Παράθυρο

Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά.
Καθώς έτρωγαν το πρώτο τους πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της.
«Ά, τα ρούχα δεν είναι και πολύ καθαρά», σχολίασε, «η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά. Μάλλον χρειάζεται να χρησιμοποιεί περισσότερο σαπούνι».
Ο σύζυγος κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα.
Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα της, η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια.
Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη, όταν είδε ότι τα ρούχα που είχε απλώσει η γειτόνισσα ήταν πιο καθαρά και είπε στον άντρα της : «Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει! Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε».
«Ξέρεις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!» γύρισε και της είπε ο άντρας της.

Πηγή: Η θάλασσα της βιωτής μας

Η ζωή είναι εύθραυστη. Ο Μ.

Η ζωή είναι εύθραυστη.

 

Σαν ένα φύλλο που στροβιλίζεται αέναα στο φύσημα του ανέμου. Ο κόσμος του Κακού συνέχεια τη σαρώνει. Με ανεπαίσθητες μετατοπίσεις του ξεφεύγει και κρύβεται μέσα στα σύννεφα. 

Στα σύννεφα παιδιά φοβισμένα και μόνα, παιδιά που πενθούν αλλά και παιδιά που αφουγκράζονται έκθαμβα τον μηχανισμό του Καλού, δηλαδή τον μηχανισμό του θαύματος της ζωής ξαπλωμένα στο δάπεδο του ουρανού (ενός ουρανού που γίνεται πελώριος για να χωρέσει κάτι από αυτό το θαύμα) σιγοψιθυρίζουν ένα αρχαίο τραγούδι.

Το Τραγούδι Του Κήπου. Στον κήπο της ζωής, εκεί όπου τα λουλούδια των ανθρώπων σαρώνονται από την παντοδυναμία του θανάτου που νεκρώνει κάθε στιγμή τον κόσμο για να τον ξαναγεννήσει με άλλη μορφή σε μιαν άλλη γωνιά.

Ακούστε το Τραγούδι Του Κήπου ενός δεκάχρονου παιδιού με λευχαιμία, του Μ. όπως το μεταφέρει μέσα από τη αφηγησή του ένας από τους γιατρούς που τον παρακολουθούσε, ο οποίος διηγήθηκε στο τούητερ προχθές μερικές από τις φωτεινές στιγμές αυτού του θαρραλέου παιδιού και μην σας φοβίσει η ρεαλιστική πραγματικότητα της ασθένειας.

Η ζωή είναι εύθραυστη, ναι, αλλά στον κήπο της όλες οι λύπες της σαρώνονται από την παντοδυναμία του βλέμματος ενός παιδιού που ξαναγεννάει κάθε στιγμή τον κόσμο.

Κι ας το μεταμορφώνει ο θάνατος το βλέμμα αυτό καμιά φορά σε σύννεφο.

 

Ο Μ. -λοιπόν- ήταν από εκείνα τα παιδιά που ήθελε να τ'αγαπάς. Όχι όπως όλα τα παιδιά. Ένα κλικ παραπάνω. Αγαπησιάρης. Πανέξυπνος. Καλόψυχος. Ο Μ. ήταν το 8ο παιδί που έχω χάσει στο Τμήμα. Ήταν ο τύπος του μαχητή, του ονειροπόλου, του παιδιού που ήταν ώριμος από πολύ νωρίς. Το έχω ξαναπάθει να δένομαι με αυτά τα παιδιά. Το παθαίνω με κάθε ένα από αυτά, για την ακρίβεια. Δεν είναι ο καρκίνος. Δεν είμαι εγώ που είμαι φλωρεάλ και ευαισθητούλης. Σας γράφω για το Μ. γιατί θέλω να μάθετε από αυτόν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής που κουβαλάμε.

