Με δίδαξε οτι δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι κάποιος που μπορεί να αγαπηθεί. Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι τους.
Με δίδαξε οτι όσο και να νοιάζομαι μερικοι άνθρωποι απλά δεν ανταποδίδουν το νοιάξιμο.
Με δίδαξε οτι θέλει πολύ χρόνο να χτίσω την εμπιστοσύνη και μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να την γκρεμίσω.
Με δίδαξε οτι δεν έχει σημασία τι έχω στη ζωή μου αλλά ποιον έχω στη ζωή μου.
Με δίδαξε οτι δεν πρέπει να συγκρίνω τον εαυτό μου με το καλύτερο που μπορούν οι άλλοι αλλά με το καλύτερο που μπορώ εγώ.
Με δίδαξε οτι δεν είναι τόσο σημαντικό αυτό που μου συμβαίνει στους ανθρώπους αλλά το τι κάνω με αυτό.
Με δίδαξε οτι δεν έχει σημασία πόσο λεπτή κόβεις τη φέτα. Αυτή θα έχει πάντα δυο πλευρές.
Με δίδαξε οτι μου παίρνει πολύ χρόνο για να γίνω αυτός που θέλω να γίνω
Με δίδαξε οτι είναι πολυ πιο εύκολο να αντιδρώ παρά να σκέφτομαι.
Με δίδαξε οτι πρέπει πάντα να αποχαιρετω αυτούς που αγαπω με τρυφερά λόγια. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπω.
Με δίδαξε οτι μπορεις να συνεχίσεις να προχωράς για πολύ ακόμα από την στιγμή που είπες οτι δεν μπορείς.
Με δίδαξε οτι είμαστε υπεύθυνοι για όσα κάνουμε, ανεξάρτητα από το πως νιώθουμε.
Με δίδαξε οτι η εγώ θα κυβερνώ τη συμπεριφορά μου η η συμπεριφορά μου κυβερνά εμένα
Με δίδαξε οτι ήρωες είναι οι άνθρωποι οι οποίοι κάνουν ότι πρέπει να γίνει ανεξάρτητα από τις συνέπειες.
Με δίδαξε οτι θέλει χρόνο να μάθω να συγχωρώ
Με δίδαξε οτι υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπουν πολύ αλλά δεν ξέρουν πως να μου το δείξουν.
Με δίδαξε οτι μερικές φορές οταν είμαι θυμωμένος, έχω το δικαίωμα να είμαι θυμωμένος αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να είμαι βίαιος.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, Γενάρης, Γατομήνας, Γελαστός, Καλεντάρης ή Καλαντάρης, Κλαδευτής, Μεγαλομηνάς, Πρωτάρης, Τρανός, Μεσοχείμωνας, κ.ά. είναι μερικές από τις ονομασίες που χρησιμοποιεί ο λαός μας για τον Ιανουάριο, τον πρώτο μήνα του χρόνου. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ονόμαζαν την χρονική περίοδο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου: Γαμηλίωνα, στην αρχαία Αθήνα (αυτόν το μήνα γίνονταν οι περισσότεροι γάμοι) και Ερμαίο στο Άργος.
