Ο Νικόλας

Χαράματα χτύπησε το κουδούνι.
Αγριεύτηκα μέσα στη νύχτα. Συνήθισε ο νους να βάζει το κακό πρώτα.
"Καλημέρα γιαβρί μου" ένα χάδι στο μάγουλο
"Παππού! Εσύ εδώ; Μα πως;"
"Ε, να πέρασα να δω τι κάνει αυτός ο τζαναμπέτης μου. Με ξέχασε; Με τι νταραβερίζεται"
"Δεν μου είπες, πως....."
Τα μεγάλα του μάτια δεν έπαψαν να χαμογελούν φτάνοντας ως την ψυχή μου. Τότε κατάλαβα, πόσο διψασμένη είναι.
"Πως τα πας;" με ρώτησε πηγαίνοντας στη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο.
Ισα που άρχισε να χαράζει.
"Τα φέρνω βόλτα" είπα εγώ μισανοίγοντας τα χείλη.
"Χμμ... κατάλαβα" κούνησε το κεφάλι εκείνος. "Δύσκολα!" "Αυτό γιαραντίζεται!" Και με τον έξω κόσμο;"
"Τι δηλαδή;" ρώτησα ελπίζοντας να ξεφύγω
"Εμαθα πως έχεις ανοίξει παράθυρο για να μπαινοβγαίνεις από εκεί... με είπαν πως το λένε μπλογκ, σωστά το λέω;"
"Ε, ναι...αλλά...τι σημασία....θέλω να πω...γιατί...."
Δίχως να τον προλάβω, πλησιάζει το κομπιούτερ και με δυο τρεις κινήσεις βρίσκει αυτό που θέλει.
"Ωστε είχαν δίκιο!" ψιθυρίζει. "Χάθηκες κομματάκι, αλλά μη χολοσκάς τζιέρι μου, εδώ είμαι εγώ!"
Για πότε έκοψε και έραψε δεν πήρα χαμπάρι.
"Αυτό είναι! είπε ευχαριστημένος, και έτριψε τα χέρια! Μπουγιρούμ!"
"Αμάν! φώναξα εγώ! Που είναι...."
"Σους!! μου λέει πιάνοντας μου το χέρι! Απο δω και μπρος θαμαστε μαζι! Συνδιαχειριστές!!!"
"Που τα ξέρεις εσύ αυτά παππού;" ρωτώ με κάτι πελώρια μάτια!
"Οποιος αγαπά μαθαίνει" μου απαντά, χαρίζοντας μου ένα δάκρυ.
"Θα είμαι το μάτι σου, λέει, για να μην σαπίσει εκείνο το βιολί που θάψαμε στο χωραφάκι μας, θυμάσαι;"
Περιμέναμε την ανατολή να φωτίσει μη λέγοντας κουβέντα. Δεν χρειάστηκε.
Υστερα εκείνος έφυγε
Για να είναι εδώ για πάντα.

ΥΓ
Για το βιολί θα σου πω αργότερα...

πίσω στην ζωή χάρη σε ένα νεογέννητο

Ενώ, τα πιο πρόσφατα φάρμακα και οι χειρουργικές διαδικασίες, κρατούν τους ανθρώπους στη ζωή, η πιο δυνατή θέληση μπορεί να είναι το πιο ισχυρό φάρμακο.

Ο John Seville ένας σαραντάχρονος αστυνομικός εργαζόταν στον κήπο του πριν από τρις μήνες όταν αισθάνθηκε τα πόδια του παγωμένα και την όραση του να λιγοστεύει.

Οταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο η καρδιά του είχε σταματήσει να χτυπάει.

Μόλις κατάλαβα πως είχα πεθάνει τρόμαξα πολύ, είπε.

Οι γιατροί του έδωσαν τα κατάλληλα φάρμακα προσπαθώντας με διάφορους τρόπους να του κάνουν ανάνηψη.