Ακόμα θυμάμαι τη μητέρα του Μ. μ΄ένα χαρτί στο χέρι. Όρθια. Προσπαθώντας να κοντρολάρει την αναπνοή της. Δεν της είχαν πει, αλλά ήξερε. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα & με 1 νόημα πήρα το χαρτί στα χέρια μου. Η γενική αίματος έκανε μπαμ για λευχαιμία. Της είπα να περάσει μέσα. Ο Μ. βρισκόταν μερικά μέτρα πιο πέρα ξεφύσησε και κάθισε -σχεδόν έπεσε σαν τσουβάλι- σε μια καρέκλα της αίθουσας αναμονής του Τμήματος. Μόλις 9 & ήξερε τη γλώσσα του σώματος. Της είπε "θα περιμένω εδώ, μαμά". Περνώντας από δίπλα του προς τα μέσα, τα μάτια του μου μίλησαν. Μου μίλησαν για κουράγιο. Για πόνο. Για αδικία. Για υπομονή. Για πίστη. Βγαίνοντας, σκούπισε τα δάκρυα της μητέρας του. Δεν είπε λέξη.

Ο Μ. ήταν ένας μαχητής. 5 χρόνια πάλεψε με το θηρίο. 1 φορά το κέρδισε. Για την ακρίβεια, το κέρδισε πολλές φορές. Κι ας έφυγε. Νίκησε. Ο Μ. ήξερε πώς νοιώθεις, πριν μιλήσεις. Στα 10 του πια ήξερε όλους τους συσχετισμούς, την κακιά σου μέρα, τις πιθανότητες να επιβιώσει. Θα παρακάμψω τον τελευταίο χρόνο και θα σταθώ στη θεαματική "έξοδο" του Μ. Είχε πλήρη αντίληψη του τι συμβαίνει στα διπλανά δωμάτια.

Ήξερε πολύ καλά τι είναι θάνατος. Τη νύχτα που έφυγε ο Π. ο Μ. κουκουλώθηκε με το σεντόνι του & κοιμήθηκε από εκεί κάτω. Δεν είπε κάτι. Την άλλη μέρα του είπαμε (από μόνοι μας) ότι ο Π. έφυγε για άλλο νοσοκομείο, γιατί δεν ήταν καλά. Έστρεψε το βλέμμα προς το παράθυρο. Δεν το σχολίασε. Μία εβδομάδα μετά μου είπε να κλείσω την πόρτα. Με ρώτησε αν τον θεωρώ τόσο χαζό, για να τον κοροϊδεύουμε για τον Π. Ακολούθησε η υποτροπή. Τα παίξαμε όλα για όλα. Οι πιθανότητές μας άγγιζαν το μηδέν. Ο μικρός το ήξερε. Από μελαγχολικός & αγαπησιάρης μετατράπηκε στην ψυχή του Τμήματος. Ευδιάθετος, ευπροσύγορος, δημιουργικός. Απορούσα. Ήταν τόσο άσχημη η κατάστασή του. Πώς μπορούσε;

Είχε 32 μέρες να μιλήσει. Το στόμα του ήταν χάλια από τις χημειοθεραπείες. Πονούσε αφόρρητα. Η εικόνα στο στόμα του ήταν τραγική. 1 βράδυ είπε στη νοσηλεύτρια να με καλέσει. Μου έδειξε με νοήματα ότι ήθελε να κοιμηθώ δίπλα του. Το έκανα. Το ίδιο & την επόμενη μέρα. Τη μέρα δλδ που έπαθε πνευμονικό οίδημα και σώθηκε. Σαν να το ήξερε, ενώ τίποτα δεν έδειχνε μια τέτοια εξέλιξη. Διαίσθηση; Κάτι άλλο;

1 εβδομάδα μετά με ξανακαλεί & αρχίζει να μιλάει με νοήματα. Το στόμα ήταν πάλι άσχημα, αλλά τον πίεσα να μιλήσει. Μου είπε να κλείσω την πόρτα. Του ζήτησα να πει μία λέξη μόνο. Μου είπε "φοβάμαι". Μετά από 32 μέρες αφωνίας. Έκανα ότι δε συμβαίνει τίποτα. Τις επόμενες μέρες κατέβαλε υπερπροσπάθεια. Ήταν επιμελής με τη θεραπεία του. Έκανε τα πάντα, για να φύγει σπίτι για λίγο. Έστω και χωρίς ίαση. Καμία αναφορά στο περιστατικό φυσικά. Περνούσαν οι μέρες κι αρχίσαμε και πάλι να αισιοδοξούμε. Εγώ είχα απανωτές εφημερίες λόγω αδειών. Ένα απόγευμα με φώναξε να ανέβω για λίγο από τα Επείγοντα στο Τμήμα. Μας μάζεψε όλο το προσωπικό και τους γονείς και μας κέρασε παγωτά και αναψυκτικά. Χαμογελούσε. Έπαιζε. Μας πείραζε. Προσπαθούσε να πείσει την Ε. να με παντρευτεί επιτέλους & μετά μας είπε "αρκετά σας απασχόλησα, γυρίστε στις δουλειές σας".