Η παροιμία "Να 'μουν το Μάη γάιδαρος/ τον Αύγουστο κριάρι/ όλο το χρόνο κόκορας/ και γάτος το Γενάρη"! μας βοηθάει να εξηγήσουμε τη δεύτερη προσωνυμία που παραπάνω αναφέραμε. "Γενάρη μήνα κλάδευε/ και μη ρωτάς φεγγάρι". Ο Γενάρης λοιπόν ή κλαδευτής θεωρούνταν ως ο καταλληλότερος μήνας για κλάδεμα. "Το γενάρη το φεγγάρι/ ήλιος της ημέρας λάμπει". Ο Ιανουάριος οφείλει το όνομά του στο διπλοπρόσωπο θεό των Ρωμαίων Ιανό, θεό των θεών και πρώτο βασιλιά του Λατίου, του οποίου η λατρεία γίνονταν με γιορτές και διάφορες άλλες τελετές (οργιαστικές, πράξεις ακολασίας), στις οποίες υπήρχε παλλαϊκή συμμετοχή. Απομεινάρια των εορτών αυτών είναι πολλά από τα έθιμα που σχετίζονται με τις σημερινές πρωτοχρονιάτικες γιορτές, σε διάφορες περιοχές της πατρίδας μας (Ρογκατσάρια, Ανακατωσάρια, Μπαμπαλιούρια, Μπουρανήδες, κ.ά,), που είναι έθιμα αποκλειστικά κτηνοτροφικών-αγροτικών πληθυσμών και κοινωνιών. Τοποθετημένο πύλες της Ρώμης το άγαλμα του Ιανού, κοίταζε με το ένα του πρόσωπο την έξοδο και με το άλλο την είσοδο της πόλης. Επομένως αντίκριζε ταυτόχρονα και το παρόν και το παρελθόν. Ο προσδιορισμός αυτός ισχύει τόσο για το χώρο όσο και για το χρόνο. Στο χέρι του κρατούσε ένα κλειδί. Μ' αυτό άνοιγε τις πύλες της Ρώμης αλλά και του καινούργιου χρόνου. Το περιεχόμενο, λοιπόν, του χρόνου στο οποίο ανταποκρίνεται η τοποθέτηση της Πρωτοχρονιάς στην πρώτη Ιανουαρίου, είναι η γέννηση του φωτός, η γέννηση του Ήλιου. Παρετυμολογώντας, τώρα, το Γενάρη από το ρήμα γεννώ, ο λαός εξηγεί; "Γιατί το Γενάρη τον λένε Γενάρη; - Γιατί γεννά η μέρα τ' αρνιά"".
2. Γιορτές Ιανουαρίου 2, της Αγίας Μερόπης, προστάτιδας των παρθένων γυναικών. Ιανουαρίου 6, Θεοφάνια. "Φεύγεστε να φεύγουμε κι έρχετ' ο ζουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του. Τα κακάβια στο κεφάλι, τα παιδιά στην αμασχάλη, φίου... και φύγαν σαν καπνός. ... φωνάζουν φεύγοντας οι καλικάντζαροι, μια και κανένα κακό δεν μπορεί να αντισταθεί στον Μεγάλο Αγιασμό, που όλα τα εξαγνίζει. Ιανουαρίου 7, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ή Αϊ-Γιάννη του Βαπτιστή. Σε πολλά χωριά της Βόρειας Ελλάδας, στα γλέντια, ανήμερα τ' Αϊ Γιαννιού, τραγουδούσαν όμορφα δημοτικά τραγούδια, όπως το: "Ανάθεμα ποιος μου ΄ριξε/ μωρέ/ τα μάγια στο πηγάδι/ ..." ή το "Κάτου στουν Άγιου Πρόδρομου, στουν Άγιου Κωνσταντίνου, πανηγυράκι γένουνταν, μιγάλη πανηγύρη. Σαράντα δίπλες ου χουρός κι εξηνταδυό τραπέζια. Όλ' έτρουγαν κι έπιναν κι όλοι χαροκοπούνταν. Μον' ένας νιος, βρε, νιούτσικος, δεν τρώει και δεν πίνει. Γιατί δεν τρως, βρε, νιούτσικε, και δεν χαροκοποιέσαι; Γιατ' έχου ντέρτι στην καρδιά και δεν του φανερώνου. Ιανουαρίου 8, της Αγίας Δόμνας, προστάτιδας των μαιών. Ιανουαρίου 17, του Αγίου Αντωνίου. Θεραπευτή των δαιμονισμένων, των τρελών και των ανοήτων, για τους οποίους ο λαός λέει: "Είναι για τα σίδερα, είναι για τον άγι' Αντώνη". Οι αγρότες τιμούν τη μνήμη του με πανηγύρια. Τον θεωρούν προστάτη των χοίρων και η ημέρα της μνήμης του είναι γι' αυτούς αργία.