Είπαν μεταξύ τους: Αυτός εδώ είναι νεκρός. Θα τον αφήσουμε να παραμείνει νεκρός ή θα προσπαθήσουμε να τον επαναφέρουμε στη ζωή. Μόλις έπεσε από τον γκρεμό. Ας του δώσουμε ένα χέρι βοήθειας. Μα, μόλις κατάφεραν το ένα πρόβλημα ανακάλυψα πως η αορτή ήταν κομμένη.

Υστέρα από πολλές ώρες εγχείρησης, συνήλθε με παράλυτη την αριστερή του πλευρά. Στο πλευρό του ήταν η έγκυος γυναίκα του. Ετοιμόγεννη στο δεύτερο παιδί τους.

Φοβήθηκα είπε εκείνη πως δεν θα έβγαινε ποτέ από τον αναπνευστήρα.

Τότε της ήρθε η ιδέα.

Δύο ορόφους πιο κάτω, ήταν το μαιευτικό τμήμα. Η γυναίκα γέννησε τον δεύτερο γιο τους. Η νοσοκόμα, σε λίγο πήρε το μωρό και το πήγε στον αστυνομικό που ακόμα ήταν στον αναπνευστήρα, σε κρίσιμη κατάσταση. ΤΤο έβαλε στην αγκαλιά του. Τότε έγινε το "θαύμα".

Στα χείλη του πατέρα ζωγραφίστηκε το ωραιότερο χαμόγελο του κόσμου. Το χαμόγελο της ζωής.

http://abcnews.go.com/WN/story?id=5340158&page=1

Σχόλιο: Ζωή γεμάτη θαύματα!!

βιβλίο εναντίον ίντερνετ. σημειώσατε ;

Συζητούσα με ένα φίλο τις προάλλες.

Έχω λέει στο κομοδίνο μου μια στίβα με βιβλία. Αυτή η στίβα, μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Γίνεται επιβλητική και κάθε μέρα ενοχικά την καμαρώνω. Με προκαλεί και με τρομάζει. Λέω, σήμερα θα ξεκινήσω ένα βιβλίο, δεν μπορεί να με πάρει από κάτω το σαχλοκομπιούτερ. Δεν μπορεί να σπαταλάω αμέτρητες ώρες εκεί και ύστερα να μην έχω κέφι να ανοίξω το αγαπημένο μου βιβλίο.

Μου λέει, για μένα είναι ένα πρόβλημα. Ένα βαθύ πρόβλημα της ψυχής, της ταυτότητάς μου.

Μου αρέσει βλέπει πολύ να διαβάζω. Μου αρέσει να θεωρώ τον εαυτό μου σαν ένα καταναλωτή βιβλίων, έναν βαθύ στοχαστή και ενημερωμένο όσον αφορά τα εκδοτικά συμβάντα.

Όμως πρέπει να παραδεχθώ και το άλλο. Σπάνια διαβάζω βιβλία πια. Έχω εθιστεί στον καινούργιο τρόπο ζωής. Ίσως έχεις το κουράγιο να τα παραδεχθείς κι εσύ, μου λέει.

Όλοι αναρωτιούνται: Μα τι έγινε το αναγνωστικό κοινό; Τι έγινε με τον πολιτισμό των βιβλίων; Και αν σταματήσαμε να διαβάζουμε και παρασυρθήκαμε όλοι στην παγίδα αυτή του δικτύου, τι θα απογίνει με το μέλλον μας ως σκεπτόμενα και πολιτισμένα όντα;

Μα θα μου πεις, τα βιβλία πουλάνε ακόμα. Τι πουλάνε όμως; Τι ποιότητας βιβλία! Νουβέλες, αυτοβοήθεια, κουτσομπολιά.

Υπάρχει και ένα μήνυμα πίσω από αυτά: Λιγότεροι συγγραφείς με αληθινό ταλέντο ανακαλύπτονται, λιγότεροι εκδότες ρισκάρουν να βγάλουν ένα σοβαρό λογοτεχνικό βιβλίο, που δεν θα είναι ευκολα καταναλώσιμο.