Όλα ήταν τόσο νορμάλ. Ζήτησε από τη μάνα του να κλείσει το φως & να ξαπλώσει δίπλα του. Ποιος; Ο Μ. που δεν υπήρξε μαμάκιας ποτέ. Ξάπλωσαν. ΄Εκλεισε τα μάτια του δίπλα στη μάνα του. Και έφυγε σε 5 λεπτά. Ήρεμα. Έχοντας βουρτσίσει δόντια, έχοντας γράψει στο σημειωματάριό του, έχοντας χορτάσει τη μέρα. Αυτό είναι το μεγαλείο ενός 10χρονου. Αυτό που σε καταργεί ως γιατρό & σου υπενθυμίζει πόσο αναλώσιμοι είμαστε, για να προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα που δε μπορούμε. "Δεν είσαι και θεός" μου έλεγε. Δίκιο έχει. Παλαιότερα μου είχε πει:
"Θεός μου είναι ο φόβος.
Θεός μου είναι κι η ελπίδα.
Θεός μου είναι όσα δεν ξέρω".
Αυτός ήταν ο Μ.

 

Να πιστεύετε στη δύναμη του ανθρώπου.
Μην το χάσετε αυτό :)

lifo.gr

Αγάπη

Μια συγκλονιστική ιστορία δημοσιεύει σήμερα η Daily Mail.

Μια γυναίκα σώθηκε χάρη στο ένστικτο και την αγάπη του δίχρονου γιου της. Η γυναίκα από την Κίνα έπεσε σε κώμα μετά από σοβαρό τροχαίο και ξύπνησε μήνες αργότερα...

Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης η άτυχη γυναίκα δεν μπορούσε ούτε καν να μασήσει και αυτό το ρόλο ανέλαβε ο δίχρονος γιος της.

Το αγοράκι μασούσε την τροφή που έπρεπε να λαμβάνει η μαμά του και της την έδινε με το στόμα του...

http://www.briefingnews.gr/

Muere lentamente

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΕΝΑ ΠΑΘΟΣ, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο «ι» αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΖΕΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, όποιος δε διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ, όποιος δε διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΡΧΙΣΕΙ, όποιος δε ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.

ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ ΔΟΣΕΙΣ, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Martha Medeiros

Πιστεύω

Πιστεύω θα πει να ξέρω οτι κάθε μέρα είναι και μια καινούργια αρχή.
Πιστεύω θα πει να είμαι σίγουρος οτι γίνονται θαύματα και οτι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά.
Πιστέυω θα πει πως βλέπω αγγέλους να χορεύουν ανάμεσα στα σύννεφα.
Πιεστέυω θα πει πως γνωριζω την αξία μια καρδιάς που νοιάζεται, της αθωώτητας των παιδικών ματιών και της σοφίας ενός ηλικιωμένου χεριού, επειδή μέσα από την διδασκαλία τους μαθαίνω την αγάπη.
Πιστεύω σημαίνει να βρώ την δύναμη και το κουράγιο μέσα μου, όταν έρθει η ώρα, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω ξανά.
Πιστεύω θα πει πως ξέρω οτι δεν είμαι μόνος μου, πως η ζωή είναι ένα δώρο και έχει φτάσει η ώρα για να το τιμήσω.
Πιστέυω θα πει πως όπου νάναι θα γίνουν θαυμάσια πράγματα και πως μπορώ να κάνω πραγματικότητα όλα τα όνειρα και τις ελπίδες μου.
Φτάνει μονάχα να πιστέψω...

Ιστορία αγάπης

Φωτογραφίες by Εναλλακτική Δράση | 2 comments | in Παραβολές & Ιστορίες

 

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους, αποκαλύπτοντας την σπάνια αγάπη που δένει τον Taylor
Morris και την αγαπημένη του Danielle…
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://enallaktikidrasi.com