Αν δεν τιμήσουν την εορτή του, τότε αυτός γίνεται τιμώρός και φέρνει παγωνιές, μπόρες, χαλάζι, χιόνια, δηλαδή καιρικές συνθήκες μη αρεστές στους αγρότες. Οι νοικοκυρές που δουλεύουν την ημέρα αυτή θα τιμωρηθούν. Ο άγιος θα στείλει "νυφίτσες" για να καταστρέψουν τα υφαντά των αργαλειών τους. Ιανουαρίου 18, του Αγίου Αθανασίου. Τιμούν τη μνήμη του και απέχουν όλοι από όλες τις αγροτικές εργασίες. Ιανουαρίου 20, του Αγίου Ευθυμίου προστάτη των εγκύων γυναικών και των μωρών παιδιών. Οι αγρότισσες τον τιμούν με αργία και παρασκευή ζαχαρωτών και αρτοπαρασκευασμάτων που τα μοιράζουν στα παιδιά. Ιανουαρίου 30, των Τριών Ιεραρχών - Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Αποκαλούνται και Τριανταρχόντοι ή Γεραρχόντοι. Γιορτάζουν ο Αρχοντής και η Αρχόντω ή Αρχοντούλα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τους κατατάσσει μετά τους Αποστόλους, για την ισάξια συμβολή τους στην εξύψωση της χριστιανικής θρησκείας. Υπήρξαν σπουδαίοι ποιητές, φιλόσοφοι, πολυγραφότατοι συγγραφείς. Τιμούνται και γιορτάζονται από τη νεολαία μας, καθότι αυτοί είναι οι Προστάτες της παιδείας και των γραμμάτων. Ιανουαρίου 19, του Αγίου Μακαρίου, τον οποίο τιμούν και λατρεύουν ιδιαίτερα στην Κύπρο.
3. Παροιμίες
Οι λαϊκές προσηγορίες του μήνα αυτού είναι ποικίλες. Τον λένε Καλαντάρη (γιατί τραγουδούν τα κάλαντα) Κρυαρίτη (για το πολύ κρύο που φέρνει) Μεγάλο και Τρανό και Μεγαλομηνά (γιατί έχει 31 ημέρες και οι νύχτες του είναι μεγάλες, όπως λέει και το τραγούδι «Νάταν οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη») Κλαδευτή (επειδή αρχίζουν τα κλαδέματα στα αμπέλια) Μεσοχείμωνα (επειδή βρίσκεται στη μέση του χειμώνα) Παγωνιά (επειδή παγώνουν τα νερά) Γατόμηνα (για τους νυχτερινούς έρωτες των γάτων) και Γελαστό (για τις Αλκυονίδες ημέρες του). Οι κτηνοτρόφοι τον λένε παρετυμολογικά Γεννάρη, επειδή στις ημέρες του γεννούσαν τα πρόβατα.
"Όλον το χρόνο κόκορας και γάτος το Γενάρη".
"Γενάρη μήνα κλάδευε/ φεγγάρι μη ξετάζεις".
"Όποιος θέλει να βαμβακώσει/ το Γενάρη άς οργώσει".
"Κόψε ξύλο το Γενάρη/ και μην καρτεράς φεγγάρι".
"Χαρά στα Φώτα τα στεγνά/ και τη Λαμπρή βρεγμένη".
"Αν τα Φώτα φωτερά και το Πάσχα βροχερό/ όλος ο κόσμος χαίρεται και η νύφη καμαρώνει".
"Του Γινάρι του φεγγάρι/ παρά λίγου νάνι μέρα". (Λέσβος)
"Το Γενάρη μήνα αν θες να ζεσταθείς/΄πίνε, τρώγε, τρέχα κι έπειτα να κοιμηθείς".
"Γενάρης μήνας πλάκωσε/ κοντά το καλοκαίρι".
"Ο Γενάρης και αν γεννάται/ του καλοκαιριού θυμάται".
"Κότα, χήνα το Γενάρη/ και παπί τον Αλωνάρη".
"Όρνιθα το Γενάρη/ κέφαλον τον Αλωνάρη".
"Μήνας πούχει -ρο/ το κρασί δεν θέλει νερό". Μήνας που δεν έχει -ρο/ το κρασί θέλει νερό.***
"Τις νύχτες του Γενάρη/ οι γάτες τις γλεντάνε".