Σίγουρα όμως δεν έχουν χαθεί τα πάντα. Υπάρχει δυνατότητα να δοκιμάσουμε για λίγο να βγάλουμε εκείνο το καλώδιο του ethernet. Για λίγο. Μέχρι να καταλάβουμε την παγίδα. Να προσανατολιστούμε σωστά.

Αλλιώς θα είμαστε χαμένοι στην κλικαρισμένη πραγματικότητα μας, απορροφημένοι και αποκομμένοι από την βαθύτερη ουσία μας.

Ίσως χρειάζεται και εδώ να διακόψουμε. Να δοκιμάσουμε δίχως αυτό. Να στραφούμε στην στοίβα αυτή που μας περιμένει.

Και όταν γυρίσουμε και ανοίξουμε ξανά το δίκτυο θα δούμε ότι ο κόσμος είναι ξανά εδώ έτοιμος να τον κλικάρουμε.

Εγώ λοιπόν δεν είπα τίποτα, παρά μόνο σκέφτηκα...σκέφτηκα πολύ!

Προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι από τον Αρμό

Σήμερα Κυριακή, μέρα που η ψυχή ανυψώνεται σε άλλες σφαίρες, ίσως μακριά από όσα την φυλακίζουν, καλώ σας για ένα ταξιδάκι.

Καράβι προσφέρουν τα ιμβριωτόπουλα που κρατούν αναμένο το κερί της θύμησης πολύ μακριά από την πατρίδα τους και όμως, τόσο κοντά στην αγκαλιά της.

Έφτιαξαν από την Αυστραλία ένα βίντεο, σκέτη νοσταλγία.

Πως θα μπορούσα να μην το καρφιτσώσω στην καρδιά μου σήμερα.

ιστορία μοναξιάς και αδιαφορίας...

Είναι η κυρία που μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Στο διπλανό σπίτι.
Ομως τι κρίμα.
Πέρασε τόσος καιρός και κανένας δεν την αναζήτησε.
Μονάχα ένας χτυπούσε το κουδούνι τακτικά.
Ο ταχυδρόμος. Για να της παραδώσει γράμματα.


Μόνο όταν αυτά έγιναν σχεδόν ένα βουνό, τότε κατάλαβαν οτι και η αδιαφορία τους είχε γίνει οροσειρά και είπαν να ρωτήσουν... ύστερα από πέντε χρόνια!!!
Χριστέ μου!!! Ποιοί είμαστε τελικά;;;

Θαύμα!!!

Χθες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας ενός παραλίγο σοβαρού τροχαίου.

Η γυναίκα βρήκε από το σπαραλιασμένο αυτοκίνητό της φωνάζοντας:

- " Θαύμα!!!" Θαύμα!!!" είμαι ζωντανή!!!

Πήρε να αγκαλιάζει όποιον έβρισκε μπροστά της και να ευχαριστεί συνεχώς.

- Θαύμα!! έλεγε και ξανάλεγε..

Και σκέφτηκα πως οι περισσότεροι από μας, θεωρούμε κάτι ως θαύμα, αν δούμε κάποιον να περπατά πάνω στο νερό, να πετάει στα σύννεφα (κυριολεκτικά όμως έτσι; ). Αλλά πάλι λέω, πως ίσως το μεγαλύτερο θαύμα από όλα είναι να περπατάς πάνω στη γη.

Κάθε μέρα ζούμε ένα θαύμα αλλά δεν του δίνουμε σημασία. Ο γαλάζιος ουρανός, η φύση, οι φίλοι.

Θαύμα είναι εκείνα τα καταπληκτικά παιδικά μάτια, τα δικά σου μάτια, τα μάτια της γυναίκας που σώθηκε από βέβαιο θάνατο.