήγησε στους νεαρούς μου μαθητές.
Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, σήμερα πια με την βοήθεια της τεχνολογίας, από τα πέρατα του κόσμου έχουμε με τους παλιούς μαθητές μου, το ίδιο μεράκι για επικοινωνία. Είτε μεσω αυτού που το λένε "φατσοβιβλίο", είτε μέσω τηλέφωνο, είτε με χίλια δυο άλλα μέσα, με το κυριότερο από αυτά να είναι η ανεξάντλητη αγάπη που δεν γνωρίζει περιορισμούς.
Ας είναι.
Η συζήτησή μας περιστρέφονταν και συχνά περιστρέφεται γύρω από το θέμα "οικογένεια".
Ποιοί δεσμοί την κρατούν ενωμένη, αν ο παραδοσιακός της ρόλος είναι ακόμα καθοριστικός για την δομή της σύγχρονης κοινωνίας και άλλα παρόμοια. Δέχτηκα την ακόλουθη ερώτηση:
- Είναι σημαντικό να διατηρούνται αναλοίωτοι οι ρόλοι  στην οικογένεια για την ομαλή λειτουργία της;
- Ε φυσικά, απάντησα εγώ, με όλη τη σοφία του διδάσκοντος.
- Εγώ κύριε,  βαρέθηκα τη μαμά μου να μου λέει κάθε μέρα χίλιες φορές, πως θέλει να είμαστε δυό καλές φίλες. Εγώ κύριε, έχω ανάγκη από την μητέρα μου και όχι από μια φίλη. Φίλες μπορώ να βρώ όσες θέλω, μαμά όμως μόνο μία. εκείνη δεν το καταλαβαίνει και κάθε μέρα έχουμε την ίδια ιστορία.
Το σημαντικό βέβαια είναι όπως καταλαβαίνετε οτι δεν έμεινε ασχολίαστη αυτή η παρατήρηση αλλά βρήκε άψογη επιδοκιμασία από όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που όλα είχαν να μοιραστούν πολλές παρόμοιες εμπειρίες από το δικό τους σπίτι.

Η συνέχεια της συζήτησης είναι ανοιχτή για όλους: μαθητές, γονείς και ...αναγνώστες αυτης της ανάρτησης.

Σημάδια

Σε ό,τι αγγίζουν τα χέρια μας,
αφήνουμε τα αποτυπώματα μας.
Στους τοίχους, στα έπιπλα, στα πόμολα,
στα πιάτα, στα βιβλία.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις.
Καθώς αγγίζουμε, αφήνουμε την ταυτότητα μας.
Τι γίνεται με τις καρδιές μας;
Ακριβώς το ίδιο.
Σε ό,τι αγγίζουν οι καρδιές μας,
αφήνουμε το αποτύπωμα της καρδιάς μας.
Δεν υπάρχει διαφυγή.
Ο ένας έχει το αποτύπωμα του άλλου.
Στην καρδιά του.

Για άλλη μια φορά: Χρήμα vs ευτυχία

Νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να υποστηρίζει ότι το χρήμα μπορεί να αγοράσει την ευτυχία - με την έννοια της απόκτησης εμπειριών και όχι υλικών αγαθών.

Έρευνα του καθηγητή ψυχολογίας Ράιαν Χάουελ του πολιτειακού πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία Live Science, δείχνει ότι η αγορά εμπειριών ζωής, παρά υλικών αγαθών, είναι αυτή που οδηγεί σε μεγαλύτερη ευτυχία τόσο τον ίδιο τον καταναλωτή όσο και τους γύρω του.

Ένα δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο ή εισιτήρια για μια καλή θεατρική παράσταση, για παράδειγμα, έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ευημερίας των ανθρώπων γιατί ικανοποιούν τις ανώτερης τάξης ανάγκες τους, ειδικότερα την ανάγκη για κοινωνική διασύνδεση και επαφή, καθώς και την ανάγκη για ζωντάνια, δηλαδή το αίσθημα του να είναι κανείς ζωντανός, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Με άλλα λόγια, οι αγορές και η κατανάλωση που αυξάνουν τη βαθύτερη ψυχολογική ικανοποίηση, είναι αυτές που παράγουν και τη μεγαλύτερη ευτυχία.

Όπως έχει δείξει μια έρευνα στο περιοδικό Science το 2006, το ύψος του εισοδήματος παίζει σχετικά ασήμαντο ρόλο στην καθημερινή ευτυχία. Υπάρχουν όμως, σύμφωνα με άλλη έρευνα, καταστάσεις όπου το χρήμα βοηθά καθοριστικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών που είναι άρρωστοι ή ανάπηροι.

Η νέα έρευνα έρχεται να προσθέσει ένα νέο στοιχείο: οι «βιωματικές» αγορές αξίζουν τα χρήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την έρευνα, μια νέα εμπειρία παράγει περισσότερη ευτυχία, σε σχέση με ένα νέο προϊόν, άσχετα από το ποσό των χρημάτων που δαπανάται γι' αυτήν ή το εισόδημα του καταναλωτή.

http://psychcentral.com/blog/archives/2009/02/08/money-happiness-but-theres-a-catch/

http://www.livescience.com/health/090207-money-happiness.html

Σχόλιο:
Μας πειράζει αυτό; Δεν αρκεί να είμαστε ευτυχισμένοι με κάποιον τρόπο;
Έχει μάλλον σημασία και το πως, ε; Ίσως να μην συμφωνήσουν όλοι με αυτό...

Ω! Η νύχτα!

Ήμουν σχεδόν ένας άγγελος
κι έγραφα
αυστηρές συστάσεις
για την σιωπή!!!

και η νύχτα...
Ω ! Η νύχτα !
Ένας ωκεανός!

Είσαι φτωχός; Δόξα τω Θεώ!

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
-         Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
-         Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
-         Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
-         Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.
-         Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό.
-         Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
-         Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα.
-         Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
-         Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»
Αυτή είναι μια ιστορία που όλοι έχουμε ακούσει. Η αλήθεια είναι όμως αυτή; Την έχουμε ακούσει; Η παραμελήσει; Θαρρώ πως είναι καλό που και που να επιστρέφουμε στην αλήθεια, επειδή ζώντας συνεχώς μέσα σε μια άλλη αλήθεια, πλαστή, σιγά σιγά θα το πιστέψουμε κι εμείς πως μόνο έτσι είναι η ζωή....

Κραυγές και ψίθυροι

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος" είπε ένας άλλος μαθητής.

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; "

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...

και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,

για να καλύψει την απόσταση...

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά...

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν,   γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού".

Mahatma Gandhi