"Ούτε Γενάρη δίχως ήλιο/ ούτε κορίτσι δίχως φίλο".
"Απ΄τον Γενάρη ως τη Λαμπρή/ δεν έχει σχόλη και γιορτή".
*** (Πράγματι ,τους μήνες Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, κ.λπ. μέχρι το πολύ και τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς, το κρασί "κρατά" φρέσκο, ελαφρύ, όσο νά 'ναι καινούργιο και γλυκόπιοτο. μετά μπαίνουν οι ζεστοί μήνες, ενώ η ωρίμανσή του είναι πια στο τέλος της. Οι οινοπνευματικοί του βαθμοί αυξάνουν, η στιφάδα είναι πιο έντονη, το κρασί δεν είναι πια ελαφρύ. Τότε θέλει λίγο νερό, κρύο, στο ποτήρι για να το κάνει και πάλι ελκυστικό, ευχάριστο και για τους μήνες χωρίς "-ρο" (Μάιο, Ιούνιο, κ.λπ.)
Tον Ιανουάριο για μερικές μέρες σταματάει η κακοκαιρία. Χαμογελάει ο ήλιος και συμφιλιώνει στεριές και πέλαγα. Τις μέρες αυτές, ο λαός μας τις λέει «Αλκυονίδες» και είναι περίπου 10. Όσες μέρες χρειάζεται, σύμφωνα με τον μύθο, η Αλκυόνη για να κλωσήσει τα αυγά της.
Καλή χρονιά ( ενδεχομένως ανήσυχη - επιμένω εγώ - ) σε όλους μας!
Λοιπόν εμείς, τέτοια μέρα κάναμε αρχικά ποδαρικό. Την αυγή, πριν καλά καλά ξημερώσει, άδειαζαν τις λαγήνες - δεν έπιναν το νερό της προηγούμενης... χρονιάς - και πήγαιναν στην βρύση οι κοπέλες να πάρουν το αμίλητο νερό. Πριν γεμίσουν, έριχναν μια πέτρα στη γούρνα. ΄Ηταν το ποδαρικό. Το ποδαρικό ήταν μια συμβολική πράξη, που εξέφραζε μια ευχή, κι αυτό για τη βρύση σήμαινε να τρέχει πάντα, να μην στερέψει ποτέ. Γύριζαν οι γυναίκες με γεμάτο λαγήνι, δίχως να μιλήσουν σε άνθρωπο, αν τύχαινε να συναντήσουν στον δρόμο τους. Αν στον δρόμο ήταν και κανένα συγγενικό η φιλικό σπίτι, έριχναν λίγο από το αμίλητο νερό στο κατώφλι τους, άνοιγαν την πόρτα τους, πετούσαν μέσα μια πέτρα και έφευγαν αμίλητες όπως ήρθαν. Τους έκαναν δηλαδή το ποδαρικό, ναναι η ζωή σαν το νερό της πηγής και η γεροσύνη τους σαν την πέτρα. Στο σπίτι τους έκαναν το ίδιο και τέτε μοναχά μιλούσαν:
Κ α λ ή χ ρ ο ν ι ά!
Ποδαρικό στο σπίτι του έκανε και ο νοικοκύρης, μόνο που αυτός έφερνε μια πέτρα από τον ποταμό σκεπασμένη με βρύα, ναναι αφθονα τα αγαθά στο σπίτι του σαν την βρυασμένη πέτρα. Και ηοικοδέσποινα ξεκρέμαζε από το "διατόνι" ( ένα ξύλινο δοκάρι) ένα ρόδι, το χτυπούσε με δύναμη στο πάτωμα. Το ρόδι έσκαζε και το σπίτι γέμιζε...ρουμπίνια, κι εύχονταν έτσι ναναι γεμάτο το σπίτι όλο το χρόνο.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε στο κατώφλι του νέου έτους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με εκείνα τα ερωτηματικά που λες και τα έχουμε κρυμμένα μέσα μας έναν ολόκληρο χρόνο.
Πόσο συνεπής ήμουν στους στόχους που είχα βάλει για φέτος;
Τι μαθήματα πήρα από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μου;
Δύσκολα, όμως πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα, το βαθμό που δεν παραμένουν μόνο ερωτήματα αλλά επιζητούν και τις ανάλογες απαντήσεις.
Όταν με θάρρος σταθούμε μπροστά τους, μπορεί ν' ανακαλύψουμε ότι ναι μεν δεν ήμασταν σε όλα συνεπείς όμως είναι αλήθεια πως δεν είμαστε ίδιοι όπως πέρυσι. Κάτι άλλαξε. Στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο. Γίναμε πιο υπεύθυνοι. Προσπαθήσαμε να γίνουμε πιο χαρούμενοι.
Μα θέλει προσπάθεια η χαρά;
Αυτή κι αν θέλει.
Αναλογιζόμαστε τον κόσμο μας και εισπράττουμε απογοήτευση, θυμό, θλίψη και μιζέρια. Η χαρά είναι μια επαναστατική στάση απέναντι στη ζωή. Θέλει κουράγιο, θέλει δύναμη ψυχής, επειδή μόνο αυτή μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Μόνο αυτή έχει ελπίδα μέσα της.
Αυτός λοιπόν είναι ένας στόχος που αξίζει να τον ανανεώνει κανείς κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Να προσπαθεί να βρίσκει τη χαρά μέσα στο κάθε τι. Να μάθει να βλέπει το ποτήρι του όπως λέμε μισογεμάτο.
Η καινούργια χρονιά, μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση, ουσιαστικά δεν αλλάζει κάτι στον κόσμο, όμως αλλάζει μέσα μας. Αυτές οι αποφάσεις, αυτά τα ερωτήματα και οι απαντήσεις, μας πάνε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω. Δεν λέω πιο πέρα αλλά πιο πάνω. Επειδή για εκεί είμαστε γεννημένοι, όχι για το μακριά αλλά για το ανώτερο, το ψηλότερο.
Ο παλιός και ο καινούργιος χρόνος λοιπόν είναι ο παλιός και ο καινούργιος μας εαυτός. Είμαστε εμείς που προχωράμε η μένουμε στάσιμοι. Εμείς προτείνουμε να μην μείνουμε στα παλιά. Βαλτώνουμε και δεν κάνουμε καλό σε κανέναν. Καινούργιες προκλήσεις, άλλοι στόχοι, μικροί η μεγάλοι θα στολίσουν τις μέρες που έρχονται. Η ευχή είναι πως την επόμενη φορά του απολογισμού να έχουμε να μετρήσουμε περισσότερα από όσα έχουμε σήμερα.
Εκεί που περπατούσε βρήκε 20 λεπτά. Καταχαρούμενο μάζεψε το νόμισμα και καμαρωτός το φύλαγε μέσα στο χέρι του. Ένοιωθε απίστευτη χαρά που πήρε χρήματα δίχως να κάνει τίποτα.
Από εκείνη τη μέρα συνέχεια όπου κι αν πήγαινε, κοιτούσε τον δρόμο με ολάνοιχτα μάτια, μήπως βρει κι άλλα χρήματα, και άλλα πολύτιμα αντικείμενα.
Σ' όλη του τη ζωή βρήκε 296 20λεπτα, 48 50λεπτα, 7 Ευρώ και δυο σκισμένα χαρτονομίσματα.
Μάζεψε τα χρήματα αυτά χωρίς να κάνει τίποτα. Χωρίς καμιά κούραση.
Εκτός από το να χάσει την ανείπωτη ομορφιά από 31369 ηλιοβασιλέματα, την υπέροχη πανδαισία 157 ουράνιων τόξων, την αμέτρητη γαλήνη χιλιάδων αστεριών.
Δεν είδε ποτέ τα σύννεφα να χορεύουν στον ουρανό, δεν είδε τα πουλιά να πετούν λεύτερα, ούτε μέρος της μνήμης του είναι τα χιλιάδες χαμόγελα των περαστικών που διάβηκαν από κοντά του.
Ο Άρης Οικονόμου είναι μαθητής της τρίτης Λυκείου σε κάποιο ακριβό Ιδιωτικό σχολείο. Ο πατέρας του όμως, έμπορος, χτυπημένος σφοδρά από την οικονομική κρίση, αδυνατεί να ανταπεξέλθει στα αυξημένα δίδακτρα και έξοδα που απαιτεί το σχολείο. Ο διευθυντής είναι ανένδοτος στις εκκλήσεις του για κάποιον διακανονισμό. Ο Άρης ξενιτεύεται. Πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς του, μαζί με τον ξάδερφό του, τον Γιώργο. Η κυρα-Ελένη, γιαγιά και των δύο, βρίσκεται στο Γηροκομείο που συντηρεί ο Δήμος. Οι διάφοροι χρηματοδότες όμως αποσύρονται λόγω της κρίσης κι έτσι κινδυνεύει να κλείσει αν δεν παρουσιάσει κάποιον βιώσιμο προϋπολογισμό. Υπό την αιγίδα του Δήμου διοργανώνεται μεγάλη εκδήλωση, με τη συμμετοχή και των σχολείων της περιοχής, για να συγκεντρωθούν χρήματα. Το μόνο που αρνείται, είναι το παλιό σχολείο του Άρη. Τελικά τα χρήματα είναι λιγοστά.. Εκείνος, ενοχλημένος από την άρνηση και με αγωνία για το μέλλον των γερόντων, χρησιμοποιεί το ταλέντο του στους υπολογιστές και παραβιάζει το σχολικό δίκτυο. Άλλωστε, είχε βοηθήσει και στην κατασκευή του. Με τον τρόπο αυτό αποσπά χρήματα και τα καταθέτει, εξ ονόματος του σχολείου, στο Γηροκομείο. Ο διευθυντής αντιλαμβάνεται πως κάτι περίεργο συμβαίνει. Ζητά την βοήθεια της αστυνομίας με την προϋπόθεση ότι η έρευνα θα είναι ανεπίσημη και διακριτική. Καταφτάνει ένας νεαρός αστυνομικός ο οποίος αρχίζει έρευνες και γρήγορα ανακαλύπτει τον ένοχο. Συγχρόνως όμως, η έρευνα φέρνει στο φως μία πολύ πιο σοβαρή υπόθεση παράνομου ηλεκτρονικού εμπορίου, μέσω του σχολικού δικτύου. Ο Άρης είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει στην εξιχνίαση αυτής της απάτης. Ο νεαρός αστυνομικός, με την σύμφωνη γνώμη του Διευθυντή, τού υπόσχεται ασυλία, με αντάλλαγμα τη βοήθειά του. Στην σχέση τους αυτή μεσολαβεί ο θεολόγος καθηγητής, που έχει βαθιά γνώση των υπολογιστών, αλλά και της ψυχοσύνθεσης του Άρη.
Στην ιστορία αυτή, πλέκονται οι ζωές μαθητών, γονιών, δασκάλων. Οι συζητήσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι ενοχές, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και οι αθέατες πλευρές της προσωπικότητας όλων των προσώπων, δημιουργούν ένα κλίμα διαρκών ανατροπών, που οδηγεί στην ταύτιση του αναγνώστη με τους ήρωες. Η κάθαρση θα έρθει, αλλά δεν θα είναι ίδια για όλους. Το βιβίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στην παρακάτω διεύθυνση
να ζεις με ελπίδα να δίνεις τα χέρια σου για συμφιλίωση να δέχεσαι ξένους να βοηθάς να γίνεται το καλό να σκουπίζεις δάκρυα. Κάθε φορά που κάποιος χαρίζει σε κάποιον αγάπη, όταν η ανάγκη του δύστυχου λιγοστεύει, όταν οι καρδιές είναι ευχαριστημένες και ευτυχισμένες, όταν κατεβαίνει ο Θεός από τον ουρανό και φέρνει φως: τότε είναι Χριστούγεννα.
Με δίδαξε οτι δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι κάποιος που μπορεί να αγαπηθεί. Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι τους.
